Waaaahhhh……

TOXIC AKO!!!!!

Takas lang itong post na ito dahil nakisingit lang ako sandali habang hinahantay ko si Mader matapos sa kanyang sandamakmak na paperworks.  Pasensya na at hindi ako nakapost ng bago. Kasalukuyan akong nagpapakalunod sa mga hand-outs at board reviewers. Failure is not an option daw kasi. Sawa na raw kasi akong bigyan ng allkowance ni Mader araw-araw. At sabi ni Pader, pag di daw kasi ako pumasa, gagawin daw niya akong tindera ng sari-sari store na itatayo niya. Hay naku, ayan tuloy at nagkandalabasan na ang mga taghiyawat ko sa mukha sa sobrang stress.

Ang panahon na ito na yata ang pinaka-stressful sa lahat ng mga naranasan ko. Isama na natin ang katotohanang ito na rin ang panahong napaka-pangit ko.  Hehehe…

Matapos lang ang lahat ng ito, babawi ako. At sa wakas, makaka-focus na rin ako sa mga tunay na mahalagang bagay sa mundo — ang paghahahanap ulit ng boypren.

Hehehe, joke.

Sensya na mga pips.  Temporary on hiatus ako.  I miss you all!!!! Nyahahaha… Ang showbiz ng dating. Hehehe. Mwah!

Advertisements

“Mamahalin Mo Pa Rin Kaya Ako Kahit Mataba Na Ako?” — Sam Milby (Big Love)

Belated Merry Christmas everybody!

Una sa lahat, may dalawang comments sa Kuwentong Kubeta na sa aking katangahan ay sa halip na iapprove ko ay accidentally ko pang nadelete. Sakali mang mapabisita ka ulit dito sa aking pamamahay at mapansin mong hindi ko naipost ang comment mo, sori talaga. Pasensya na. Paminsan talaga, hindi matatakpan ng aking kagandahan at alindog ng katawan (Wahaha! Pagbigyan niyo na ako. Christmas gift niyo na sa akin ang pagbigyan ako sa mga ilusyon ko!) ang aking pagiging tanga. Baka sabihin mo, suplada ako. Hinde ah. Tanga lang talaga. Pakisulat na lamang ulit ang iyong comment. Yan ay kung hindi ka lang naman tamarin.

So, kamusta naman ang mga pasko ninyo?

Masaya ako ngayong pasko dahil umuwi dito sa amin ang kapatid kong si Sis K. Sa Maynila kasi siya nagtratrabaho bilang isang social worker-slash-psychologist. At dahil Pebrero pa noong huli kaming nagkita, nagulantang na lamang ako sa laki niya ngayon. Tabain na si Sis K at kung sa pag-aakala naming papayat na rin siya sa wakas sa pagtratrabaho niya sa Maynila, eh, isa pala itong malaking pagkakamali dahil lalo lamang siyang tumaba ngayon. At ang masama pa nito, pagkakita niya sa akin ay ito ang una niyang sinabi sa akin:

“ANO NANG SIZE NG SHIRT MO NGAYON?”

Syetness. Obviously, kung ang mataba may nakikita nang kapintasan sa akin, isa lang ang ibig sabihin nito.

MATABA NA  RIN AKO.

Huhuhuhuhu…

May insecurity na nga ako dahil sa hindi ako rich kid at hindi ako naregaluhan nila Mader at Pader ng braces kung kaya’t lumaki akong sungki ang ngipin ko, pati ba naman sa katawan ko? Ano na lang ang magagamit kong pang-akit nito? Talino? Syet. Mas lalong wala ako non. Kayamanan? Pweh! Umalis ka na nga dito sa harapan ko! Kabaitan? Hay naku, mga babae lang ang naiinlab sa mga lalakeng pangit at mababait dahil bali-baligtarin man natin ang mundo, karamihan ng mga lalake ay superficial (O, wag nang magprotest. Mahahalata lang na guilty ka). Kahit kasya pa naman ang mga damit at pantalon ko, hindi ko maipagkakailang may kasikipan na rin ang mga ito sa akin. At kahit may mga namamansin pa rin naman sa aking boys, hindi ko ring maipagkakailang nabawasan na ang mga members ng Fan’s Club ko. Kung ano-anong tricks na yata ang natutunan ko upang takpan ang mga rolyo ng taba na namumuo sa aking waistline at sa kung saan-saang bahagi pa ng aking katawan. Andyan ang magsuot ng binders, mga empire-cut na blouse, jacket, blazers at iba pa, pero ang totoo, kung magpopost ako ng picture ko dito sa  na nakatwo piece ako, baka magsitakbuhan na kayong lahat at mawalan na ako ng readers dito sa blog ko.

Kaya huwag na kayong mag-alala, magkakamatayan muna tayo bago ko gagawin yun.

Paano naman kasi, kasabay ng pag-aaral ko para sa Board Exams ang kumain ng marami at uminom ng sandamakmak na kape. Siyempre, kailangan ng glucose ang ating mga brain cells dahil doon sila kumukuha ng enerhiya upang makapagfunction ng mabuti. Malamang yan rin ang dahilan kung bakit walang supermodel na rocket scientist, dahil kulang sa glucose ang kanilang mga brain cells. At may nabasa rin akong research dati na nagsasabing ang mga babae, upang makapag-aral ng mabuti, ay kinakailangang sabayin ang pagkain sa pag-aaral. Ang sabi pa nga sa akin ng kaibigan kong si HotNurse dati, mas mabuti nang tumaba ka at pumasa ka ng board exams kaysa sa pumayat ka at sumeksi pero bagsak ka naman.

Ewan ko na lang kung matutuwa pa si HotNurse kung makita niya ako ngayon. Mabuti na lang at nasa Dubai siya ngayon kung hinde ay malamang pagtataguan ko na siya.

Panahon na para mamaalam na ako sa mga panahong puwede pa akong magtago sa deskripsyong “chubby”. Hindi ko na nga alam ang gagawin ko dahil magbabakasyon ako ng Maynila sa Marso at siguradong magugulantang ang mga kabarkada ko noon sa kolehiyo  pag nakita ako.

Kaya ayun, naisipan ko na lang magsimulang magjogging sa may oval araw-araw.

Hindi pala jogging. Madaya pa rin kasi ako. Brisk walking lang dahil kalahating round pa lang ng pagjojogging eh halos hikain na ako sa paghingal at kung hindi lang ako nahihiyang magpakita ng kahinaan sa mga jogging friends ko ay malamang napahiga na ako sa gitna ng racetrack sa sobrang pagod.

Noong isang araw, katatapos lamang ng klase at naglalakad na ako palabas ng eskuwelahan. Gawain ko na ang pumunta ng oval sa Grandstand araw-araw upang mag brisk walking/jogging ng isang oras pagkatapos ng klase. Habang naglalakad ako, timing namang  nakita ako ni Airsoft at pinara niya yung kanyang Ford sa tabi ko.

“Uy, Angel, hatid na kita.”

Nahiya naman ako. “Sige lang, Airsoft. Huwag na. Nakakahiya naman.”

“Ano ka ba? Halika na. On the way lang naman yung bahay niyo sa bahay namin.”

“Sige lang. Pupunta pa kasi ako ng GrandStand para magjogging.”

“Ganun ba? Sige, hatid na lang kita sa Grandstand.”

“Naku, baka ma-out of the way  ka na niyan.”

“Ano ka ba? Pwede naman akong dumaan ng Grand Stand tapos diretso pa rin yun papunta sa bahay namin.”

“Ay, huwag na, Airsoft. Nakakahiya naman.”

“Heh! Ano ka ba?”

“Huwag na. Thank you na lang.”

“O sige. Ikaw bahala.”

At humarurot na si Airsoft sakay ang kanyang gray na Ford, habang kinain ko na lamang ang abo ng kanyang pag-alis at pinagmasdan ang puwet ng kanyang magarang sasakyan.

Kung bakit pa kasi ako mahilig tumanggi ng grasya.

“Hoy, Airsoft, pakipot ko lang yun. Bumalik ka dito!”

Pero siyempre, hindi na niya ako narinig.

Katulad pa rin ng dati, pagdating kay Airsoft, nasa huli ang aking pagsisi.

P.S. Baka inaakala niyong nag-iinarte lang ako at hindi naman talaga ako mataba, o siya, magpopost ako ng picture ko. Pamasko ko na rin ito sa isang blogistang matagal ng nag-tag sa akin. Galing pa yan sa default pic ng Friendster ko. Kung sasabihin niyo pa ring nag-iinarte lang ako dahil hindi naman ako mukhang dambuhala dito, tol, nasa pagdadala lang yan (Insert EVIL LAUGH here). At syempre, blog ko to. Ang laki ko namang tanga kung magpopost ako ng litrato ko na ampangit-pangit ko. Hmph. Once in a lifetime lang mangyari to kaya, pwede ba? Pagbigyan niyo na lang ako. O siya, kunin niyo na ang inyong magnifying glass at eto na:

1_931323223l

Sa totoo lang, ampangit ko pala talaga. Hahaha… Ewan ko tuloy kung bakit ito ang naisip kong ipost. Bukod sa halata ang sungki ko eh nagmukha tuloy taghiyawat yang mga nunal nasa mukha ko. Oo, kung may nakilala kayong duktor sa ospital na inulan ng nunal sa mukha at sungki ang ngipin, ako na yun. Huwag niyo naman akong takbuhan at matakot na kayong magpakunsulta sa akin. Kailangan ko rin ng pangkain at pangload, okey?

At dahil abala ako sa pgtratrace ng pathway ng mevalonic acid na kinoconvert into 5-pyrophosphomevalonate which will be decarboxylated into isopentenyl pyrophosphate which will then be isomerized to 3,3-dimethylallyl pyrophosphate and then condensed to geranyl pyrophosphate, which will then be condensed to farnesyl pyrophosphate, which when combined with another molecule of farnesyl pyrophosphate will form squalene which will be converted to lanosterol which by shortening of the carbon chain from 30 to 27, removal of the two methyl groups at c-4, migration of the double bond from c-8 to c-5 and reduction of the double bond between C-24 and C-25 will finally result into cholesterol, at mukhang hindi na siguro ako magkakapanahon pang makabalik ulit dito sa blog ko bago magbagong taon, hayaan niyo na ring maaga akong babati sa inyong lahat ng:

HAPPY NEW YEAR!!!

P.P.S. Happy beerday nga pala sa ating blogistang friend na si Potpot na sa aking kamalasan ay nakadiskubre sa isa pa sa aking mga pinakatago-tagong blog. Hehehe. Sori po at hindi ako nakasama sa pakulo mo kahit nagpromise ako. Plug na lang kita dito sa blog ko, okey? At sana’y dumugin ka rin ng mga blogistang babati sayo. Happy beerday ulit! =)

P.P.P.S.  At baka magtampo sa akin ang kaguwapong si Brother Utoy na mas bata pala sa akin ng isang taon. Totoo ba yun? Hmmm… Pakita nga birth certificate, pwede? Happy birthday din sayo, Bro!!! Sigurado rin akong dudumugin ng mga babati sayo sa blog mo. Ang masasabi ko lang sayo: God Bless! Happy birthday ulit! =)

Happy Beerday

Bente-otso

 

 

Dalawampu’t walong taon ang nakaraan. Kasalukuyang naggrogrocery si Mader at Pader sa Welcome Rotonda ng biglang bumaha sa paanan ni Mader habang siya ay namimili kung anong klaseng tutpaste ang bibilhin niya. Magkatapos sabihan si Pader ng “Dad, my waterbag broke,” nagmadali na ang dalawa upang pumunta ng ospital. Magkatapos ang ilang oras ng pag-iire kasabay ng kanyang pagtatae (na malamang dahilan kung bakit paminsan ay tila isip-tae ako sa sobrang katangahan) at matapos putulin ang umbilical cord na dalawang beses pumulupot sa aking leeg, lumabas na rin sa wakas ang kras ng bayan, este, salot ng lipunan.

 

Oh yes, dats me. Ako na nga yun.

 

Ipinagdiwang ko ang aking ika-dalawampu’t walong kaarawan noong Huwebes, ika-11 ng Disyembre, kasama ang aking mga kaklase sa isang popular na gimikan sa aming lugar. Billiards, Videoke, inuman at kulitan hanggang sa mamaos ang aming boses at manghina ang aming katawan sa katatawa. Taon-taon kong nililibre ang aking mga kaklase tuwing kaarawan ko. Paminsan nga, feeling ko namimihasa na ang mga ito at medyo nahihiya na rin ako sa aking mga magulang dahil ilang taon na rin akong hindi makapagdiwang ng aking kaarawan kasama ang aking pamilya. Paano ba naman, sa sobrang ingay naming magkaklase ay sinisiguro ko na lang na hindi ako sa bahay namin magpapainom dahil maiistorbo ang beauty sleep ng mga kasambahay ko dahil parang mga kuwago pa sa pagdilat ng mga mata ang mga kaklase ko pag nakainom kese hodang alas-dos na ng umaga at maaga pa kaming lahat pipila sa PRC kinabukasan. Paminsan nga, naisip ko, papansinin pa kaya ako ng mga kaklase ko kung hindi ako magdidiwang ng aking kaarawan sa taong ito? Natutukso akong sorpresahin sana sila at hindi na lamang magpakita noong kaarawan ko pero dahil lab ko ang mga damuhong iyon, hindi ko rin sila matiis at ayan, nagpainom nga ako.

 

Sensya na at hindi ko na kayo naimbitahan. Padadalhan ko na lang kayo ng serbesa. Antayin niyo lang yung isang case ng SMB na pinadala ko by LBC. Wala pa ba diyan? Baka itinungga na ng kartero at ng mga manggagawa sa Post Office. Oh, well. Sori. Next year ulit.

 

So, matanong niyo, ano ba ang wish ko sa beerday ko? Madami, actually. Pero kung ililista ko ito lahat ay baka antukin na kayo sa haba ng listahan. Eto na lang ang pinaikling bersyon. At dahil malapit na rin ang Pasko, may panahon pa para tulungan niyo akong matupad ito. Hindi naman ako namimilit, baka lang kasi kako may mga koneksyon kayo. O siya, dami pang satsat. Eto na nga.

 

1. Pumasa ng board exams. Obvious ba? Nakakapagod kaya mag-aral. Ikaw nga magtake two, ewan ko lang kung hindi ka maburn out sa kaaaral at mas gugustuhin na lang maging magsasaka at magtanim ng kamote. Pwede ring alternative career ang maging online stripper, yung tipong “See Me Strip for only $5/minute” pero baka iprotest ng madla ang pangangatawan ko at bayaran na lang akong magbihis sa halip na maghubad kaya, on hold na muna ang alternative career na yan… At dahil sa ibinalita na yata ni Mader at Pader sa buong opisina ng regional office ng DSWD at sa lahat ng mga kamag-anak naming nakakalat sa buong archipelago ng Pilipinas  na kukuha ako ng board exams sa Pebrero, hindi ko alam kung may pagmumukha pa akong maihaharap sa kanila kung hindi ako pumasa. Baka mapilitan tuloy akong magstokwa na lang papuntang Sabah, Malaysia at manirahan na lamang doon bilang isang domestic helper.     

 

2. Panibagong boypren. Masarap kasing ilunod na lamang sa kumunoy ang aking kasalukuyang boylalu (aka lalakeng kalandian). Tama ba namang makalimutan ang petsa ng aking kaarawan at sa 12, sa halip na 11, na ako binati? Pasalamat siya at nasa kabilang probinsya siya ng mga oras na iyon kung hinde, pinasabugan ko na yung bahay nila. Sarap sakalin. At wala man lang pinadalang maski Sampaguita o kuwintas na gawa sa Everlasting man lamang. Hay naku. Ayoko na lang magsalita.

 

3. Mga kaibigang may kwenta. Marami ako nito lalo na sa blogosphere actually (Tulad niyo. Ahaha. Sipsip ko no? Hehehe, joke!) pero naiisip ko rin paminsan na sa dami ng aking mga kaibigang may kwenta ay dumadami na rin ang pumapaligid sa aking mga nagkukunwaring kaibigan. Yung tipong nagsasaya kapag nakita nilang 2 out of 10 ka lang sa quiz habang nakachamba silang makakuha ng 3 out of 10. Yung tipong kung makatingin sayo, akala niya siya na ang pinakamaganda sa klase eh, kung tutuusin kung hindi lang inayos yung cleft palate niya nung bata pa siya eh, sigurado namang hindi siya papansinin ng manliligaw niyang kamukha ni Pacquaio (no offense sa mga Pacquaio fans diyan). Yung tipong dalawang linggo bago ang aking kaarawan eh papipilitan akong sumagot sa inumin sa bertdey parti ng anak niya dahil sabay naman daw kaming magdidiwang ng aming kaarawan kahit na hindi pa naman ako sigurado kung manlilibre nga ako sa mga kaibigan ko dahil hindi ko naman gawain ang kusang humingi ng pera kila Mader at Pader pag beerday ko. Hello! Wala na ako sa highschool!. Gawaing bata lang ang namimilit, no?… Okey, isang tao lang yun actually. Hindi ko lang alam kung paano ko siya sasabihan na tantanan na niya ako… Oo na, aaminin ko. Paminsan-minsan, nagpapaka-Tupperware din ako.        

 

4. Kalusugan para sa aking mga magulang. Diabetic si Mader. Si Pader naman, kahit hindi ko na ipa-lab test ang kanyang Serum Cholesterol ay halata naman sa itsura pa lang na mataas ito. Yoko silang magkasakit. Hindi lang dahil sa mapipilitan silang magretiro na mula sa trabaho (na matagal nang inaalok sa kanila ng gobyerno ng Pilipinas subalit dahil may mga anak pa silang nagtratrabaho ay ayaw pa nilang matukso sa alok na ito), hindi rin dahil sa magastos ang magkasakit (Heller! May Philhealth namang sasalo sa kanila. Ehehe, joke!), pero dahil sa ayoko silang namamalagi lang sa bahay namin. Bukod sa magiging sedentary ang lifestyle nila (at makakadagdag sa kanilang pagiging high-risk sa mga sakit) ay mapapadalas din ang kanilang pagpuna sa mga kalokohan at pakikialam sa mga desisyon sa buhay naming magkakapatid. Don’t get me wrong, mahal ko ang mga magulang ko. Pero maliban kay BBBro na nasa hayskul pa, halos lahat kaming magkakapatid ay masasabing may sariling nang pag-iisip. Kung 24 oras ay namamalagi lamang sa aming pamamahay ang aking mga magulang ay sigurado akong mamimiss ni Mader ang pagiging bosing sa opisina, mababanas sa pakikipag-usap sa kanyang mga orchids at mapapadalas ang pagbubunganga sa aming magkakapatid. Ewan ko na lamang kung anong gagawin ni Pader pag mamamalagi na lamang siya sa bahay subalit nag-aalala akong isiping baka gamitin niya ang panahong ito upang patayin kami sa nerbyos sa kanyang paggugol sa naudlot niyang midlife crisis. Sigurado ring babaha ang mga ubod sa kakornihan  niyang patawa na niplagiarize niya mula kay Gary Lising.

 

Lab yu, Ma at Pa. Hihihi…

 

Hindi na ako magwiwish ng mga materyales na bagay dahil pag pumasa ako ng board exams at matanggap sa trabaho ay siguradong mabibili ko na rin ang mga ito baling araw. Hindi rin naman talaga ako mahilig sa mga mamahaling bagay. Basta umaandar ang cellphone, nakakateks, tawag at nakakakuha ng letrato, solb na ako. Tumatakbo pa rin naman yung DVD player sa bahay at 1 Gig naman ang memory ng cellphone ko kung kaya’t hindi ko rin kailangan ng Ipod Nano. Gustuhin ko man ng sariling laptop na may Internet access, upang hindi na kami mag-uunahan sa bahay sa paggamit ng computer lalong-lalo na kay Pader na adik sa paglaro ng Hearts at Spider Solitaire, kahit lumuha pa siguro ako ng dugo sa harap ng magulang ko ay hindi pa rin nila ako marereguluhan nito. Ilusyonada!

 

Okey, fine. Pag-iipunan ko na lang ang mga ito.

 

Naisip ko, sa susunod na taon, malamang hindi ko na makakasama ang mga kaklase ko sa pagdiwang ng beerday ko. Siyempre, kanya-kanyang buhay na pagkatapos ng board exams. Nakakalungkot isipin na malamang hindi na mabubuo ang aming barkada sa pagdiwang ko ng aking kaarawan sa susunod na taon. Wala ng tawanang nakakapanghina ng katawan. At wala na ring mga matatamis na sandaling tulad nito:

 

kissing1

 

 

Ang sweet nila no? Ginawa nilang gaybar ang beerday ko. Hindi daw yan sila naghahalikan, sabi nila. Mukha lang daw. Hmmm… Palusot.   

Daddy’s Little Girl

Ala-1 ng umaga. Galing ako sa beerday ng aking kaklaseng si Naruto. Pagdating ko ng bahay, nanonood ng TV si Pader at siya ang bumukas ng pinto para sa akin.

“Kamusta naman ang party?”

“Okay lang naman, Pa.” Hindi ko na kinuwento sa kanya na nagsiinuman lang naman kami ng sangkatutak na beer at Emperador hanggang sa nagsusuka na ang ilan sa amin, habang nagviVideoke yung iba hanggang sa sumabog yung transformer sa kabilang kanto at nawalan kami ng kuryente. True story.

“Sino ang naghatid sa’yo pauwi?”

Hinatid kasi ako ni Pader papunta ng party. Mas gugustuhin ko naman sanang mag-tricycle na lamang kasi Big Girl na ako subalit, ayon kay Mader, quote unquote “Mag-isip ka ngang bata ka. Tingnan mo yang suot mo. Hala, magpahatid ka sa tatay mo.” Eh, kung tutuusin, naka-off shoulder lang naman ako. Ano naman ang masama doon? Hindi naman siguro malaswang magpakita ng balikat? Kaso, dahil ayokong makipagdebate sa nakatatanda at baka hindi pa ako bigyan ng allowance bukas (yokong mawalan ng pang-load), pumayag na lamang ako. 

Ito ang isa sa mga panahong naisip ko na masaya siguro kung may syota. May drayber ako.

Joke lang! Baka isipin niyo ginagawa ko lang drayber ang mga boylalu ko. No, no,no. Joke lang yon.

“Ah, nakisakay na lang ako sa kotse ng boypren ng kaklase ko.”

“Ikaw lang ba ang walang sasakyan sa mga kaklase mo?”

“Hindi naman. Yung ibang walang sasakyan tulad ko, may mga boypren na nagsundo sa kanila.”  

Tiningnan ako ni Pader na tila awang-awa siya akin.

Ito na. Chansa ko na to. Panahon na para marinig ko sa mga magulang ko na pwede na akong magkaboypren. Dis is it. Aym so eksayted! Halos dalawamput-walong taon ko ring inantay na lumabas sa bibig ng aking ama na handa na silang pakawalan ang kanilang nagkukunwaring dalagang Pilipina  sa kanilang bakuran.  

“Ganun ba? Huwag kang mag-alala anak, balang araw, magkakasasakyan ka rin. Pag-iipunan natin yan.”

Si Pader talaga. Mas gugustuhin pa atang mamulubi kami at tumanda akong dalaga kaysa payagan niya ang panganay niyang magkasyota. Hmp!

Ang Bunso Kong Lumalaking Manyakis

Mahal ko ang kapatid kong si BBBro.

 

Adopted si BBBro. Hindi siya iniwang nakabalot sa loob ng makapal na kumot sa harap ng labas ng pintuan  ng bahay namin o di kaya’y natagpuang nakaanod sa loob ng isang basket na palutang-lutang sa malapit na ilog na parang si Moses. Ang kanyang ina ay isang disgrasyadang tumakas sa kanilang pamilya sa probinsya, dating katrabaho ng aking tiyahin noong nagbakasyon siya sa Cagayan. Natatandaan ko pa noong Grade 6 ako at tumira ang kanyang ina sa aming pamamahay. Nagising na lang ako isang araw at may bagong kapapanganak na sanggol na sa aming bahay. Nanganak pala ang bisita. Maliit na babae lang kasi ang nanay niya kung kaya’t hindi halatang buntis. Dahil itinago pala ng kanyang nanay ang kanyang pagbubuntis sa kanyang pamilya, mas gugustuhin niyang ipaampon na lamang daw ang bata at umuwi siya sa kanilang probinsya ng mag-isa. Dahil puros mga babae kaming magkakapatid at tinanggalan na ng uterus ang nanay ko ng mga panahong iyon, napagdesisyunan ng pamilyang kami na lamang ang umampon sa bata. Sa wakas, madadagdagan na rin ang Y chromosome sa aming pamilya at tuwang-tuwa si Pader dahil may magdadala na rin sa apelyido niya.       

 

Makulit si BBBro. Sobrang kulit kahit na busy-busyhan ang beauty ko at sinasabi ko sa kanyang huwag na niya akong kulitin. Nakakainis dahil sobrang sakim: sa atensyon, sa pera, at lalong-lalo na sa pagkain. Mapipilitan kang kumain ng marami pag nariyan siya dahil ayaw mong malamangan ka o di kaya’y maubusan ng pagkain. Paborito siya ng aking mga magulang dahil liban sa kaisa-isang lalake, bunso pa. Marami rin siyang nagagawa na siya lamang sa aming magkakapatid ang nakakalusot. Pero kahit madalas ay isa siyang malaking buwisit sa buhay ko, mahal na mahal ko yun.

 

Kapag kasama ko ang aking kapatid, kapansin-pansin ang kaibahan ng aming mga galaw dala na rin siguro ng aming 13-year age gap. Dahil naninirahan siya sa isang pamamahay na puno ng mga matatanda, mas exposed siya sa mga ugali ng mga matatanda kung kaya’t mas matured siya kumpara sa mga kaedad niya. Halimbawa, sa tuwing ayaw niya ang suot ko, wala siyang pakundangang magsasabing magpalit ako ng damit at nagmimistula akong porn star sa suot ko. Wala rin siyang malisya kung magbihis ng underwear sa harap namin, kaya’t pagkatapos maligo ay hindi na niya sinasarado ang pintuan ng kwarto niya kung magbihis ito.

 

Hindi rin siya kaaya-ayang pagmasdan magsuot ng underwear kaya kami na mismo ang nahihiya at nagsasara ng pintuan ng kuwarto niya.

 

Paborito ng aking kapatid ang manood ng TV sa gabi, katabi ko at ng isa pa naming kapatid na babae, si SisJ. Kung manood kami ng TV tatlo, wala kaming kapoise-poise kung umupo. Nasa mukha na ng kapatid kong babae ang puwet niya, nasa bayag na niya ang aking paa o di kaya’y nakabalandra na sa kanyang pagmumukha ang aming nakikitaang underwear. Pinipigilan niya ako kung sawa na akong manood ng TV at gusto ko ng pumasok ng kuwarto dahil kung hindi na kami katabi niyang manonood ng TV, ay papasok na rin siya ng kwarto niya.

 

Sasabihan siya ng kapatid kong mag-aral na o di kaya’y gumawa na ng assignment (Matagal na akong nagsurrender sa pagganap bilang tutor niya o tagatulong sa paggawa ng kanyang homework. Wala kasi akong pasensya sa ganyan dahil ubod ng manipulative ang bunso namin at masaya na akong maging ang kanyang Cool na Ate kaysa sa maging ang kanyang striktong Ate). Mahilig magbigay ng excuses ang bunso kong kapatid. Kaya, sinasabi ko kay SisJ, “Gusto mong mag-aral na si BBBro? Kaya ko siyang paaralin.” Tapos, sisigawan ko na si Mader sa kwarto nila ng, “Ma, ayaw mag-aral ni BBBro!” Siyempre, magpatumbling-tumbling na ang kapatid ko sa kagustuhang takpan ang bibig ko dahil tulad naming lahat sa pamilya, kasama na diyan si Pader, takot din ang kapatid ko sa nanay ko.  

 

Sa edad na 13, marami na akong nakitang mga DVDs na may sekswal na tema sa mga sulok-sulok ng kanyang kwarto sa aking paghahanap ng deodorant o pabango na madedekwat at mga underwear ko na nagkamaling itago ng katulong namin sa aparador niya. Ayon sa aking mga ex-boylalu, normal daw ang ganun sa mga lalake na nasa ganung edad. Hmmm… Okey. Takot ko lamang na sana hindi ibig sabihin nitong makakadisgrasya rin ang kapatid ko balang araw. Nagpapalitan din kasi kami ng mga video scandals. Ang point ko lang dahil kahit pa man pagbawalan o hindi ko man siya sa mga ganung gawain, ay maeexpose din siya sa mga kaedad niya na kung saan pwede niyang hingan ng mga ganitong bagay. Para sa akin, mas mabuti na ang ganito kaysa ang mahuli ko na naman siyang dinadala ang kanyang syota sa loob ng kanyang kuwarto.

 

Ke bata-bata, inunahan pang magakyat ng syota sa loob ng kwarto kaysa sa Ate niya.

 

Huwag niyo na akong tularan. Iba-iba ang style natin sa pagpapalaki ng kapatid.

 

Subalit, isa sa mga pinakahindi ko talaga makakalimutang insidente starring si BBBro ay ang nangyari noong isang buwan, habang nasa kalagitnaan kami ng panonood ng TV Patrol. Tinatanong niya ako kung meron daw gamot na nakapagpalaki ng etits. Kinulit nya ako ng kinulit buong gabi. Sabi ko sa kanya, bayaran niya muna ako ng P100 tapos saka ko sasabihin sa kanya. Dahil P30 lang ang baon niya, wala siyang maibibigay sa akin kung hindi mga laway ng kanyang palambing-lambing na halik sa aking pisngi. Biniro ko siya, sabi ko, uminom muna siya ng ihi niya tapos, saka ko sasabihin sa kanya. Ang matured ko, ano? Napagturingan pa naman akong duktora. Grow up, Angel. Grow up. Eniweyz, siyempre, hindi naman siya pumayag na gawing sopdrinks ang kanyang sariling ammonia kaya’t nagpatuloy na lamang siya sa pangungulit sa akin. Hanggang sa sinabi niyang:

 

“Sige na, Ate. I want to make my Pee-Pee look bigger.”

Sa katatawa ko, muntik tuloy akong mahulog sa upuan.

Ang Gamot ng Tatay ko para sa High Blood

 

Hindi ako tulad ng ibang mga kaklase ko sa medical school na bata pa lamang ay pinangarap ng maging duktor. Naaalala ko pa tuwing tinatanong ako dati kung ano ang gusto kong maging paglaki ko ay paiba-iba ang sagot ko. Gusto kong maging nars, austronaut, titser, duktora, mang-aawit, housewife, madre, etcetera. Inayawan ko lang ang pagnanars dahil nalaman kong tagalinis daw sila ng puwet ng mga maysakit. Huli na ng malaman kong hindi naman pala sila ang gumagawa nito. Inayawan ko ang pagiging austronaut dahil nalaman kong wala naman palang kurso dito sa Pilipinas na pwede kong kunin para maging austronaut. Inayawan ko ang pagiging teacher dahil mababa daw ang sweldo. Mukha na kasi akong pera kahit bata pa ako. Inayawan ko rin ang pagiging mang-aawit dahil hindi naman mala Regine Velasquez o Celine Dion ang boses ko. Inayawan ko rin ang pagiging housewife dahil madali akong mabagot at ayokong magpataba lang ng pwet sa bahay. Inayawan ko ang pagduduktor dahil matagal bago ako makatapos at hindi naman ako anak-mayaman para makapag-afford nito. Inayawan ko ang pagmamadre dahil pasaway akong bata at ayokong mamatay na virgin. Masarap kaya magkasala magkapamilya.

Isa lang ang natatandaan kong ambisyon na medyo tumagal-tagal din sa isip ko, ang makapag-punta ng ibang bansa. Alam mo na, sosyal, ika nga, para sa akin dati ang maging OFW, mapa-DH ka man, seaman o kahit ano, basta nagtratrabaho ka sa abroad.

 

Noong 4th year highschool na ako at nag-fifill-up ako ng application form ko sa UPCAT, nakahiligan ko na ang panunulat at gusto ko na sanang mag-apply ng Creative Writing sa Diliman. Kaso ayaw ni Mader. Ang sabi niya, wala daw “future” sa pagiging isang manunulat at hindi daw ako sigurado na makakahanap kaagad ako ng magandang trabaho. Dahil alam niyang gusto kong makapag-abroad, inirekomenda niyang piliin ko na lamang ang kursong pinili ng aking pinsan na ngayon ay nagtratrabaho na sa Illinois at hindi na kailanman umuwi ng Pilipinas. Kung kaya’t nag-apply ako sa isa sa mga kurso ng College of Allied Medical Professions, at sa kabutihang palad, ay natanggap naman ako. Kahit quota course ito, napabilang ako sa mga natanggap. Akala ko dahil sa ganap na matalino lang talaga ako. Feeling talaga ano? Yun pala, ako pala ang nasa pinakahuli sa listahan at swerte ko lang dahil may hindi kumuha ng slot nila kaya ayun, pasok ako.

Nasa huling taon na ako ng aking kurso noong natatandaan kong tinanong ako ng kaklase kong si Lee Lee kung naisip ko raw bang magmedisina pagkagradweyt namin. Marami kasi sa aking mga kaklase ang nagplaplanong pumasok ng medical school at nag-aaply na sa UP PGH at UST. Alam rin naming dalawa na hindi pwedeng panghabambuhay na trabaho ang kursong tatapusin namin. Masyadong manual, tatanda rin kami balang araw, at hindi na makakayanan ng katawan namin ang ganoong trabaho. Isa pa, maliliit na babae kami at kung tutuusin, pang malalaking tao talaga ang kursong pinili namin. Sabi ko sa kanya, wala kaming pera para sa pagmemedisina. Oo, parang gusto ko pang ipagpatuloy ang pag-aaral ko, pero baka magmasteral na lang ako o di kaya’y mgtrabaho na lang muna at mag-ipon para pag sakaling may pera na ako, saka na ako pwedeng pumasok ng pagmemedisina.

Pagkatapos ko ng kolehiyo, kumuha ako ng board exams at pumasa naman ako. Binigyan ako nila Mader at Pader ng isang buwan sa Manila para maghanap ng trabaho tapos pinabalik na ako sa amin. Doon ko pa nalaman na hindi naman pala ganun kadali ang maghanap ng trabaho. Kailangan mo pa ng hospital experience, ilang buwang pagvovolunteer ng walang bayad, mga TOEFL o IELTS para masabihang marunong ka namang magsalita ng Igles, BLS training at kung anu-anong certificates ng iyong pagdadalo sa kung ano-anong lecture o training-seminar para sabihing marami kang alam (kahit na wala naman). Wala pa diyan ang sangkatutak na perang kakailanganin mo para placement fee sa mga agencies para umareglo sa iyong pag-aaplyang trabaho sa ibang bansa.

Nainip ako. Nahihiya na rin ako sa magulang ko. Sabi ko sa sarili ko, pag-iipunan ko na lamang ang pang placement fee ko sa pamamagitan ng pagtratrabaho bilang teacher sa isa sa mga eskuwelahan dito sa amin. Nag-apply ako doon, pero kinailangan ko pa munang maghintay dahil sa pasukan pa raw magkakaroon ng job opening. Kaya’t nagvolunteer muna ako sa isang rehabilitation center sa isang pribadong ospital sa amin. Apat na oras, anim na araw kada linggo, tatlong buwan, walang bayad kung hindi certificate lamang na magsasabing nagkaroon ka ng 3 months hospital experience. Doon ko rin nakilala ang aking naging ex-syotang si Rockstar.

Ewan ko kung anong kagaguhan ang pumasok sa kukote ng aking ex-syotang si Rockstar pero napag-isipan niyang bigla na pumasok daw ng Law School. Hindi naman siya ganun kagaling mag-Ingles. Dahil alam kong matagal pa bago siya makatapos ng pag-aabogado, naisip ko na baka makakaalis na lang ako ng bansa ay hindi pa rin siya gumagradweyt. Natakot tuloy ako dahil baka hindi namin makakayanan ang maging isang long-distance relationship (Tanga pa kasi ako nung mga panahong iyon). Sinuggest niya na pumasok na lamang daw ako ng medical school para parehas kaming nandidito lang sa bansa. Dahil wala naman kami masyadong pera ng aking pamilya, pinagpaliban ko ang ideyang iyon. Hanggang sa isang araw, may duktor na pumunta ng rehabilitation center upang magdistribute ng mga brochures ng medical school sa amin. Sinabihan niya ako tungkol sa mga scholarships na binibigay nila at nang sinabi ko kung saan kolehiyo ako nakapagtapos at halos ibenta ko na ang sarili ko sa kanya, inencourage niya akong magapply.

Naisip ko, baka yun na ang sign. So, pumasok ako ng medical school.

Nakakaloka sa medical school. Pero diyan ko narealize na ito naman pala talaga ang gusto kong gawin habang-buhay. Kung kaya’t natututunan ko ang magself-study. Ang mag-aral ng tatlo o apat na libro ang nasa harap mo. Ang matulog ng 1-2 hours lang sa isang gabi. Kahit hindi na tinapos ni Rockstar ang kanyang pag-aaral sa Law school, tinuloy ko pa rin ang aking pagmemedisina. Kahit nagbreak rin kami, andun pa rin ako. Hanggang sa nakatapos. Hanggang sa eto na ako ngayon, nagrereview para sa board exams.

Mahirap makisalamuha bilang isang duktor sa iba’t-ibang tao at iba’t-ibang pasyente. Isama na natin ang mga residente mong masungit, mga pasyenteng sobrang kulit, mga watcher na inis sayo dahil hindi mo alam ang lahat ng bagay. Ang hindi alam ng mga tao, hindi kami Diyos. And that medicine is a constantly evolving science. Hindi lahat ng aspeto ng medisina ay alam namin. Bawat araw, may nadidiskubreng bagong medisina. Bawat taon, may lumalabas na updated version ng aming mga medical books. Medicine is evidence-based. Ibig sabihin ang pinakaepektibong gamut para sa isang sakit ay sinasabing epektibo base sa mga inilabas na journal ukol sa pageeksperimento nito sa ibang mga pasyente na merong ganitong sakit at sa kalaunan, kung may darating na panibagong mga journals na magsasabing iba ang epektibong gamut para sa sakit na ito, ay saka pwedeng baguhin ang gamut na binibigay para sa sakit na ito.

Kung kaya’t wag kayong magtataka kung hindi lahat ng bagay ay alam ng mga duktor. Maraming mga sakit na pare-parehas ang lumalabas na sintomas. Mayroon ring mga sakit na hindi talaga kayang agapan ng lunas. Hindi rin sa lahat ng panahon ay nalalaman namin ang tungkol sa mga breakthroughs. Sa dami ng taong may sakit, hindi lahat ng duktor ay nagkakaroon ng oras upang makapagbasa at makapag-aral ng mga bagong labas na medisina. Huwag niyo ring pag-isipang walang kuwenta ang inyong duktor kung kinailangan niyang sumilip sa kanyang MIMS para tingnan ang dosage o frequency ng gamot na kanyang irereseta (katulad ng paminsang ginagawa ko). Hindi yun katangahan (Ehehehe… Defensive!) Masyado lang kasing marami ng gamut ang lumalabas ngayon at hindi lahat ng mga iyon ay memorisado namin ang dosage o frequency. Ang sabi nga sa amin, walang katapusan na pag-aaral ang iyong gagawin kung napagdesisyonan mong maging doctor dahil nga sa dahilang medicine is a constantly revolving science.

Mabuti na lamang, lagi akong suportado ng aking mga magulang. Kahit alam ko namang pangarap talaga ni Pader na magkaroon ng anak na nagtratrabaho sa abroad, at kung ginawa ko na lang sana yun ay sana’y may Crosswind na siya ngayon, alam ko namang proud pa rin sila sa akin. Yun nga lang, ewan ko ba kung ano pang gagawin ko para maniwala sila sa sasabihin ko. Siguro dahil nga sa anak lang nila ako at sila pa rin ang magulang at mas nakakatanda. Paminsan tuloy, hindi ko alam kung sadya lang ba talagang matigas ang ulo nila o wala lang silang bilib sa akin kung kaya’t hanggang taga-kuha ng blood pressure lang ang ginagampanan ko bilang isang duktor sa bahay. Tulad na lang nung isang araw, medyo masama ang pakiramdam ni Pader. Nagpakuha siya sa akin ng BP. 150/90. Positibo sa pagkakaroon ng high-blood pressure. Ang sabi ko sa kanya:

“Pa, dapat kasi may iniinom ka ng maintenance na gamut para sa high blood. Ang taba mo kasi at tumatanda ka na. Madalas ng tumataas ang BP mo. Sandali, pabili tayo ng Captopril doon sa labas.

At ang sabi ng aking magaling na Pader:

“Anak, wag na. Iinom na lang ako ng Coke para bumaba ang BP ko.”

Toink! Saang libro ba makikita na nakakapangbaba ng blood pressure ang softdrinks? Sa katunayan nga, nakakadagdag ng calories yan sa katawan at sa kalaunan, maari pang lalong tumaas ang iyong BP.

“Pa, ano ka ba? Hindi naman nakakapangbaba ng BP ang Coke ah.”

“Mas marunong ka pa sa akin. Mas alam ko ang katawan ko. Kada beses na napaparami ako ng kain ng lechon at medyo nahihilo na ako, pag umiiinom ako ng Coke, mas gumiginhawa na ang pakiramdam ko. Nakakababa ng BP ko ito.”

Tumahimik na lang ako. Dahil alam kong kahit anong gawin ko, hindi pa rin siya makikinig sa akin. Bale wala ang aking diploma bilang Duktor sa Medisina pag kaharap ko na ang tatay ko. Siya ang Diyos sa bahay namin. Kung takot ako sa pagbubunganga ng Nanay ko, mas takot ako sa Tatay ko.

“Pa, duktor ako. Mas alam ko kung ano gagawin pag high blood.”

“Tumigil ka na nga diyan kundi makakatikim ka ng palo sa akin.”

At dahil kahit matanda na ako ay takot pa rin akong mapalo, ibinili ko na lang si Pader ng Coke.

Ang resulta makalipas ang kalahating oras pagkatapos niyang uminom ng Coke: bumaba na sa 130/70 ang BP niya.

Hmmm… Ayoko na lang magsalita. Baka mapagkamalan pa akong nag-eendorse ng softdrinks. Ayoko nga. Hindi nila ako binabayaran. Ano to? Libreng endorsement? Excuse me lang, no? Wala ng libre ngayon sa mundo. Wala!