“Mamahalin Mo Pa Rin Kaya Ako Kahit Mataba Na Ako?” — Sam Milby (Big Love)

Belated Merry Christmas everybody!

Una sa lahat, may dalawang comments sa Kuwentong Kubeta na sa aking katangahan ay sa halip na iapprove ko ay accidentally ko pang nadelete. Sakali mang mapabisita ka ulit dito sa aking pamamahay at mapansin mong hindi ko naipost ang comment mo, sori talaga. Pasensya na. Paminsan talaga, hindi matatakpan ng aking kagandahan at alindog ng katawan (Wahaha! Pagbigyan niyo na ako. Christmas gift niyo na sa akin ang pagbigyan ako sa mga ilusyon ko!) ang aking pagiging tanga. Baka sabihin mo, suplada ako. Hinde ah. Tanga lang talaga. Pakisulat na lamang ulit ang iyong comment. Yan ay kung hindi ka lang naman tamarin.

So, kamusta naman ang mga pasko ninyo?

Masaya ako ngayong pasko dahil umuwi dito sa amin ang kapatid kong si Sis K. Sa Maynila kasi siya nagtratrabaho bilang isang social worker-slash-psychologist. At dahil Pebrero pa noong huli kaming nagkita, nagulantang na lamang ako sa laki niya ngayon. Tabain na si Sis K at kung sa pag-aakala naming papayat na rin siya sa wakas sa pagtratrabaho niya sa Maynila, eh, isa pala itong malaking pagkakamali dahil lalo lamang siyang tumaba ngayon. At ang masama pa nito, pagkakita niya sa akin ay ito ang una niyang sinabi sa akin:

“ANO NANG SIZE NG SHIRT MO NGAYON?”

Syetness. Obviously, kung ang mataba may nakikita nang kapintasan sa akin, isa lang ang ibig sabihin nito.

MATABA NA  RIN AKO.

Huhuhuhuhu…

May insecurity na nga ako dahil sa hindi ako rich kid at hindi ako naregaluhan nila Mader at Pader ng braces kung kaya’t lumaki akong sungki ang ngipin ko, pati ba naman sa katawan ko? Ano na lang ang magagamit kong pang-akit nito? Talino? Syet. Mas lalong wala ako non. Kayamanan? Pweh! Umalis ka na nga dito sa harapan ko! Kabaitan? Hay naku, mga babae lang ang naiinlab sa mga lalakeng pangit at mababait dahil bali-baligtarin man natin ang mundo, karamihan ng mga lalake ay superficial (O, wag nang magprotest. Mahahalata lang na guilty ka). Kahit kasya pa naman ang mga damit at pantalon ko, hindi ko maipagkakailang may kasikipan na rin ang mga ito sa akin. At kahit may mga namamansin pa rin naman sa aking boys, hindi ko ring maipagkakailang nabawasan na ang mga members ng Fan’s Club ko. Kung ano-anong tricks na yata ang natutunan ko upang takpan ang mga rolyo ng taba na namumuo sa aking waistline at sa kung saan-saang bahagi pa ng aking katawan. Andyan ang magsuot ng binders, mga empire-cut na blouse, jacket, blazers at iba pa, pero ang totoo, kung magpopost ako ng picture ko dito sa  na nakatwo piece ako, baka magsitakbuhan na kayong lahat at mawalan na ako ng readers dito sa blog ko.

Kaya huwag na kayong mag-alala, magkakamatayan muna tayo bago ko gagawin yun.

Paano naman kasi, kasabay ng pag-aaral ko para sa Board Exams ang kumain ng marami at uminom ng sandamakmak na kape. Siyempre, kailangan ng glucose ang ating mga brain cells dahil doon sila kumukuha ng enerhiya upang makapagfunction ng mabuti. Malamang yan rin ang dahilan kung bakit walang supermodel na rocket scientist, dahil kulang sa glucose ang kanilang mga brain cells. At may nabasa rin akong research dati na nagsasabing ang mga babae, upang makapag-aral ng mabuti, ay kinakailangang sabayin ang pagkain sa pag-aaral. Ang sabi pa nga sa akin ng kaibigan kong si HotNurse dati, mas mabuti nang tumaba ka at pumasa ka ng board exams kaysa sa pumayat ka at sumeksi pero bagsak ka naman.

Ewan ko na lang kung matutuwa pa si HotNurse kung makita niya ako ngayon. Mabuti na lang at nasa Dubai siya ngayon kung hinde ay malamang pagtataguan ko na siya.

Panahon na para mamaalam na ako sa mga panahong puwede pa akong magtago sa deskripsyong “chubby”. Hindi ko na nga alam ang gagawin ko dahil magbabakasyon ako ng Maynila sa Marso at siguradong magugulantang ang mga kabarkada ko noon sa kolehiyo  pag nakita ako.

Kaya ayun, naisipan ko na lang magsimulang magjogging sa may oval araw-araw.

Hindi pala jogging. Madaya pa rin kasi ako. Brisk walking lang dahil kalahating round pa lang ng pagjojogging eh halos hikain na ako sa paghingal at kung hindi lang ako nahihiyang magpakita ng kahinaan sa mga jogging friends ko ay malamang napahiga na ako sa gitna ng racetrack sa sobrang pagod.

Noong isang araw, katatapos lamang ng klase at naglalakad na ako palabas ng eskuwelahan. Gawain ko na ang pumunta ng oval sa Grandstand araw-araw upang mag brisk walking/jogging ng isang oras pagkatapos ng klase. Habang naglalakad ako, timing namang  nakita ako ni Airsoft at pinara niya yung kanyang Ford sa tabi ko.

“Uy, Angel, hatid na kita.”

Nahiya naman ako. “Sige lang, Airsoft. Huwag na. Nakakahiya naman.”

“Ano ka ba? Halika na. On the way lang naman yung bahay niyo sa bahay namin.”

“Sige lang. Pupunta pa kasi ako ng GrandStand para magjogging.”

“Ganun ba? Sige, hatid na lang kita sa Grandstand.”

“Naku, baka ma-out of the way  ka na niyan.”

“Ano ka ba? Pwede naman akong dumaan ng Grand Stand tapos diretso pa rin yun papunta sa bahay namin.”

“Ay, huwag na, Airsoft. Nakakahiya naman.”

“Heh! Ano ka ba?”

“Huwag na. Thank you na lang.”

“O sige. Ikaw bahala.”

At humarurot na si Airsoft sakay ang kanyang gray na Ford, habang kinain ko na lamang ang abo ng kanyang pag-alis at pinagmasdan ang puwet ng kanyang magarang sasakyan.

Kung bakit pa kasi ako mahilig tumanggi ng grasya.

“Hoy, Airsoft, pakipot ko lang yun. Bumalik ka dito!”

Pero siyempre, hindi na niya ako narinig.

Katulad pa rin ng dati, pagdating kay Airsoft, nasa huli ang aking pagsisi.

P.S. Baka inaakala niyong nag-iinarte lang ako at hindi naman talaga ako mataba, o siya, magpopost ako ng picture ko. Pamasko ko na rin ito sa isang blogistang matagal ng nag-tag sa akin. Galing pa yan sa default pic ng Friendster ko. Kung sasabihin niyo pa ring nag-iinarte lang ako dahil hindi naman ako mukhang dambuhala dito, tol, nasa pagdadala lang yan (Insert EVIL LAUGH here). At syempre, blog ko to. Ang laki ko namang tanga kung magpopost ako ng litrato ko na ampangit-pangit ko. Hmph. Once in a lifetime lang mangyari to kaya, pwede ba? Pagbigyan niyo na lang ako. O siya, kunin niyo na ang inyong magnifying glass at eto na:

1_931323223l

Sa totoo lang, ampangit ko pala talaga. Hahaha… Ewan ko tuloy kung bakit ito ang naisip kong ipost. Bukod sa halata ang sungki ko eh nagmukha tuloy taghiyawat yang mga nunal nasa mukha ko. Oo, kung may nakilala kayong duktor sa ospital na inulan ng nunal sa mukha at sungki ang ngipin, ako na yun. Huwag niyo naman akong takbuhan at matakot na kayong magpakunsulta sa akin. Kailangan ko rin ng pangkain at pangload, okey?

At dahil abala ako sa pgtratrace ng pathway ng mevalonic acid na kinoconvert into 5-pyrophosphomevalonate which will be decarboxylated into isopentenyl pyrophosphate which will then be isomerized to 3,3-dimethylallyl pyrophosphate and then condensed to geranyl pyrophosphate, which will then be condensed to farnesyl pyrophosphate, which when combined with another molecule of farnesyl pyrophosphate will form squalene which will be converted to lanosterol which by shortening of the carbon chain from 30 to 27, removal of the two methyl groups at c-4, migration of the double bond from c-8 to c-5 and reduction of the double bond between C-24 and C-25 will finally result into cholesterol, at mukhang hindi na siguro ako magkakapanahon pang makabalik ulit dito sa blog ko bago magbagong taon, hayaan niyo na ring maaga akong babati sa inyong lahat ng:

HAPPY NEW YEAR!!!

P.P.S. Happy beerday nga pala sa ating blogistang friend na si Potpot na sa aking kamalasan ay nakadiskubre sa isa pa sa aking mga pinakatago-tagong blog. Hehehe. Sori po at hindi ako nakasama sa pakulo mo kahit nagpromise ako. Plug na lang kita dito sa blog ko, okey? At sana’y dumugin ka rin ng mga blogistang babati sayo. Happy beerday ulit! =)

P.P.P.S.  At baka magtampo sa akin ang kaguwapong si Brother Utoy na mas bata pala sa akin ng isang taon. Totoo ba yun? Hmmm… Pakita nga birth certificate, pwede? Happy birthday din sayo, Bro!!! Sigurado rin akong dudumugin ng mga babati sayo sa blog mo. Ang masasabi ko lang sayo: God Bless! Happy birthday ulit! =)

Advertisements

Kuwentong Kubeta

Tatlong araw na akong hindi nakakapag-fufu.

 

Dahil sa aminado akong may pagka-ok-ok (Obsessive-Compulsive) ako at naka-iskedyul na kada alas otso ng umaga ay dapat handa nang magrelaks ang aking anal sphincter at magrelease ng toxins, ewan ko ba kung bakit sa ngayon, mukhang nahihiyang makipaglandian ang aking anal sphincter  sa aming kubeta.

 

Aburido pa naman ako pag hindi ako nakakapag-fufu sa isang araw. Naisip ko tuloy na baka sa tagal na ng fufu sa aking katawan ay baka pilit na lang itong nirerecycle at pinipiga upang mapagkuhanan ng enerhiya, protina, taba at sustanya. Ewww to the nth level, di ba? Sinubukan ko nang magjogging ng 30-45 minuto kada araw, uminom ng kape, green tea, galon-galon ng tubig at halos masusuka na nga ako sa kakakain ng oatmeal, pero sad to say, wala pa rin.

 

Sa totoo lang, hindi masarap ang oatmeal, lalo na kung walang gatas o asukal. Magpakaplastic na kayo sa Quaker Oats hanggang gusto niyo pero hindi rin nila kayo mababayaran sa pagpapaka-Tupperware niyo. Syetness. Ayoko nang kumain ng oatmeal!

 

Hindi rin nakatulong ang panibagong iskedyul ng klase sa Board Review na 8-12 at 1-5 na kung saan mapipilitan akong magpakaprinsesang nakaupo sa kanyang trono ng alas syete ng umaga, sa halip na alas otso. Mas lalo lang nagfetal position ang aking rectum. Sinubukan ko na ring magdala ng toilet paper at mag-look to the left and to the right bago pumasok ng Girls’ Comfort Room sa eskuwelahan namin pero makalipas ang ilang minutong pagmumuni-muni habang nakaupo sa trono, wala ring success story na nangyari liban sa halos lunurin ko na sa halimuyak ng aking utot ang mga nasa kabilang stalls.

 

In fairness, mabango ang halimuyak ng aking tinae. Parang body spray ng Victoria’s Secret.

 

Kung naniwala ka sa sinabi ko, fine. Hindi ka naman siguro bored ano? Malamang ikaw rin yung tipo na naniniwalang pwede kang malasing pag kumain ka ng maraming-maraming ubas. Naman, kailan pa ba nagkaroon ng utot na amoy pabango, aber? At unless may brewery diyan sa iyong atay na puwedeng magundergo ng selective fermentation sa iyong kinain, hindi ka naman malalasing kahit isang kaing pa ng ubas ang iyong lamunin sa sobrang siba mo (Pssst… pashare naman. Tapon mo dito sa akin sa Mindanao!). Pero since magpapasko naman ngayon, pagbibigyan na kita sa mga paniniwala mo. Regalo ko na yun sayo. Merry Christmas!

 

Syempre, nawala na ako sa topic.

 

Dahil kuripot ako at ayoko ring idaan sa gamot aking 8 o’ clock habit, eto tinitiis ko na lang hanggang ngayon ang unti-unting paglaki ng tiyan (Nag-imbento pa ako ng excuse sa laki ng tiyan ko, ano? Hehehe. Oo na, taba talaga yun at hindi dahil sa constipation. Syet ka. Hindi mo man lang ako pinagbigyan. Asan na ang spirit of Christmas mo? Leche!) at matiyaga pa rin akong nag-aantay sa kanyang pagdating. Para tuloy akong nag-aabang ng dalaw galing sa aking pinakamamahal na jebs dahil naeeksayt na akong dumating ang sakit ng tyan na kakambal nito na nagbabantya ng kanyang pagdating. Naiinip na talaga ako. Pramis, pagnakafufu na ako, baka magpakain ako at magpainom sa sobrang tuwa. Yahooo!

 

Naaalala ko na lamang noong nasa probinsya pa kami ng mga kaklase ko nagduduktor-duktoran. Ang problema nila sa probinsya ay hindi tulad ng sa akin. Ang problema nila ay wala silang toilet. Kadalasan, kung darating na ang tawag ng tadhana, si Manang ay kukuha ng plastic na pinaglagyanan niya kanina ng bili niyang isang kilo ng bigas mula sa palengke, maglalakad ng ilang dampa mula sa kanyang bahay-kubo, sa bandang damuhan na walang tao at napapalibutan ng mga punong-kahoy, ilalapag ang nakabukas na plastic sa damuhan, magsusquat at ishushoot sa loob ng plastic ang kanyang masarap na personal sisig. Babalutin ni Manang ang kanyang fufu, itatali ang plastic ng maiigi, at paiikutin ang plastic sa taas ng ulo na tila cowboy na may lubid at PLOK! Ipapalipad na niya ang mahiwagang fufu palayo. Kung may malasin mang taong makapulot sa plastic at mag-akalang may mahalagang bagay sa loob ng tightly-sealed package (Arroz caldo kaya ito? Lumpia shanghai? Kaldereta?) ay tiyak na masusuka na lamang siya sa kanyang makikita. SURPRISE!

 

Siyempre, dahil graded ang aming pagduduktor-duktoran sa probinsya, nagpasya kami ng mga kaklase kong maghanap ng paraan upang mabigyan ng kubeta ang mga mamamayan. Pagkatapos naming mamalimos sa aming mga magulang, mag-ipon ng kickback, magbiyak ng mga piggy bank, magpaalipin sa mga DOM at sumayaw sa mga gay bar, nabigyan din namin ang ilan sa kanila ng toilet bowl. Ipinagdarasal na lamang namin na gagamitin nila ang mga ito sa maayos na paraan, sa halip na gawing sombrero o di kaya’y flower vase.

 

Pramis, meron talagang mga ginawang sombrero o di kaya’y flower vase ang mga water-sealed toilet bowls na pinamigay sa kanila. Malas ko lang at wala akong pictures nun.

 

Pero isa sa mga bilib na bilib talaga ako ay ang nagmamay-ari ng kubetang ito. Sa tingin ko lang, sa kada beses na gagamitin mo ang kubetang ito, kinakailangan mong magdala ng dyaryo. Hindi yung dyaryong tabloid lang na tulad ng Tiktik  di kaya’y Bandera. Dapat yung tipong Inquirer, Philippne Star o di kaya’y Manila Bulletin. Para ano? Click mo na lang dito kung bakit.               

 

Gotta go, sago. Sa wakas, najejebs na rin ako.

 

P.S. Maligayang Pasko sa lahat ng mga kaibigan ko dito sa blogosphere.  I lab yu all! Isang kiss na naglalaway pa ang ipalilipad ko papunta sa mga kabahayanan ninyo. Special mention sa nagkukunwari kong kapatid sa labas na si Helena. Excited na akong irepeat rotation ka. Ehehe, joke!!! Merry Christmas everybody! =)

Happy Beerday

Bente-otso

 

 

Dalawampu’t walong taon ang nakaraan. Kasalukuyang naggrogrocery si Mader at Pader sa Welcome Rotonda ng biglang bumaha sa paanan ni Mader habang siya ay namimili kung anong klaseng tutpaste ang bibilhin niya. Magkatapos sabihan si Pader ng “Dad, my waterbag broke,” nagmadali na ang dalawa upang pumunta ng ospital. Magkatapos ang ilang oras ng pag-iire kasabay ng kanyang pagtatae (na malamang dahilan kung bakit paminsan ay tila isip-tae ako sa sobrang katangahan) at matapos putulin ang umbilical cord na dalawang beses pumulupot sa aking leeg, lumabas na rin sa wakas ang kras ng bayan, este, salot ng lipunan.

 

Oh yes, dats me. Ako na nga yun.

 

Ipinagdiwang ko ang aking ika-dalawampu’t walong kaarawan noong Huwebes, ika-11 ng Disyembre, kasama ang aking mga kaklase sa isang popular na gimikan sa aming lugar. Billiards, Videoke, inuman at kulitan hanggang sa mamaos ang aming boses at manghina ang aming katawan sa katatawa. Taon-taon kong nililibre ang aking mga kaklase tuwing kaarawan ko. Paminsan nga, feeling ko namimihasa na ang mga ito at medyo nahihiya na rin ako sa aking mga magulang dahil ilang taon na rin akong hindi makapagdiwang ng aking kaarawan kasama ang aking pamilya. Paano ba naman, sa sobrang ingay naming magkaklase ay sinisiguro ko na lang na hindi ako sa bahay namin magpapainom dahil maiistorbo ang beauty sleep ng mga kasambahay ko dahil parang mga kuwago pa sa pagdilat ng mga mata ang mga kaklase ko pag nakainom kese hodang alas-dos na ng umaga at maaga pa kaming lahat pipila sa PRC kinabukasan. Paminsan nga, naisip ko, papansinin pa kaya ako ng mga kaklase ko kung hindi ako magdidiwang ng aking kaarawan sa taong ito? Natutukso akong sorpresahin sana sila at hindi na lamang magpakita noong kaarawan ko pero dahil lab ko ang mga damuhong iyon, hindi ko rin sila matiis at ayan, nagpainom nga ako.

 

Sensya na at hindi ko na kayo naimbitahan. Padadalhan ko na lang kayo ng serbesa. Antayin niyo lang yung isang case ng SMB na pinadala ko by LBC. Wala pa ba diyan? Baka itinungga na ng kartero at ng mga manggagawa sa Post Office. Oh, well. Sori. Next year ulit.

 

So, matanong niyo, ano ba ang wish ko sa beerday ko? Madami, actually. Pero kung ililista ko ito lahat ay baka antukin na kayo sa haba ng listahan. Eto na lang ang pinaikling bersyon. At dahil malapit na rin ang Pasko, may panahon pa para tulungan niyo akong matupad ito. Hindi naman ako namimilit, baka lang kasi kako may mga koneksyon kayo. O siya, dami pang satsat. Eto na nga.

 

1. Pumasa ng board exams. Obvious ba? Nakakapagod kaya mag-aral. Ikaw nga magtake two, ewan ko lang kung hindi ka maburn out sa kaaaral at mas gugustuhin na lang maging magsasaka at magtanim ng kamote. Pwede ring alternative career ang maging online stripper, yung tipong “See Me Strip for only $5/minute” pero baka iprotest ng madla ang pangangatawan ko at bayaran na lang akong magbihis sa halip na maghubad kaya, on hold na muna ang alternative career na yan… At dahil sa ibinalita na yata ni Mader at Pader sa buong opisina ng regional office ng DSWD at sa lahat ng mga kamag-anak naming nakakalat sa buong archipelago ng Pilipinas  na kukuha ako ng board exams sa Pebrero, hindi ko alam kung may pagmumukha pa akong maihaharap sa kanila kung hindi ako pumasa. Baka mapilitan tuloy akong magstokwa na lang papuntang Sabah, Malaysia at manirahan na lamang doon bilang isang domestic helper.     

 

2. Panibagong boypren. Masarap kasing ilunod na lamang sa kumunoy ang aking kasalukuyang boylalu (aka lalakeng kalandian). Tama ba namang makalimutan ang petsa ng aking kaarawan at sa 12, sa halip na 11, na ako binati? Pasalamat siya at nasa kabilang probinsya siya ng mga oras na iyon kung hinde, pinasabugan ko na yung bahay nila. Sarap sakalin. At wala man lang pinadalang maski Sampaguita o kuwintas na gawa sa Everlasting man lamang. Hay naku. Ayoko na lang magsalita.

 

3. Mga kaibigang may kwenta. Marami ako nito lalo na sa blogosphere actually (Tulad niyo. Ahaha. Sipsip ko no? Hehehe, joke!) pero naiisip ko rin paminsan na sa dami ng aking mga kaibigang may kwenta ay dumadami na rin ang pumapaligid sa aking mga nagkukunwaring kaibigan. Yung tipong nagsasaya kapag nakita nilang 2 out of 10 ka lang sa quiz habang nakachamba silang makakuha ng 3 out of 10. Yung tipong kung makatingin sayo, akala niya siya na ang pinakamaganda sa klase eh, kung tutuusin kung hindi lang inayos yung cleft palate niya nung bata pa siya eh, sigurado namang hindi siya papansinin ng manliligaw niyang kamukha ni Pacquaio (no offense sa mga Pacquaio fans diyan). Yung tipong dalawang linggo bago ang aking kaarawan eh papipilitan akong sumagot sa inumin sa bertdey parti ng anak niya dahil sabay naman daw kaming magdidiwang ng aming kaarawan kahit na hindi pa naman ako sigurado kung manlilibre nga ako sa mga kaibigan ko dahil hindi ko naman gawain ang kusang humingi ng pera kila Mader at Pader pag beerday ko. Hello! Wala na ako sa highschool!. Gawaing bata lang ang namimilit, no?… Okey, isang tao lang yun actually. Hindi ko lang alam kung paano ko siya sasabihan na tantanan na niya ako… Oo na, aaminin ko. Paminsan-minsan, nagpapaka-Tupperware din ako.        

 

4. Kalusugan para sa aking mga magulang. Diabetic si Mader. Si Pader naman, kahit hindi ko na ipa-lab test ang kanyang Serum Cholesterol ay halata naman sa itsura pa lang na mataas ito. Yoko silang magkasakit. Hindi lang dahil sa mapipilitan silang magretiro na mula sa trabaho (na matagal nang inaalok sa kanila ng gobyerno ng Pilipinas subalit dahil may mga anak pa silang nagtratrabaho ay ayaw pa nilang matukso sa alok na ito), hindi rin dahil sa magastos ang magkasakit (Heller! May Philhealth namang sasalo sa kanila. Ehehe, joke!), pero dahil sa ayoko silang namamalagi lang sa bahay namin. Bukod sa magiging sedentary ang lifestyle nila (at makakadagdag sa kanilang pagiging high-risk sa mga sakit) ay mapapadalas din ang kanilang pagpuna sa mga kalokohan at pakikialam sa mga desisyon sa buhay naming magkakapatid. Don’t get me wrong, mahal ko ang mga magulang ko. Pero maliban kay BBBro na nasa hayskul pa, halos lahat kaming magkakapatid ay masasabing may sariling nang pag-iisip. Kung 24 oras ay namamalagi lamang sa aming pamamahay ang aking mga magulang ay sigurado akong mamimiss ni Mader ang pagiging bosing sa opisina, mababanas sa pakikipag-usap sa kanyang mga orchids at mapapadalas ang pagbubunganga sa aming magkakapatid. Ewan ko na lamang kung anong gagawin ni Pader pag mamamalagi na lamang siya sa bahay subalit nag-aalala akong isiping baka gamitin niya ang panahong ito upang patayin kami sa nerbyos sa kanyang paggugol sa naudlot niyang midlife crisis. Sigurado ring babaha ang mga ubod sa kakornihan  niyang patawa na niplagiarize niya mula kay Gary Lising.

 

Lab yu, Ma at Pa. Hihihi…

 

Hindi na ako magwiwish ng mga materyales na bagay dahil pag pumasa ako ng board exams at matanggap sa trabaho ay siguradong mabibili ko na rin ang mga ito baling araw. Hindi rin naman talaga ako mahilig sa mga mamahaling bagay. Basta umaandar ang cellphone, nakakateks, tawag at nakakakuha ng letrato, solb na ako. Tumatakbo pa rin naman yung DVD player sa bahay at 1 Gig naman ang memory ng cellphone ko kung kaya’t hindi ko rin kailangan ng Ipod Nano. Gustuhin ko man ng sariling laptop na may Internet access, upang hindi na kami mag-uunahan sa bahay sa paggamit ng computer lalong-lalo na kay Pader na adik sa paglaro ng Hearts at Spider Solitaire, kahit lumuha pa siguro ako ng dugo sa harap ng magulang ko ay hindi pa rin nila ako marereguluhan nito. Ilusyonada!

 

Okey, fine. Pag-iipunan ko na lang ang mga ito.

 

Naisip ko, sa susunod na taon, malamang hindi ko na makakasama ang mga kaklase ko sa pagdiwang ng beerday ko. Siyempre, kanya-kanyang buhay na pagkatapos ng board exams. Nakakalungkot isipin na malamang hindi na mabubuo ang aming barkada sa pagdiwang ko ng aking kaarawan sa susunod na taon. Wala ng tawanang nakakapanghina ng katawan. At wala na ring mga matatamis na sandaling tulad nito:

 

kissing1

 

 

Ang sweet nila no? Ginawa nilang gaybar ang beerday ko. Hindi daw yan sila naghahalikan, sabi nila. Mukha lang daw. Hmmm… Palusot.   

Hinahanap Ko Kasi ang TRUE LOVE Ko

May kaibigan kasing Engineer ang mga kaklase ko. Itago natin siya sa pangalang Bo. Short for Bokalbs. Kaklase nila ito noong hayskul. Dahil bespren ito ni FunnyBoy, madalas niya itong dinadala tuwing gigimik kaming magkaklase. Masasabi na rin nating naging kabarkada na rin naming ito, ang nag-iisang inihinyero sa grupo ng mga duktor at duktora.

 

Halos dalawang taon na siyang tinutukso sa akin ng mga kaklase ko. Kada gimik ng barkada ay hindi pwedeng mawala ang mga tuksuhan sa aming dalawa. At dahil hindi naman kami pikon at parehas kaming marunong makisama, sinasakyan na lamang naming dalawa ang mga biro nila. Hindi dahil sa may lihim na interes kami sa isa’t-isa subalit dahil sa nagpares-pares na ang aming barkada bilang magboypren-gelpren at parehas kaming dalawang laging nagkakataong single.

 

Noong beerday ko, at pinagdedesisyunan pa namin kung saan kami pupunta, tinanong ko si FunnyBoy.

 

“Si Bo, nasaan?”

 

“Baka di raw makapunta. May party rin ata sa trabaho. Baka humabol daw.”

 

“Ah, okey.”

 

“Ba’t hinahanap mo talaga?”

 

Rolls eyeballs (Ano ba talaga ang Tagalog nito? Hindi ko talaga alam). “Wala lang. Syempre, hindi naman yun nawawawala sa mga gimik natin.”

 

Tumawa si FunnyBoy. “Alam ba ni Bo yung cellphne number mo?”

 

“Yung lumang Globe number ko pa yata ang alam niya.”

 

“Pag nagteks yun sayo ngayong gabing ito, ibig sabihin, siya na ang TRUE LOVE mo. Yikkeeeee….”

 

“Excuse me lang. Hindi kaya niya alam ang bagong cell number ko.”

 

“Basta magteteks yun.”

 

“Eh, malamang, kasi ibibigay mo ang number ko sa kanya.”

 

“Hinde. Pramis. Kunin mo pa ang cellphone ko para masigurado mong hindi na ako magteteks sa kanya.”

 

Rolls eyeballs ulit.

 

Natapos ang gabi ng wala akong natanggap na teks mula kay Bo. Tatlong araw ang lumipas ng nagulat ako at nagteks nga ito.

 

Gud evening =) Sori. I guess I got ur # wrong. [FunnyBoy] gve me ur new # wr I greetd u hapi bday =) Pero iba nman na # na bigay sakin ng GF nya ngaun.. hehe nwei, b4 it wl b so late.. BELATED HAPI BDAY!!! =) I wish ur wish n every1 else’s wish 4 u cme true. =) Hapi bday again.. gudnyt. =)

 

Aha! So nagteks pala talaga siya sa akin nung araw na yun! Napaisip tuloy ako kung applicable pa ba ang sinabi ni FunnyBoy sa akin na kung nagteks siya, siya na nga ang TRUE LOVE ko, kahit na hindi naman umabot sa akin ang kanyang text message sa mismong beerday ko?

 

Pangarap kasi ng Mader ko na makapangasawa ako ng Engineer. Yoko lang naman idisappoint siya, no? Lab ko kaya ang Mader ko.

 

Joke lang. Mahiyain ako, no? Hindi ba halata? Move your cursor upward or just click refresh. Ayan o, nasa header… Eniweyz, sino ba naman ang hindi kikiligin sa limang smiley faces na tumambad sa akin? Hindi ba ibig sabihin non eh umaapaw ang kanyang pagngiti sa akin? So siyempre, bato na siguro ako kung hindi pa ako kiligin niyan. Kaso dahil hindi ko naman gawain ang lumandi sa bespren ng kabarkada ko kahit na hindi ko maitatangging, naeksayt ako sa natanggap kong teks, dali-dali ko na lamang siyang nireplyan.

 

Wait lang. Bo, is dat u?

 

Ang galing no? Kinilig na ako, di pa nga ako sigurado kung sino siya.

 

Ovulating kasi ako ngayon. Sensya na.        

 

Stood Up

Dahil nagbibusy-busyhan ako ngayon dahil sa pilit kong pinipiga ang aking utak sa pag-aaral  ng Biochemistry, isang re-post na lang muna galing sa aking kabilang blog. Pag hindi pa ako sarhan ng computer shop na ito sa dami ng aking blogs na bibisitahin ngayon, sana makasulat pa ako ng panibagong entry na hindi naman kayo mapapanosebleed sa pagbabasa.

Sensya na at wala talaga akong time magtranslate pero alam ko namang smart kayo (hindi rin ako sipsip, ano?). Bawi na lang ako sa susunod. Promise, may sweet na sweet na picture sa nagdaan kong beerday inuman nung Huwebes.

   

Definition of Terms:

RTD (Round Table Discussion) – a free lecture discourse set-up by medical representatives and their companies for physicians for the purpose of promoting new products and providing a Powerpoint lecture of the latest recommended management protocols for a certain disease entity. Usually begins with an abundant buffet-style dinner and/or snacks and ends with an open forum for any question pertaining to the prior given lecture. May or may not include a raffle draw of promotional give-aways (na patok na patok sa aming mga kuripot na physicians na whores pagdating sa mga free stuff) or an acoustic band for entertainment (para kunwari, hindi kami makaluma. as in, kunwari mga young at heart pa).

 

Contrary to what most people might think, I do not hate Nice Guys. Although Bad Guys may seem more appealing and exciting with their confident swagger, their humorous pick-up lines and their constant fascination for danger and all things forbidden, it is a rare occasion for them to be able to provide that feeling of being safe and the security offered by a Nice Guy.

 

Di ba girls? Umamin kayo!

 

Some Nice Guys do seem bland. Boring. Vanilla. But there are a selected few who can come up with one-liners that will make you laugh so loud that they will make you think that Vanilla might not be so bad after all.

 

Airsoft has that talent.

 

Hence, I decided to crush on him.

 

Kras kita, Airsoft.

 

 

The thing when I have crushes is that I become a dumber version of myself. I clam up, avoid looking at him and pretend that he doesn’t exist at all whenever the person I am crushing on is around. I end up talking to myself, flirting in my mind and making up witty conversations with him in my head.

 

In short, I become a loser.

 

For example, I had been given two free tickets by my aunt to a concert by Sponge Cola. I love Sponge Cola and I’ve always wanted to watch them live. Because I lived in a small city where concerts by famous rock bands occur every once in a blue moon (ergo, malayo itong bundok na pinaninirahan ko), I figured this was the perfect opportunity for me to finally watch them perform live.

 

 

 

I asked my sister if she wanted to go with me. She said she has outgrown these things. Heller! I’m two years older kaya than her! I didn’t want to ask one of my female classmates to go with me. I knew them well enough that they still lived by the highschool girl bathroom mentality – they will only go, if the rest of the group will also be going. I didn’t bother asking one of my highschool classmates either because I assumed they would most likely be unavailable. They had work and babies and husbands and other boring stuff to take care of.

 

So, I figured, the best person to invite would be a close friend, a boy, who has his own wheels (para hindi naman ako sasakay ng PUJ pauwi while in my best landi-era attire), and preferably someone I wouldn’t mind to be seen dating.

 

Airsoft.

 

As soon as the realization hit me, my palms started sweating. I debated whether I should text him as early as morning to ask him if he would like to go with me or whether I should wait for the opportunity later to ask him in person since I would be seeing him anyway earlier in the evening because the whole class was invited anyway to attend an RTD* at some restaurant. Because I was a coward, I opted to forego the moment and ask him later instead, when we would finally be alone in his car, since I was the one he usually drops off home the last.

 

I felt nervous about asking him out. To do so would cement the fact that I wanted our friendship to move forward. It would show him that I was interested in him as more than friends. I started daydreaming about the series of events that might happen once we go out together to that concert. We would have to keep the date to ourselves and not let any of our friends know so as to avoid the awkward teasings and tauntings of the barkada. He would probably start picking me up from the house and we’d be going to school together. At first, when our friends start sensing that there was something going on between us, they would tease us mercilessly, them pushing him so that he’ll trip and stumble towards me or flat in his face in the ground infront of me or them quickly lifting my skirt and letting him see the color of my underwear as if we were all still in Grade 3. Eventually, our friends will get used to seeing us together and the teasings will stop and we will become just another one of the boring annoying couples in class.

 

I took great care in dressing up that night. A black silky spaghetti-strapped shirt under a black knitted sweater, jeans and stilettos for additional height. My make-up was impeccable. I was dressed to impress but casually enough so as not to look as if I was trying too hard. When I arrived at our meeting place, the usual gang was already there, minus Airsoft. I figured he was late, and inquiring about his whereabouts would have made my friends suspicious, so I no longer asked. I hitched a ride with Naruto instead in his motorcycle and together with the rest of my classmates, we all drove towards the RTD*.

 

The RTD* started with Airsoft still being a no-show. A couple hours later, with our stomachs fully satiated and our brains refreshed with knowledge about the current treatment modalities for Hypertension and the recommendations based on JNC-7, the RTD* ended and we spent a couple of minutes taking pictures of each other. In the end, I hitched a ride in Jackie’s boyfriend’s car along with the rest of my female classmates and I ended up being the first one to be dropped off.

 

Suffice it to say, Airsoft did not show up at all.

 

Tang ina mo, Airsoft. You stood me up before I could even ask you out.

 

Leche ka, BREAK NA TAYO.

 

 

 


 

 

Para Kay HotNurse

Hi!

 

Kamusta na? Matagal na rin mula ng huli tayong nagkita. Wala lang. Naalala lang kita. Katapos lang kasi ng Homecoming sa dating hayskul natin kaya siyempre, ikaw kaagad ang unang pumasok sa isip ko. Ikaw kasi yung paborito kong kasamang nagliliwaliw sa iba’t-ibang booth sa eskuwelahan habang lumalafang ng chicken barbeque at kung anu-ano pang pwede nating ipasok sa mga masisiba nating katawan, habang tila tumatakbo kang kongresman sa dami ng mga dinadaanan nating kinakawayan mo at inaapir na kabrod/kaibigan/kaklase/kamag-anak/dating syota/kaibigan ng dating syota/kababata/kateammate/katong-its/kaaway. Tuwang-tuwa ka pa nga habang kinukuwentuhan mo ako tungkol sa mga dating nagyari sayo ng iyong mga naging syota sa mga kada madilim at pribadong sulok ng eskuwelahan na ituro mo. Wala ka na yatang pinalampas. Halos lahat yata ng sulok ng unibersidad natin ginawa mong motel. Bakit sa akin wala? Ehehe, joke lang. At dahil hindi ko naman trip ang magkomento sa bawat sexapade na ikuwento mo dahil hindi ka naman blog, sige lang ako sa pagnguya ng aking chicken barbeque habang naghahanap ng water fountain, dahil sa kuripot ka at ayaw mong manlibre man lang ng pambili ng sopdrinks.

 

Oo na, inaamin ko, miss kitang damuho ka. Namiss ko ang may kaholding hands noong Alumni Homecoming habang nagpapakalasing tayo kasama ang mga dati mong klasmeyt ng hayskul, na walang ginawa kundi tratuhin kang parang diyos dahil mukhang may bago ka na namang nabiktima. Oo, alam ko yun. Alam kong isa lang ako sa isang daang babaeng ipinakilala mo sa mga kaibigan mo. At kahit sinabi naman natin sa kanilang magkaibigan lang tayo, sa bawat hawak ng kamay mo sa akin, sa bawat pagsama mo sa akin papuntang CR, sa bawat pagtabi at pagtanong mo sa akin kung “Okey lang ako?” eh sigurado akong nag-iisip na sila na malamang nga ay tayo.

 

Hindi rin naman ako magdedeny. Oo, type nga kita. Kamukha mo kasi si Geoff Eigenmann at siyempre, feeling ko naman eh ako yung pinaputot na bersyon ni Nikki Gil pag kasama kita. Pero alam mo, nagpapasalamat na rin ako dahil kahit hindi naging tayo, may natutunan na rin ako dahil sayo. Tulad ng walang ibig sabihin kapag ang babae ay dinadala sa bahay at ipinapakilala sa magulang. Ilusyon ko lang na may meaning yun. Bago kasi kita nakilala, akala ko, kapag ang babae dinadala sa bahay upang ipakilala sa magulang, ibig sabihin nito, gusto ka talaga ng lalake. Leche. Hindi naman pala. Ginawa mo lang yata akong tropeyo sa mga magulang mo dahil sa nars ka at nakabingwit ka ng duktora. At dahil gustong-gusto ng tatay mo ng mga babaeng nakaputi ay pumayag naman akong hindi na tanggalin ang puting blazer ko, kahit sobrang init naman, noong dinala mo ako sa bahay niyo. Sa totoo lang, feeling ko noon, tatay mo yata ang mas type ako kaysa sayo.

 

Naaalala mo ba noong halos nag-away tayo at halos magdrama ka na sa mga tineteks mo sa akin dahil nakipagdate ako sa Intsik na businessman na nakilala ko sa gym? Yung sabi mo muntik niyo nang puntahan ng mga kabrod mo yung discohan na pinagmamay-ari ng kadate ko kung saan kami nagdate, kese hodang may kasamang dalawang bodyguard yung Intsik na kadate ko? Syempre, kilig na kilig naman ako sayo. Kaso, leche ka. Landi mo lang pala yun. Pinaasa mo lang ako sa wala.

 

Bwisit. Ito na nga yata ang epekto sa panliligaw pagpapacute mo sa akin na dinaanan mo lang sa pagpapakain sa akin ng kwek-kwek at balot. Nagayuma mo yata ako. Shiyetness.

 

Kaya noong naospital ang Lola mo at kinailangang operahan, pumayag akong maging watcher ng Lola mo sa ospital. Nagtataka tuloy yung mga nars at mga trabahante sa ospital na kilala ko kung bakit si duktora nagbabantay ng pasyente at halos lahat nag-akalang Lola ko rin ang Lola mo. Halos ikiskis ko na ang aking hinaharap sa paglandi sa mga kakilala kong surgeon sa ospital para lang mabigyan at makumpleto ang sutures at iba pang mga gamit na kakailanganin para sa operasyon ng Lola mo. Umabsent din ako ng isang araw sa klase para samahan ka at ang iyong mga magulang habang inantay nating lumabas ng Operating Room si Lola. Sinabi ko pa ngang Lola ko ang Lola mo sa mga duktor na kakilala ko na mag-oopera sa kanya para pagbutihin nila lalo ang pag-aasikaso sa Lola mo.

 

Tapos, wala. Hay naku. Leche ka.

 

Lumipas na ang isa’t kalahating taon magmula ng una tayong nagkakilala sa Ward 2 at hiningi mo ang cellphone number ko. Ilang buwan na rin ang nakalipas mula ng huli kang nagparamdam. Hindi mo na nga ako nagawang kamustahin magmula ng lumuwas ka ng Maynila, maliban na lamang sa iilang pagteteks mo sa akin upang magtanong ukol sa mga health-related issues: kung pwede ko bang puntahan ang Lola mo sa bahay at insertan ng heplock, kung ano ang pwedeng sakit ng kaibigan mong may lumalaking bukol sa likod, kung ano ang pwedeng ibigay na gamot sa dalawang linggong ubo, kung may kakilala akong duktor na gumagawa ng bypass surgery dito sa probinsya. Pwede ba? Hindi ako Information Agency. Hndi rin ako MIMS/PIMS. Hindi rin ako Red Cross. At mas lalo namang hindi ako telephone directory. Magsearch ka na nga lang sa Google, pwede? At baka sakaling nandodoon lang ang karamihan ng sagot sa mga tinatanong mo. Hindi yung sasayangin mo yung load ko, oras at kakayahan na magagamit ko pa sa mas makabuluhang bagay (tulad ng pagblobloghop) tapos ni magtanong kung kamusta na ako, wala. Palibhasa alam mo namang hindi ako makatanggi sayo. You had me at kwek-kwek kasi.

 

Oo na, inaamin ko. Type pa rin kita, damuho ka, kahit hindi mo naman ako niligawan at hindi naging tayo. Oo na, tanga na kung tanga. Siguro nasa Dubai ka na ngayon at nakikipagsapalaran diyan bilang isang OFW. Wish ko lang, mareyp ka sana ng Arabo. Ang kinis-kinis mo pa naman.

 

Okey. Joke lang yun. Ingat dyan. Lab yu. Uwi ka na dito.

 

P.S. Wag mong kalimutan ang kasunduan natin na kapag 35 na ako at hindi pa ako nag-aasawa eh pwede kitang hingan ng anak. Wag kang ma-excite. Ulol. Invitro fertilization lang ang pwedeng mangyari.

 

P.P.S. At dahil alam kong hate na hate mo itong picture na ito dahil pangit ka dito at maganda ako, itong picture mismo ang ipopost ko sa blog ko. Sori. Blog ko ‘to. Walang pakialaman.

 

geoff-eigenman-and-nikki-gil1 

                    

 P.P.S.

Kasisilip ko lang ng pictures mo sa Friendster. Hindi ka na kasing-cute tulad ng dati. Hindi na kasi tayo laging magkasama. Ahaha. Joke. 

           

 

 

 

 

 

         

Bakit Ako Hindi Pumasok ng Klase

Hindi ako pumasok ng klase ngayon.

 

Dalawa hanggang tatlong oras lang ang board review class namin kada araw. Kada linggo ay hinahawakan ang klase ng isang duktor na eksperto sa paksang kasalukuyan naming inirereview. Pediatrics ang paksa sa buwang ito at ang pediatrician na itatago nating sa pangalang si Dra. Jolina ang humahawak sa klase sa linggong ito. Noong Lunes namin siya unang nakilala. 25 kaming lahat na pumasok ng klase. Pagkatapos ng dalawang oras, halos wala ng gustong pumasok sa klase niya sa mga sumusunod na araw. Dahil hindi tulad ng regular na klase sa medskul kung saan may checking of attendance, sa board review, wala na, at pwede ka ng umabsent o pumasok kung kailan mo gusto.

 

Ubod ng taray kasi si Dra. Jolina. Payat, seksi, matangkad, maputi, mahaba ang buhok at medyo may wrinkles na. Isa siyang matandang dalaga. Ewan ko lang kung nagmemenopause na siguro siya pero saksakan talaga ng taray ang bruha. Dinadaan nga sa landi at pagbibiro ang ilan sa kanyang mga hirit lalo na kapag lalake ang kanyang kausap, subalit halata pa ring umaalingasaw ang kanyang katarayan.

 

“Close your books. I don’t want you looking at your books. You should know these things already. Gradweyt na kayo.”

 

Natural, nagpalipitations ang karamihan ng aking mga kaklase at kinabahan ng pumasok ng eskuwela sa sumunod na mga araw.

 

Pero hindi ito ang dahilan kung bakit ako umabsent.

 

Hindi ako takot na tawagan niya ang pangalan ko at tapunan niya ako ng mga tanong na hindi ko alam ang sagot. Kung hindi ko alam, eh di okey, fine. Basahin ko mamaya pagkatapos ng klase at tiyak masasagot ko na siya bukas. Hindi naman ako mamamatay kung hindi ko alam ang sagot at wala naman kami sa ospital upang nakasalalay talaga ang buhay ng isang pasyente sa kung ano man ang isasagot ko sa kanya. Tanggap ko na may mga bagay na hindi ko alam o di kaya’y memoryado, at kung kailangan ko itong pag-aralan, sige, gagawin ko. Ang tunay na dahilan kung bakit ako pumasok ay dahil gusto kong ipakita na hindi ako sumang-ayon sa ginawa niya sa aking kaklaseng itatago natin sa pangalang Naruto.

 

Si Naruto ay kilala sa klase bilang isa sa mga matatalino pero tamad lang paminsan at mahilig magpalusot. Istilo niya ang sumagot ng mga tanong sa paraang madami pang dinadaanang pasikot-sikot at pasakalye at pagkatapos ng isang oras na pagsasagot sa tanong mo in confident English, ay saka mo marerealize na wala naman palang katutunan ang lahat ng sinabi niya at hindi pa rin niya talaga nasagot ang iyong tanong. Useless. Ganito rin ang istilo ni Naruto sa pagdidiskarte sa mga babae, at siyempre madami siyang nabibingwit na mga neneng bilib sa kanyang confidence at pag-Iingles at obviously ay nasa lebel na moronic ang IQ ng mga neneng ito dahil hindi marunong magread between the lines.

 

Tinanong ni Dra. Jolina si Naruto, “Okay. You. At what day can you say that a patient with Mumps becomes highly infective?”

 

Ang sagot ni Naruto. “In 5-7 days after the appearance of his symptoms.”

 

Confident sa sagot pero mali. Ewan ko naman kasi kung bakit may pagkagago din itong si Naruto at naisip yatang baka makalusot pag sakaling sasagutin niya ang tanong with confidence.

 

Ang sagot ni Dra. Jolina sa kanya, “Pataka lang ka, dong. What’s your surname? Where did you take up your internship? Graduate ka na ba? How could they even allow you to pass the department? Siguro, dinaan mo lang sa pagpapakyut at gandang lalake ang mga babaeng residente mo kung kaya ka pumasa.”

 

Para sa akin, isang low blow yung sinabi niya.

 

Oo, tama nga. May point sya. Gradweyt na kami at hindi na kami kailangang ibeybi,  ipaghele-hele o akbayan ng mga lisensyadong duktor ang aming bawat galaw. Oo, tama nga, dapat hindi na lamang nagpalusot ang kaklase ko. Kung ako yun, tatahimik na lang ako kung talagang hindi ko alam ang sagot. Pero para sa akin, hindi talaga tama ang ginawang panginginsulto ni Dra. Jolina kay Naruto dahil para niya na ring sinabing wala itong karapatang gumradweyt at umabot sa kung nasaan siya ngayon.

 

Palibhasa kasi, tulad ng paulit-ulit na sinasabi ko dito sa aking blog, karamihan ng mga duktor ay mayabang. Walang sense of humility. Akala mo, dahil mas marami na silang taong dinaanan sa pagprapraktis ng medisina ay may karapatan na silang yumurak ng pagkatao ng ibang mas nakakababa sa kanila, sa mga duktor na hindi pa lisensyado, mga estudyante ng medskul, mga nars, mga medtechs, mga janitor. Karamihan, ang tingin sa sarili ay diyos at wala silang pakundangan kung umalipusta ng mga taong hindi nila ka-lebel. Nakakabuwisit. Kung tutuusin, dinaanan na rin nila ang mga dinaanan namin, kung kaya’t mas nararapat siguro kung gabayan na lamang nila kami sa kung ano ang dapat naming gawin kaysa ang insultuhin kami na para kaming hindi nag-aral o di kaya’y nakagradweyt lamang gamit ang aming angking alindog o di kaya’y gandang lalake/babae.

 

Eh, kung tutuusin, wala naman kami non.

 

Palibhasa, wala ng pumapansin sayo, Dra. Jolina. Inggit ka lang.

 

PAAAAANNNGGGGEEEETTTTTTT!!!!    

 

Tumahimik na lamang si Naruto. Sige pa sa pagbirit ng mga kakornihan at kalandian si Dra. Jolina. Pero tahimik na rin ako. Nagbiro pa siya sa akin, kung kaano-kaano ko raw ang artistang kasing-apelyido ko. Sabi ko tiyuhin ko, kahit hindi naman. Pero hindi na ako ngumiti sa kanya. Ayokong magpakaplastik. Kung ayaw ko sayo, huwag mo nang piliting makuha pa ang kiliti ko.

 

Humanda ka, Dra. Jolina. Balang araw, mas marami pa akong alam sa’yo at luluhod ka ring magmamakaawa sa paanan ko.

 

Yabang ko talaga. Makabalik na nga sa pagbabasa.