Happy Beerday

Bente-otso

 

 

Dalawampu’t walong taon ang nakaraan. Kasalukuyang naggrogrocery si Mader at Pader sa Welcome Rotonda ng biglang bumaha sa paanan ni Mader habang siya ay namimili kung anong klaseng tutpaste ang bibilhin niya. Magkatapos sabihan si Pader ng “Dad, my waterbag broke,” nagmadali na ang dalawa upang pumunta ng ospital. Magkatapos ang ilang oras ng pag-iire kasabay ng kanyang pagtatae (na malamang dahilan kung bakit paminsan ay tila isip-tae ako sa sobrang katangahan) at matapos putulin ang umbilical cord na dalawang beses pumulupot sa aking leeg, lumabas na rin sa wakas ang kras ng bayan, este, salot ng lipunan.

 

Oh yes, dats me. Ako na nga yun.

 

Ipinagdiwang ko ang aking ika-dalawampu’t walong kaarawan noong Huwebes, ika-11 ng Disyembre, kasama ang aking mga kaklase sa isang popular na gimikan sa aming lugar. Billiards, Videoke, inuman at kulitan hanggang sa mamaos ang aming boses at manghina ang aming katawan sa katatawa. Taon-taon kong nililibre ang aking mga kaklase tuwing kaarawan ko. Paminsan nga, feeling ko namimihasa na ang mga ito at medyo nahihiya na rin ako sa aking mga magulang dahil ilang taon na rin akong hindi makapagdiwang ng aking kaarawan kasama ang aking pamilya. Paano ba naman, sa sobrang ingay naming magkaklase ay sinisiguro ko na lang na hindi ako sa bahay namin magpapainom dahil maiistorbo ang beauty sleep ng mga kasambahay ko dahil parang mga kuwago pa sa pagdilat ng mga mata ang mga kaklase ko pag nakainom kese hodang alas-dos na ng umaga at maaga pa kaming lahat pipila sa PRC kinabukasan. Paminsan nga, naisip ko, papansinin pa kaya ako ng mga kaklase ko kung hindi ako magdidiwang ng aking kaarawan sa taong ito? Natutukso akong sorpresahin sana sila at hindi na lamang magpakita noong kaarawan ko pero dahil lab ko ang mga damuhong iyon, hindi ko rin sila matiis at ayan, nagpainom nga ako.

 

Sensya na at hindi ko na kayo naimbitahan. Padadalhan ko na lang kayo ng serbesa. Antayin niyo lang yung isang case ng SMB na pinadala ko by LBC. Wala pa ba diyan? Baka itinungga na ng kartero at ng mga manggagawa sa Post Office. Oh, well. Sori. Next year ulit.

 

So, matanong niyo, ano ba ang wish ko sa beerday ko? Madami, actually. Pero kung ililista ko ito lahat ay baka antukin na kayo sa haba ng listahan. Eto na lang ang pinaikling bersyon. At dahil malapit na rin ang Pasko, may panahon pa para tulungan niyo akong matupad ito. Hindi naman ako namimilit, baka lang kasi kako may mga koneksyon kayo. O siya, dami pang satsat. Eto na nga.

 

1. Pumasa ng board exams. Obvious ba? Nakakapagod kaya mag-aral. Ikaw nga magtake two, ewan ko lang kung hindi ka maburn out sa kaaaral at mas gugustuhin na lang maging magsasaka at magtanim ng kamote. Pwede ring alternative career ang maging online stripper, yung tipong “See Me Strip for only $5/minute” pero baka iprotest ng madla ang pangangatawan ko at bayaran na lang akong magbihis sa halip na maghubad kaya, on hold na muna ang alternative career na yan… At dahil sa ibinalita na yata ni Mader at Pader sa buong opisina ng regional office ng DSWD at sa lahat ng mga kamag-anak naming nakakalat sa buong archipelago ng Pilipinas  na kukuha ako ng board exams sa Pebrero, hindi ko alam kung may pagmumukha pa akong maihaharap sa kanila kung hindi ako pumasa. Baka mapilitan tuloy akong magstokwa na lang papuntang Sabah, Malaysia at manirahan na lamang doon bilang isang domestic helper.     

 

2. Panibagong boypren. Masarap kasing ilunod na lamang sa kumunoy ang aking kasalukuyang boylalu (aka lalakeng kalandian). Tama ba namang makalimutan ang petsa ng aking kaarawan at sa 12, sa halip na 11, na ako binati? Pasalamat siya at nasa kabilang probinsya siya ng mga oras na iyon kung hinde, pinasabugan ko na yung bahay nila. Sarap sakalin. At wala man lang pinadalang maski Sampaguita o kuwintas na gawa sa Everlasting man lamang. Hay naku. Ayoko na lang magsalita.

 

3. Mga kaibigang may kwenta. Marami ako nito lalo na sa blogosphere actually (Tulad niyo. Ahaha. Sipsip ko no? Hehehe, joke!) pero naiisip ko rin paminsan na sa dami ng aking mga kaibigang may kwenta ay dumadami na rin ang pumapaligid sa aking mga nagkukunwaring kaibigan. Yung tipong nagsasaya kapag nakita nilang 2 out of 10 ka lang sa quiz habang nakachamba silang makakuha ng 3 out of 10. Yung tipong kung makatingin sayo, akala niya siya na ang pinakamaganda sa klase eh, kung tutuusin kung hindi lang inayos yung cleft palate niya nung bata pa siya eh, sigurado namang hindi siya papansinin ng manliligaw niyang kamukha ni Pacquaio (no offense sa mga Pacquaio fans diyan). Yung tipong dalawang linggo bago ang aking kaarawan eh papipilitan akong sumagot sa inumin sa bertdey parti ng anak niya dahil sabay naman daw kaming magdidiwang ng aming kaarawan kahit na hindi pa naman ako sigurado kung manlilibre nga ako sa mga kaibigan ko dahil hindi ko naman gawain ang kusang humingi ng pera kila Mader at Pader pag beerday ko. Hello! Wala na ako sa highschool!. Gawaing bata lang ang namimilit, no?… Okey, isang tao lang yun actually. Hindi ko lang alam kung paano ko siya sasabihan na tantanan na niya ako… Oo na, aaminin ko. Paminsan-minsan, nagpapaka-Tupperware din ako.        

 

4. Kalusugan para sa aking mga magulang. Diabetic si Mader. Si Pader naman, kahit hindi ko na ipa-lab test ang kanyang Serum Cholesterol ay halata naman sa itsura pa lang na mataas ito. Yoko silang magkasakit. Hindi lang dahil sa mapipilitan silang magretiro na mula sa trabaho (na matagal nang inaalok sa kanila ng gobyerno ng Pilipinas subalit dahil may mga anak pa silang nagtratrabaho ay ayaw pa nilang matukso sa alok na ito), hindi rin dahil sa magastos ang magkasakit (Heller! May Philhealth namang sasalo sa kanila. Ehehe, joke!), pero dahil sa ayoko silang namamalagi lang sa bahay namin. Bukod sa magiging sedentary ang lifestyle nila (at makakadagdag sa kanilang pagiging high-risk sa mga sakit) ay mapapadalas din ang kanilang pagpuna sa mga kalokohan at pakikialam sa mga desisyon sa buhay naming magkakapatid. Don’t get me wrong, mahal ko ang mga magulang ko. Pero maliban kay BBBro na nasa hayskul pa, halos lahat kaming magkakapatid ay masasabing may sariling nang pag-iisip. Kung 24 oras ay namamalagi lamang sa aming pamamahay ang aking mga magulang ay sigurado akong mamimiss ni Mader ang pagiging bosing sa opisina, mababanas sa pakikipag-usap sa kanyang mga orchids at mapapadalas ang pagbubunganga sa aming magkakapatid. Ewan ko na lamang kung anong gagawin ni Pader pag mamamalagi na lamang siya sa bahay subalit nag-aalala akong isiping baka gamitin niya ang panahong ito upang patayin kami sa nerbyos sa kanyang paggugol sa naudlot niyang midlife crisis. Sigurado ring babaha ang mga ubod sa kakornihan  niyang patawa na niplagiarize niya mula kay Gary Lising.

 

Lab yu, Ma at Pa. Hihihi…

 

Hindi na ako magwiwish ng mga materyales na bagay dahil pag pumasa ako ng board exams at matanggap sa trabaho ay siguradong mabibili ko na rin ang mga ito baling araw. Hindi rin naman talaga ako mahilig sa mga mamahaling bagay. Basta umaandar ang cellphone, nakakateks, tawag at nakakakuha ng letrato, solb na ako. Tumatakbo pa rin naman yung DVD player sa bahay at 1 Gig naman ang memory ng cellphone ko kung kaya’t hindi ko rin kailangan ng Ipod Nano. Gustuhin ko man ng sariling laptop na may Internet access, upang hindi na kami mag-uunahan sa bahay sa paggamit ng computer lalong-lalo na kay Pader na adik sa paglaro ng Hearts at Spider Solitaire, kahit lumuha pa siguro ako ng dugo sa harap ng magulang ko ay hindi pa rin nila ako marereguluhan nito. Ilusyonada!

 

Okey, fine. Pag-iipunan ko na lang ang mga ito.

 

Naisip ko, sa susunod na taon, malamang hindi ko na makakasama ang mga kaklase ko sa pagdiwang ng beerday ko. Siyempre, kanya-kanyang buhay na pagkatapos ng board exams. Nakakalungkot isipin na malamang hindi na mabubuo ang aming barkada sa pagdiwang ko ng aking kaarawan sa susunod na taon. Wala ng tawanang nakakapanghina ng katawan. At wala na ring mga matatamis na sandaling tulad nito:

 

kissing1

 

 

Ang sweet nila no? Ginawa nilang gaybar ang beerday ko. Hindi daw yan sila naghahalikan, sabi nila. Mukha lang daw. Hmmm… Palusot.   

Advertisements

Para Kay HotNurse

Hi!

 

Kamusta na? Matagal na rin mula ng huli tayong nagkita. Wala lang. Naalala lang kita. Katapos lang kasi ng Homecoming sa dating hayskul natin kaya siyempre, ikaw kaagad ang unang pumasok sa isip ko. Ikaw kasi yung paborito kong kasamang nagliliwaliw sa iba’t-ibang booth sa eskuwelahan habang lumalafang ng chicken barbeque at kung anu-ano pang pwede nating ipasok sa mga masisiba nating katawan, habang tila tumatakbo kang kongresman sa dami ng mga dinadaanan nating kinakawayan mo at inaapir na kabrod/kaibigan/kaklase/kamag-anak/dating syota/kaibigan ng dating syota/kababata/kateammate/katong-its/kaaway. Tuwang-tuwa ka pa nga habang kinukuwentuhan mo ako tungkol sa mga dating nagyari sayo ng iyong mga naging syota sa mga kada madilim at pribadong sulok ng eskuwelahan na ituro mo. Wala ka na yatang pinalampas. Halos lahat yata ng sulok ng unibersidad natin ginawa mong motel. Bakit sa akin wala? Ehehe, joke lang. At dahil hindi ko naman trip ang magkomento sa bawat sexapade na ikuwento mo dahil hindi ka naman blog, sige lang ako sa pagnguya ng aking chicken barbeque habang naghahanap ng water fountain, dahil sa kuripot ka at ayaw mong manlibre man lang ng pambili ng sopdrinks.

 

Oo na, inaamin ko, miss kitang damuho ka. Namiss ko ang may kaholding hands noong Alumni Homecoming habang nagpapakalasing tayo kasama ang mga dati mong klasmeyt ng hayskul, na walang ginawa kundi tratuhin kang parang diyos dahil mukhang may bago ka na namang nabiktima. Oo, alam ko yun. Alam kong isa lang ako sa isang daang babaeng ipinakilala mo sa mga kaibigan mo. At kahit sinabi naman natin sa kanilang magkaibigan lang tayo, sa bawat hawak ng kamay mo sa akin, sa bawat pagsama mo sa akin papuntang CR, sa bawat pagtabi at pagtanong mo sa akin kung “Okey lang ako?” eh sigurado akong nag-iisip na sila na malamang nga ay tayo.

 

Hindi rin naman ako magdedeny. Oo, type nga kita. Kamukha mo kasi si Geoff Eigenmann at siyempre, feeling ko naman eh ako yung pinaputot na bersyon ni Nikki Gil pag kasama kita. Pero alam mo, nagpapasalamat na rin ako dahil kahit hindi naging tayo, may natutunan na rin ako dahil sayo. Tulad ng walang ibig sabihin kapag ang babae ay dinadala sa bahay at ipinapakilala sa magulang. Ilusyon ko lang na may meaning yun. Bago kasi kita nakilala, akala ko, kapag ang babae dinadala sa bahay upang ipakilala sa magulang, ibig sabihin nito, gusto ka talaga ng lalake. Leche. Hindi naman pala. Ginawa mo lang yata akong tropeyo sa mga magulang mo dahil sa nars ka at nakabingwit ka ng duktora. At dahil gustong-gusto ng tatay mo ng mga babaeng nakaputi ay pumayag naman akong hindi na tanggalin ang puting blazer ko, kahit sobrang init naman, noong dinala mo ako sa bahay niyo. Sa totoo lang, feeling ko noon, tatay mo yata ang mas type ako kaysa sayo.

 

Naaalala mo ba noong halos nag-away tayo at halos magdrama ka na sa mga tineteks mo sa akin dahil nakipagdate ako sa Intsik na businessman na nakilala ko sa gym? Yung sabi mo muntik niyo nang puntahan ng mga kabrod mo yung discohan na pinagmamay-ari ng kadate ko kung saan kami nagdate, kese hodang may kasamang dalawang bodyguard yung Intsik na kadate ko? Syempre, kilig na kilig naman ako sayo. Kaso, leche ka. Landi mo lang pala yun. Pinaasa mo lang ako sa wala.

 

Bwisit. Ito na nga yata ang epekto sa panliligaw pagpapacute mo sa akin na dinaanan mo lang sa pagpapakain sa akin ng kwek-kwek at balot. Nagayuma mo yata ako. Shiyetness.

 

Kaya noong naospital ang Lola mo at kinailangang operahan, pumayag akong maging watcher ng Lola mo sa ospital. Nagtataka tuloy yung mga nars at mga trabahante sa ospital na kilala ko kung bakit si duktora nagbabantay ng pasyente at halos lahat nag-akalang Lola ko rin ang Lola mo. Halos ikiskis ko na ang aking hinaharap sa paglandi sa mga kakilala kong surgeon sa ospital para lang mabigyan at makumpleto ang sutures at iba pang mga gamit na kakailanganin para sa operasyon ng Lola mo. Umabsent din ako ng isang araw sa klase para samahan ka at ang iyong mga magulang habang inantay nating lumabas ng Operating Room si Lola. Sinabi ko pa ngang Lola ko ang Lola mo sa mga duktor na kakilala ko na mag-oopera sa kanya para pagbutihin nila lalo ang pag-aasikaso sa Lola mo.

 

Tapos, wala. Hay naku. Leche ka.

 

Lumipas na ang isa’t kalahating taon magmula ng una tayong nagkakilala sa Ward 2 at hiningi mo ang cellphone number ko. Ilang buwan na rin ang nakalipas mula ng huli kang nagparamdam. Hindi mo na nga ako nagawang kamustahin magmula ng lumuwas ka ng Maynila, maliban na lamang sa iilang pagteteks mo sa akin upang magtanong ukol sa mga health-related issues: kung pwede ko bang puntahan ang Lola mo sa bahay at insertan ng heplock, kung ano ang pwedeng sakit ng kaibigan mong may lumalaking bukol sa likod, kung ano ang pwedeng ibigay na gamot sa dalawang linggong ubo, kung may kakilala akong duktor na gumagawa ng bypass surgery dito sa probinsya. Pwede ba? Hindi ako Information Agency. Hndi rin ako MIMS/PIMS. Hindi rin ako Red Cross. At mas lalo namang hindi ako telephone directory. Magsearch ka na nga lang sa Google, pwede? At baka sakaling nandodoon lang ang karamihan ng sagot sa mga tinatanong mo. Hindi yung sasayangin mo yung load ko, oras at kakayahan na magagamit ko pa sa mas makabuluhang bagay (tulad ng pagblobloghop) tapos ni magtanong kung kamusta na ako, wala. Palibhasa alam mo namang hindi ako makatanggi sayo. You had me at kwek-kwek kasi.

 

Oo na, inaamin ko. Type pa rin kita, damuho ka, kahit hindi mo naman ako niligawan at hindi naging tayo. Oo na, tanga na kung tanga. Siguro nasa Dubai ka na ngayon at nakikipagsapalaran diyan bilang isang OFW. Wish ko lang, mareyp ka sana ng Arabo. Ang kinis-kinis mo pa naman.

 

Okey. Joke lang yun. Ingat dyan. Lab yu. Uwi ka na dito.

 

P.S. Wag mong kalimutan ang kasunduan natin na kapag 35 na ako at hindi pa ako nag-aasawa eh pwede kitang hingan ng anak. Wag kang ma-excite. Ulol. Invitro fertilization lang ang pwedeng mangyari.

 

P.P.S. At dahil alam kong hate na hate mo itong picture na ito dahil pangit ka dito at maganda ako, itong picture mismo ang ipopost ko sa blog ko. Sori. Blog ko ‘to. Walang pakialaman.

 

geoff-eigenman-and-nikki-gil1 

                    

 P.P.S.

Kasisilip ko lang ng pictures mo sa Friendster. Hindi ka na kasing-cute tulad ng dati. Hindi na kasi tayo laging magkasama. Ahaha. Joke. 

           

 

 

 

 

 

         

Para sa Bespren Kong Lasing

Pare,

 

Ewan ko ba kung bakit naisip mo pang sayangin ng panahong iinom sa limot yang syota mong walong taong binilog ang iyong ulo. Kung tutuusin, antagal mo ng tanga at pumayag ka pang tatlo kayong gelpren niya. Kay tagal ko nang sinabi sayong unahin mo nang makipagbreak dahil sigurado naman akong yun din ang kahihinatnan nang lab story niyo pero hindi ka talaga nakinig. Gwapo nga siya, oo, pero ansama naman ng ugali. Ikaw lang ata ang nakakaalam kung ano ba talaga meron siya at hindi mo siya nakuhang iwanan. Hindi naman siguro dahil sa lagi ka niyang pinapakain ng Purefoods hotdog itlog na alam kong paboritong-paborito mo. Ginayuma ka ata ng damuhong iyan.

 

At ngayon, nang nakipagbreak siya sa yo, nagulat ka pa. Heller! Antanga mo talaga. Gusto mo pa siyang kulitin at hingan ng explanation. Para ano? Eh, sigurado naman akong kahit sampung beses pa siyang mag-explain sayo eh, hindi ka pa rin makukuntento hanggang sa papayag siyang muling makipagbalikan sayo. Dahil alam kong yun naman talaga ang gusto mo, di ba?

 

Pare, bigyan mo naman ang sarili mo ng dignidad. Ang talino mo. Ipakita mo namang matalino ka nga. Halika, uminom tayo. Hindi upang makalimot. Pero upang iselebreyt ang iyong pagkalaya. Hindi iyang halos walang preno ang paglagok mo ng serbesa. Depressant ang alcohol. Hindi siya amnesic (amnesthic? anasthetic? amnesthetic? ah, ewan). Kaya kahit sampung taon kang uminom diyan, hindi magagawang ibaon sa limot ng alcohol ang mga nangyari sa inyo ng syota mong manloloko. 

 

Ayan tuloy. Sa sobrang kalasingan mo, hindi mo na alam ang nangyari sayo kagabi. Ikwento ko sayo:

 

Bwaaarrkkkk…

 

“Hoy pare, okay ka lang?”

 

Bwaaaarrrkkkk…

 

Habang nakaupo ka sa maruruming tiles sa sahig ng isang kilalang restaurant, niyakap mo ang toilet bowl na parang ito ang iyong matagal nang nawawalang kaibigan.

 

Bwaaaarrrrkkk…

 

Kumalat ang nakapandidiring halo-halo mula sa tacos, serbesa, mani at ang iyong hapunan sa sahig at dingding ng maliit na kubeta, na tila isang di pinahalagahang produkto ng sining. Yung residenteng duktor na kaibigan natin at tanyag sa kilalang pampublikong ospital dito sa atin? Ayun, kumuha ng mop at nagmistulang isang dyanitor habang kanyang pinunasan sa sahig ang mga isinuka mo.

 

Bwaaarrkkkk…   

 

“Pare, okay ka lang diyan?”

 

Bwaaaarrrkkkkk….

 

 

 

Ang kumuha ng Dean’s Award sa aming eskuwelahan ay sa wakas nakatagpo na rin ng kanyang katapat.

 

At ang kanyang pangalan ay San Miguel Strong Ice.

 

 

 

 

P.S. Base sa aking karanasan (o, kung may magviolent reaction diyan, at least sinabi ko namang, base sa aking karanasan ito. Maaring iba ang karanasan niyo sa akin), hindi masyadong nakalalasing ang ordinaryong beer kung ikukumpara sa iba pang mga hard drinks. Pero kung mabilis mo itong iniinom na parang may humahabol sa yo at galaw ka ng galaw na parang may kitikiti sa puwet, mabilis mo ring mararamdaman ang epekto nito.    


Paano Hindi Mahuling Nanloloko

dontcheatonyourgirlfriend

“Everybody cheats.” — Dr. Gregory House

 

Masyado kasing seryoso (?) ang aking mga itinala noong nakalipas na mga araw, kung kaya’t kwentong lablayp naman tayo.

 

Hindi lablayp ko dahil mas magulo pa yung kwentong yun (liban sa walang kakwenta-kwenta) kaysa sa estado ng pulitika sa Mindanao, kung hindi ang lablayp ng ibang tao. Ganyan kasi ang mga taong ganap na chismosa tulad ko. Mga lablayp ng ibang tao ang gustong pakialaman.   

 

Nabasa ko kasi yung ipinost ni Taps kanina tungkol sa mga requirements ng isang malusog na paglalabing-labing. Naalala ko rin yung ipinost ni Joshmarie ukol sa lab istori nila Karyll, Dingdong at Marian. Kahit na hindi naman talaga ako miyembro ng fans’ club ng kahit ni isa sa kanilang tatlo (hindi dahil sa kapamilya ako pero dahil sa hindi ko lang talaga nakahiligan na ang showbiz simula ng nawala na ang That’s Entertainment at Ang TV), naisip ko tuloy ang konsepto ng panloloko o ang pag-tututaym. Cheating, ika nga, sa salitang Ingles.

 

Marami sa mga kakilala kong duktor ang guilty sa panloloko. Mga confy kasi ang karaniwan sa aming mga duktor, akala mo kung sinong henyo na kamukha ni Jericho Rosales. Syetness. Hindi naman. Mukhang fungi naman pala. Hindi rin ako ipokrita at magmamalinis na hindi ko rin ito nagawa dati. Oo, tama ang narinig niyo. Guilty ako sa panloloko dati. Oo nga’t feeling mo, isa ka talagang dyosang ubod ng ganda na pinagnanasaan (kahit na hindi naman) at kinaiinggitan ng marami pero sasabihin ko sayo, kalokohan talaga ang gawing yon. Bali-baligtarin mo man ang mundo, alam mong mali talaga ang ginagawa mo at sa bandang huli, para ka lang maiinis sa sarili mo dahil tinuringan kang matalino pero nagpakatanga ka para lang sa wala.  

 

Okey. Tama na ang drama. Tapos na yun.

 

Mabalik tayo sa mga kaibigan kong manloloko. Ewan ko ba kung bakit sa dinami-dami ng mga babae sa klase namin, ako mismo ang nakakaalam kung sino sa mga kalalakihan namin ang guilty sa panloloko ng kanilang mga gelpren. Hindi naman siguro dahil sa ganap akong chismosa (ngayon naman, dineny ko. Anuba, ang gulo ko, no?) pero karamihan ay basta na lamang ikinukuwento sa akin ng mga kaibigan ko sa labas ng bilibid, este, medskul, yung tipong “Angel, kilala mo si Doc _____ ? Kabatch mo ata yun. Di ba gelpren nya yung kaklase mo? May nagsabi sa akin na may nililigawan daw siyang nars sa OR.” May ilan namang manloloko na feeling gwapo (kahit na tadtad naman ng icepick ang pagmumukha) at ang kapal ng mukha na kusa pang magkukuwento sa akin tungkol sa kanilang Number 2 at hihingi pa yan sa akin ng payo, dahil alam nilang kumpara sa ibang mga babae sa aming klase ay ako lang ang hindi huhusga at magsusumbong sa gelpren nila. May sarili kasi akong prinsipyo ukol sa kung bakit hindi ako nagsusumbong. Bahala na. Buhay niyo yan, ika nga. Ayokong makialam sa kanila dahil ayoko ring pakialaman nila ang lablayp ko. Hindi ako yung tipong nagsusumbong at kusang magbibigay ng impormasyon sa mga kaibigan ko na niloloko lang siya ng boypren/gelpren niya pero kung tatanungin niya ako kung meron akong alam, narinig o nabalitaan, hindi rin ako magsisinungaling sa kanya.

 

Ayoko talaga ng nanloloko. Inuulit ko, AYOKO.

 

Pero, kung gago ka talaga at gusto mo talagang makaranas na manloko, sabay gamit ang excuse na “Parehas naman kaming nag-eenjoy. It’s not as if pakakasalan ko na siya o iiwan ko ang girlfriend/asawa ko dahil sa kanya. Bata pa ako, karapatan ko ang makakilala ng iba pang babae habang pwede pa,” puwes, bahala ka sa buhay mo. Kahit sabihin ko pa sayo na matakot ka naman sa karma, sino ba naman talaga ako para pakinggan mo.

 

Kung kaya’t kung manloloko ka na rin man lang, kaibigan, ito lang ang masasabi ko.

 

SANA LANG HUWAG KANG MAGPAHULI.

 

On that note, eto ang ilan sa mga paraan upang hindi ka mahuli ng iyong Number 1. Hindi ito dahil sa kinukunsinti ko ang kagustuhan mong manloko. Ang sa akin lang, kung pagkatapos mong sundan ang mga tips na ito at isa ka talagang napakalaking tanga na lapitin ng malas dahil nahuli ka pa rin ng misis/girlfriend mo, siguro naman ay may karapatan na siyang putulin ang etits mo.

 

Enjoy!

 

1. I-organize ang iyong lablayp.

Mainam na gawain upang makaiwas sa gulo ay ang pag-aasign kung sino si Number 1, Number 2, so on and so forth. Siyempre, si Number 1 ang pinakaunahan sa iyong listahan ng mga top priorities sunod sa Diyos, kay Mommy (dahil alam ko namang Mama’s Boy ka. Huwag nang ideny!), pag-aaral/trabaho, pagkain, isports, iyong dinadala mo sa mga outing ng iyong pamilya, ang nagmamay-ari ng litrato na pinapaskil sa iyong wallet, ang kamang iyong pinakamadalas na tinutulugan, ang pinaka-No.1 sa speed dialing features ng iyong cellphone at pinagkakagastusan at taga-ubos ng karamihan sa iyong allowance/sweldo. 

2. Ispot the difference between Number 1 at Number 2.

Upang hindi ka magkamali, siguraduhing magkaiba si Number 2 kay Number 1. Kasama na dito ang itsura, interes at lalong-lalo na ang pangalan. Ayaw mo naman sigurong mahuling bumubulong-bulong ng “Mary” sa tenga ni “Neri”. At katangahan din ang magkaroon ng gelpren na magkamukha dahil doble din ang iyong boredom factor kasi nga nakakasawa. Ikaw daw ang magkaroon ng syotang parehas na kamukha ni Angel Locsin, ewan ko lang kung hindi ka magsawa.

Ah, hindi ba? Key, sori.

3. Iwasan ang paggamit ng cellphone.

Ang pinakamadaling paraan para mahuli ay sa paggamit ng cellphone. Hindi ako mahilig kumalikot ng cellphone ng mga naging boypren ko (sa dahilang, ayoko ring kalikutin nila ang cellphone ko, hindi dahil sa meron pa akong mga tinatagong kalandiang textmate pero dahil sa sensitibo ako pagdating sa aking privacy) pero hindi ko maitatanggi na paminsan, nanggagalaiti ako sa kagustuhang umusisa. Karamihan ng mga gelpren/asawa ay magsasabing karapatan nila ang sumilip sa cellphone ng kanilang boypren/asawa. Para sa mga babaeng nagsasabing hindi nila ito ginagawa, maniwala kayo sa akin, mag-CR lang ang boypren nila sandali, hala, ayun na si babae, nag-uunlock ng pincode ng cellphone ni lalake.

Maiiwasan ang mahulihan ng mga kahina-hinalang text messages sa pamamagitan ng pag-isplika kay Number 2 na hindi ka mahilig magtext, sabay sabing napakaimpersonal na gawain ito. Kung katulad ka rin ng halos 90% ng mga binata sa Pinas, malamang bahagi ng iyong strategy sa pambibiktima, este, panliligaw ay ang pagteteks at ang pagdaan sa pagiging isang textmate, pwes, siguraduhin lamang na ibubura mo ang iyong mga mensahe sa Inbox. Mahirap na ang mahulihan ng mga napakainit na text messages niyo ni Number 2. Huwag ring kalimutang i-activate ang automatic na pagbubura ng mga mensahe sa iyong Sent Messages folder.

4. Kalimutan ang Friendster.

Sabihin mo kay Number 2 na wala kang Friendster. Malamang kasi, kung patay na patay siya sa iyo ay isesearch ka niya at sisilip-silipin ang iyong profile ng paulit-ulit. Siyempre, kung si Number 1 ay may IQ na lampas sa 100, malamang, alam niya ang password mo at thanks to “Who Viewed Your Profile?” ay mapapansin niyang itong si Number 2 ay madalas sumilip sa profile mo. Si Number 1 ay maaring:

a) magtatanong sa iyo tungkol kay Number 2 (in which case, magpakamatay ka na dahil gyera na ang sunod nito dahil let’s face it, wala kang talento sa pagsisinungaling kaya ka nga nagbabasa nito)

b) makikipag-away kay Number 2 at pagkatapos ay sayo naman makikipag-away (in which case, mas mabuti na lang na bangkay ka na niyang aabutin).

Subalit kung adik ka talaga sa Friendster at hindi mo talaga ito pwedeng iwasan, mas mabuti pang kalikutin mo yung Settings at palitan mo ang iyong default name sa —CHICBOYZ— o di kaya’y B_O_Y_P_O_G_I para hindi ka talaga  mahanap ni Number 2 sa Friendster ng basta-basta.  

5. Gawing lalake ang pangalan ni Number 2 sa iyong cellphone.

Kung si Number 2 ay yung tipo ng babaeng mahilig tumawag sa cellphone mo, palitan ang kanyang pangalan sa pangalang lalake. Para kahit pa ba etong si “Pareng Mike” ay madalas tawag ng tawag sa iyo ng disoras ng gabi habang nasa kalagitnaan ka ng happy hour (nakaw kay Utakmunggo) kasama si Number 1, hindi siya magsususpetsa kahit na pumupunta ka pa ng CR para sumagot ng tawag at kakagat siya sa iyong over sa pagkalamyang excuse na iniinsomnia lang si “Pareng Mike” at kailangan lang ng makausap.

6. Huwag ilimita ang sarili.

Huwag nang magplanong diskartehan ang dalawang babaeng galing sa iisang organization, tulad ng mga sororities. Chismosa kasi ang karamihan sa aming mga babae (oo, sige na nga, kasama ako doon) kaya sa ibang sorority mo na lang dalhin yang kalibogan mo. Umiwas ding makipaglandian sa mga kaibigan ng iyong Number 1, lalong-lalo na sa mga bespren niya doon… Huwag mo namang patusan ang lahat ng malapit sayo na nakapalda. Siguro naman, ayaw mo ring mabansagan kang cheap.  Hindi ka naman siguro muubusan. Sa pagkakaalam ko, abot 40 million na ang populasyon ng mga babae sa Pilipnas.

7. The farther, the better.

Humanap ng Number 2 na nakatira ng malayo kay Number 1. Ganun din ang ukol sa eskuwelahan, trabaho at madalas na tambayan nila. Mas lumalaki kasi ang posibilidad na ikaw ay mahuli kapag binibisita mo si Number 2 na nakatira lang pala malapit kay Number 1. Katangahan na lang ang magkaroon ng dalawang gelpren na galing sa iisang baryo o kaya’y baranggay dahil malamang magkakakilala ang mga ito, at kung mamalasin ka pa, magkamag-anak pa pala.

8. Isa-isahin lang ang pagbisita

Gumugugol kaming mga babae ng oras sa pagmemeyk-up, pagpapabango at pagpapakyut bago kami makipagdeyt sa aming mga boylalu. Siyempre, sa kakikiskis ng mga kalalakihan ng kanilang pagmumukha at iba pang bahagi ng kanilang katawan na hindi ko na sasabihin dito, sa kanilang kagustuhang makipaglandian din sa amin, ay naiiwang ebidensya ang aming pabango, foundation at lipstick sa iba’t-ibang bahagi ng kanilang katawan. Kaya upang hindi magkaroon ng ebidensya, huwag makipagkita sa dalawa o tatlong babae sa isang araw. Ang mantsa ng lipstick sa iyong kuwelyo na  hindi naman sa kulay na karaniwang ginagamit niya ay hindi nakasisiyahang  paraan upang batiin ang iyong gelpren. At sa totoo lang, wala naman talagang magandang excuse na magagamit kung paano napunta yun doon, bulok na ang sabihing nakipagbeso-beso ka sa nanay mo. Oh, come on, huwag niyo naman kaming gawing tanga…

Isa pa, kung ikaw ay wala na sa iyong early 20’s, babagsak na rin ang iyong performance level pagdating ng ikatlo o ikaapat na round kung kaya’t huwag ka nang umasang tatayo pa si Junior pagkatapos ng ika-ilang round kahit nagmamahika na at nagtutumbling-tumbling si gelpren, dahil kaibigan, mapapahiya ka lamang.

9. Sabihin kay Number 2 ang totoo.

Kung kagustuhan mo talaga ang manloko, mas iwas-gulo ang umamin kay Number 2 na hindi siya ang nag-iisang babae sa buhay mo. Kung hindi ito nagbunga ng mag-asawang sampal galing sa kanya, pwes, solb ka na. Para sa akin, kung pinalaki siya ng tama, hindi niya tatanggapin ang iyong panloloko sa kanya ng kalmado at nakaupo lang. Kung hindi ka niya sinampal, malamang obsessed siya sa iyo (meaning, i-enjoy mo na lang ang mga masasayang araw habang masaya pa dahil ito ay susundan ng ilang buwan ng psychotic behavior kung saan ipinapakita niya ang kanyang tunay na kulay bilang isang istalker) o di kaya’y hindi ka ganun kahalaga sa kanya tulad ng iyong inaakala (in which case, masanay kang lumalasap ng sperm at tamod ng iba dahil malamang hindi lang ikaw ang nag-iisang lalake sa buhay niya).

10. Shadup!

Huwag nang dalhin si Number 2 sa beerday party ng iyong kaklase habang nagbabakasyon si Number 1 kasama ang kanyang mga magulang sa probinsya. Makuntento ka nang may Number 2 ka, huwag na itong ipagmalaki pa sa iyong mga kaibigan. Oo na, mas astig ka kapag marami kang chiks. Dahil sa lecheng male-dominated society natin, parang diyos ang tingin sayo ng ibang mga kalalakihan kung marami kang nagogoyong dilag. At isa pa, kampante kang magmalaki ng iyong Number 2 sa mga pagmumukha ng iyong mga kaibigang lalake dahil ang mga lalake, sagot ang kapwa nila lalake. They’ve got your back, ika nga. Kaso, taliwas sa pagkakaalam ng karamihan, mas chismoso ang mga lalake kaysa sa mga babae (O, wag nang magreact. Blog ko ‘to. Bumawi na lang kayo dun sa blog niyo). Kaya mag-ingat sa kung kaninong pagmumukha mo pinangangalandakan ang cleavage at mala-artistahing (pwede ring mala-anghel pero baka sabihin niyong napaka-bias ko) pagmumukha ng iyong Number 2. Baka hindi mo alam, siya pala ang lasing na magkukuwento sa kaibigan ng kaibigan ng kaibigan ng Number 1 mo.

 

Naniniwala akong walang absolute rule sa panloloko liban sa huwag magpahuli. Isa rin ako sa mga naniniwalang pagdating sa larangan ng pag-ibig, walang black and white. Laging mayroong grey areas. Hindi naman lahat ng panloloko ay masama. Subalit, tulad ng aking sinabi kanina, hindi ko kinokunsinti ang panloloko. AYOKO talaga ang nanloloko, lalo na kung ikaw ay nasa isang seryosong relasyon.

Subalit, kung wala ka naman sa isang seryosong relasyon at alam mo at ng iyong katipan na hindi seryoso ang inyong relasyon, by all means, manloko ka. 

Buhay mo yan. Paki ko sayo.

 

 

 

 

P.S. Inuuulit ko lang. Pagkatapos mong mabasa ito at mahuli pa namin kayo, magpaalam ka na sa etits mo.

 

 

P.P.S. May mga babae ring manloloko.

 

 

 

 

 

 

 

 

Inspirasyon galing sa College OTR.

Litrato mula sa Life Is A Joke.

Hindi Ito Loveletter

 

 

Mukhang uso ata ang mga break-up ngayon.

 

Habang ako ay nagchecheck ng aking Friendster, isang message mula sa aking kaibigan noong kolehiyo ang aking natanggap. Itago na lamang natin siya sa pangalang Dora the Explorer. Mahaba ang kanyang liham dahil ikinuwento niya ang mapait na pagtatapos ng kanilang pagmamahalan ng kanyang labiduds na si Twitter at wala na akong planong ipost pa dito ang liham niya. Pero ipopost ko na lang ang reply ko sa kanya.

 

Sa mga panahong iyon ng kanyang paglukmok sa depresyon buhat sa isang pag-ibig na muli na namang natibag, alam kong kailangan kong hubarin muna ang aking puting blazer na simbolo ng aking pagiging doktor sa medisina upang gumanap muna bilang kaibigan at duktor ng pag-ibig sa buhay niya.   

 

As if naman marami akong alam. Charles.

 

 

 

First of all, of course, Dora, ikaw yung namimiss ko na namention ko doon sa bulletin ko, sira! I’m so sorry to hear about your latest “moment of pure agony and bleeding heart”. Tingnan mo naman, dahil nakiki-Internet lang ako sa mga computer shops, I copied paste your e-mail pa sa aking naghihingalong USB para lang maiuwi ko siya sa bahay at makapagsulat ako ng mas nababagay na reply na tipong pinag-isipan ko talaga at hindi minadali, para lang talaga sayo.

 

Naks. Oo, ang point lang ng sinabi ko ay dapat matouched ka kasi ang sweet-sweet ko. Okey?

 

Langya naman yang si Twitter, oo. Ang tagal niyo na rin diba? Akala ko pa naman sure na. Oh, well, TAE siya. Kung hindi niya narealize na hindi na siya makakahanap pa ng mas mabait, maalalahanin, malambing at kasingganda mo na tulad ko (beauty yan transferred via osmosis), then you’re obviously better off without him.

 

Mahirap kasi talaga pag biglang nag-eend ang mga lovestory kung kailan halos pinangakuan ka na ng kasal, di ba? Yung akala mong meron ng tutupad ng mga sinabi ni Adam Sandler sa kantang “Grow old With You” sa buhay mo, tapos wala pala.  Dinaaanan ko na rin yan. Parang hindi ka na makahinga. Parang merong sumisipa sa pectoralis mo. Parang unt-unting winwasak ang puso mo. Parang gusto mo na lang magkulong sa kuwarto at hayaang lamunin ka ng mga unan at ng kantang “All By Myself.” Yung kung pwede lang, tumigil na lang muna ang pag-ikot ng mundo hanggang sa talagang okay ka na at pwede ka na uling lumabas ng kuwarto at humarap sa mga tao. 

It too shall pass. Parang kidney stone lang yan. 

Sabi mo, “Around end of July, nag iba na ang tono. We were fighting over super petty thing”. Usually, para sa akin, sign na yan na something’s wrong in the relationship. Kasi kung dati compatible kayo, something must have happened for him and you to start fighting over petty things. At kung wala ka naman talagang nakikitang something new or any changes in your life that could cause a rift between the two of you, then he must have had something na tinatago niya from you.

 

Paano mo nga pala nalaman yung tungkol kay TheOtherGirl? At nakameet niya lang sa chat? Sukat ba namang nakikipag-EB (EyeBall) pa pala itong si Twitter sa  tanda niya? Heller! Ano tayo, highschool?!  Suspetsa ko lang, baka naman hindi pa talaga ready for commitment si Twitter. Kasi if you are ready for commitment, hindi ka na makikipag-EB sa mga nakakachat mo. Makukuntento ka ng kausapin lang sila kasi wala namang point ang makipag-EB ka pa sa kanila unless may masama kang binabalak. Opinion ko lang naman yun. I mean, ganun kasi ang karamihan ng mga happily married at satisfied boyfriend ng may boyfriend na nakakachat ko.

At ang duwag! Tama ba namang si Sisterette niya pa ang magbigay ng apology letter in his behalf. Did you guys even talk after the break-up with regards to TheOtherGirl? Kasi kung wala, don’t even attempt na kulitin siya for that final talk after the break-up. Most people will tell you to talk to him so he will be able to tell you in his own words what went wrong and that he’ll be able to answer whatever questions you might have like kung saan ka nagkulang, paano niya nagawa ito sayo, sino ang mas mahal niya, blah blah blah. Pero trust me, kahit anong closure ang gawin mo, meron at meron ka pa rin talagang mga tanong na hindi niya masasagot at hindi mo rin mahahanap ng sagot. EVER. At in the end, nag-usap man kayo sa huli o hinde, ganun ka pa rin kaconfused about what happened.  

When Rockstar and I broke up, I was hoping na maging kakampi ko ang mother niya kasi nga feeling ko close kami. When I found out his mother knew pala about the other girl way before I did, I felt more betrayed. So, hayaan mo na kung friendly friends na ngayon si Sisterette niya at si TheOtherGirl na malamang ay chimiaa ng mga Arabo sa Dubai, mapa-DH, caregiver, nurse etc man siya doon. Kung mayaman siya, mukha pa rin siyang atchay sa isip ko.

Malakas na betrayal ang sigurado akong nanonoot sa isip mo ngayon. Nanonoot. Naks. Ang lalim na ng Tagalog ko. Hahaha… Anyway, sige lang. Masakit yan sa ngayon. As in, sobrang sakit. Pero eventually, mawawala rin yan. Just give yourself some time to mourn. Ako, mga dalwang linggo akong umiiyak, isang buwan akong nagdedepression drama tapos mga ilang buwan bago ako nag-iisip na magkaboyfriend ulit. Earlier pag may dumarating ulit na uber gwapo. Hehe, joke. Pero eventually, nagiging okey din ako. Nakakahanap rin ng bago. Nagmamahal ulit.   

So you ask me, “what would make my heart stop bleeding, Angel? What would make me rise up and face everyday with a smile again?” Corny man ang sasabihin ko pero ito lang ang time-tested at effective na saying na masasabi ko sayo.

Time will heal all wounds.

Bruha! Miss kita sobra. Kaya kahit mukha kang depressed at mukhang gusto nang magpakamatay na haharap sa akin, tatanggapin ko at wala akong pakundangang ipagpapalit ang isang buwan na pag-aabsent at mamimiss kong board review for the chance na makita ka at samahan kang tumongga hanggang hindi na tayo makalakad sa sobrang kalasingan. That is, kung may pera lang ako pambili ng pamasahe papunta diyan. Kaso wala. Kasi poor ako at jobless. Kaya hanggang dito na lang sa e-mail na ito ko ipapaabot ang aking mainit na hugs and kisses sayo.  

Hugssss. Huggggss. Hugggsss. Kisses. Kisssses. Kisseses.

 

Pero kung gusto mong malaman kung gaano na talaga kagulo ang lovelife ko for the past few years or so, at maaamuse dahil mas worse na pala ang mga naging sitwasyon ko kaysa sayo, basahin mo ang aking blogs sa… Secret blogs ko yun at ikaw lang sa mga kakilala ko personally ang may hawak ng website addresses na yan kaya, atin-atin lang ito. Okey?  

I’m taking the board exams this February. Ewan ko kung bakit pero may pressure from the batch na mag-top daw dahil… (secret na namin yun ni Dora)… Ang masasabi ko lang diyan ay ASA PA SILA. Tamad akong tao at nabubuwisit ako pag pinepressure ako. Mas lalo lang akong nawawalan ng gana mag-aral niyan. Pero thanks na rin for the vote of confidence. I know I will pass (Naks, hindi rin ako confi, no?) pero I doubt na I will top. Masaya na rin naman akong pumasa lang. Okey na ako dun. Magkakapera at magkakatrabaho na rin ako nun.

I miss you so much, Dora The Explorer. Promise to God, magkapera lang ako, bibisitahin talaga kita diyan sa inyo. Take care and God bless!

 

  

 

O, ayan ha? Kung pinaplano ko man humingi ng abuloy sa inyo para dagdagan ang funds ng “Piso Para Kay Angel Charity Foundation” at humingi ng pamasahe papuntang Maynila, at least, alam niyong hindi ito for my own selfish purposes. Nag-aalala lang ako para sa kaibigan kong si Dora. Yun lang yun.

 

Feel free to contact me via my e-mail address for your generous donations.   

Kabadingan at Tawanan Habang Nagkakape

 

 

 

May isa akong kaklase noong highschool na bago lang nagladlad na isa pala siyang miyembro ng Federasyon ay umuwi dito sa aming bayan galing sa Maynila. Si Jack na isang napakagwapong ehemplo ng kalalakihan at tunay na pruweba na kailangan nating magpasalamat sa Diyos dahil nakakalikha siya ng all things bright and beautiful, ay isang closet homosexual halos buong buhay niya at kamakailan lamang nagsimulang mamuhay bading habang siya ay nakatira sa Manila. Dahil ang kanyang pamilya ay isa sa mga most prestigious names dito sa aming lugar at nangangarap pa rin ang kanyang ina na baka sakaling phase lang ang homosexuality ni Jack, sa aming bayan, mga kapamilya at kapuso niya lamang ang nakakaalam tungkol sa kanyang pagiging homosexual.

 

Ang sumusunod ay iilan sa mga pangyayari noong gumimik kami ni Jack at ni HottestMama upang mag-coffee (kunwari, sosyal daw kami) sandali. English-speaking si Jack kaya ihanda na ang inyong Tagalog-English dictionary kung sakaling hindi niyo maintindihan ang dialogue niya.

 

 

Jack: (habang ipinapasa kay HottestMama ang mga binili niyang regalo bilang ninong ng anak nitong 10 months old) Oh, here. I brought these shoes for a 1-year-old. It looks nice and costs P900 but I got it with a 50% discount.

HottestMama: Wow. Ang cute naman.

Jack: And here’s a Dora the Explorer camera. That’s for Izzy and not for you, okay? I’m sure she’ll like it because it’s Dora the Explorer.

 

Hmmmm… Para namang kaya na ng isang 10-month old baby ang humawak sa camera gamit ang kanyang matatabang daliri o di kaya’y makapagfocus sa imahe at pindutin ang maliit na button.

 

Say Cheese, Dadah…

________________________________

                                                                                   

 

Jack: (habang naghahanap ng lugar para ipark ang kanyang SUV) Girls, wait. I’ll look for a good spot to park the vehicle first.

HottestMama: Bat di na lang muna kami baba na ni Mistress ng sasakyan tapos hanap ka na ng lugar para mapark ang sasakyan mo?

Jack: (habang nakatingin kay HottestMama, na dahil sa sinundo namin siya mula sa ospital kung saan siya nagtratrabaho bilang nurse ay naka-scrub suit pa rin ito) I don’t want to drop you off infront of the coffeeshop with you looking like that.

HottestMama: Why?

Jack: Pag lumakad ka sa tabi ni [Mistress], baka isipin ng mga tao ATCHAY ka niya.

 

________________________

 

                                                                                                               

HottestMama: (habang nanonood sa ilang mga babaeng taga-highschool na nagsisitawanan habang bumaba sila ng tricycle at pumasok sa coffeeshop) Ganyan din ba ang itsura natin nung mga bata pa tayo?

Mistress: Siguro. Pero hindi naman tayo madalas lumabas dati nung highschool tayo.

Jack: Don’t you just wish we could go back in time and be our highschool selves once again?

Mistress: Yoko nga. Pangit ako noon at di pako nagkakaboyfriend.

 

____________________________________

 

 

HottestMama: (habang parating ang Waitress sa aming mesa dala ang aming mga inorder na coffee) Andito na pala ang coffee natin.

Jack: (habang abala sa pag-iinspeksyon sa intricate snowflake pattern sa foam ng aking kape) Uhhh… Miss, paano niyo ginawa yung design na yan diyan sa kape?

Waitress: Ewan ko, sir.

Jack: Last question. Bakit Third Cup ang pangalan ng coffeeshop?

Waitress: Ewan ko rin, sir.

 

Tangang waitress. Nagtrabaho ka pa diyan. Wala ka namang alam.

 

___________________________________

 

 

Jack: (habang nagmamasid sa isang lalakeng nakaputing T-shirt na papasok ng coffeeshop kasama ang isa pang lalake) Hey, that’s a girl.

Mistress: Which one?

Jack: The one in the white shirt.

Mistress: Kamukha nga niya yung tibong kabatch ko dati nung elementary.

Jack: Oh, my. That’s a girl who looks so much like a boy.

Mistress: (habang nagmamasid sa lalakeng nakaputing T-shirt habang siya ay nagside view) Wait lang. He’s flat. Wala siyang boobs. Lalake yun.

Jack: Oh.

 

Ang sagwa pag mapagkamalan ang isang babae na bakla. Mas masagwa ata kung ang isang lalake ay mapagkamalang tibo.

 

Naalala ko na lang tuloy yung kwento ng aking idol na si XienahGirl na tungkol sa babaeng bakla vs. lalakeng tibo.

___________________________________

                                                                                                

 

Jack: I’m so bored. I’ll be stuck here for two weeks with nothing to do. Let’s go out again on Saturday night.

HottestMama: Sige. Timing lang kasi darating si Beauty sa Sabado.

Mistress: (habang iniisip si Beauty, ang heartthrob ng buong highschool at class fashionista) Shiyet. Ako naman ang magmumukhang ATCHAY niyo ni Beauty sa Sabado.

 

___________________________________

 

 

Jack: (pagkatapos ikwento sa amin ang tungkol sa kanyang bagong boyfriend) He’s really nice. And the sex is really good. Sometimes you just want to commit in the relationship he’s asked you to commit to because the sex is just soo good.

HottestMama: But does he take care of you? That’s what you wanted right, a guy who will take care of you?

Jack: Yes, he does.

HottestMama: So, sinong babae sa relasyon niyong dalawa?

Jack: Uhmmm… Siya.

Mistress: (dahil hindi ako marunong magmodulate ng boses kahit na in public, walang pakundangang malakas ang boses ko na nagsalita) Hindi ba ikaw ang laging babae sa mga relasyon mo sa ibang lalake?

 

 

 

So, I have officially announced sa lahat ng mga tao sa lugar namin na ang aking kaibigan, ang pinakapanganay na anak ng isang mayamang kilalang pamilya sa amin, ay bading.

 

Ayaw na niya akong kausapin magmula ngayon.