Kuwentong Kubeta

Tatlong araw na akong hindi nakakapag-fufu.

 

Dahil sa aminado akong may pagka-ok-ok (Obsessive-Compulsive) ako at naka-iskedyul na kada alas otso ng umaga ay dapat handa nang magrelaks ang aking anal sphincter at magrelease ng toxins, ewan ko ba kung bakit sa ngayon, mukhang nahihiyang makipaglandian ang aking anal sphincter  sa aming kubeta.

 

Aburido pa naman ako pag hindi ako nakakapag-fufu sa isang araw. Naisip ko tuloy na baka sa tagal na ng fufu sa aking katawan ay baka pilit na lang itong nirerecycle at pinipiga upang mapagkuhanan ng enerhiya, protina, taba at sustanya. Ewww to the nth level, di ba? Sinubukan ko nang magjogging ng 30-45 minuto kada araw, uminom ng kape, green tea, galon-galon ng tubig at halos masusuka na nga ako sa kakakain ng oatmeal, pero sad to say, wala pa rin.

 

Sa totoo lang, hindi masarap ang oatmeal, lalo na kung walang gatas o asukal. Magpakaplastic na kayo sa Quaker Oats hanggang gusto niyo pero hindi rin nila kayo mababayaran sa pagpapaka-Tupperware niyo. Syetness. Ayoko nang kumain ng oatmeal!

 

Hindi rin nakatulong ang panibagong iskedyul ng klase sa Board Review na 8-12 at 1-5 na kung saan mapipilitan akong magpakaprinsesang nakaupo sa kanyang trono ng alas syete ng umaga, sa halip na alas otso. Mas lalo lang nagfetal position ang aking rectum. Sinubukan ko na ring magdala ng toilet paper at mag-look to the left and to the right bago pumasok ng Girls’ Comfort Room sa eskuwelahan namin pero makalipas ang ilang minutong pagmumuni-muni habang nakaupo sa trono, wala ring success story na nangyari liban sa halos lunurin ko na sa halimuyak ng aking utot ang mga nasa kabilang stalls.

 

In fairness, mabango ang halimuyak ng aking tinae. Parang body spray ng Victoria’s Secret.

 

Kung naniwala ka sa sinabi ko, fine. Hindi ka naman siguro bored ano? Malamang ikaw rin yung tipo na naniniwalang pwede kang malasing pag kumain ka ng maraming-maraming ubas. Naman, kailan pa ba nagkaroon ng utot na amoy pabango, aber? At unless may brewery diyan sa iyong atay na puwedeng magundergo ng selective fermentation sa iyong kinain, hindi ka naman malalasing kahit isang kaing pa ng ubas ang iyong lamunin sa sobrang siba mo (Pssst… pashare naman. Tapon mo dito sa akin sa Mindanao!). Pero since magpapasko naman ngayon, pagbibigyan na kita sa mga paniniwala mo. Regalo ko na yun sayo. Merry Christmas!

 

Syempre, nawala na ako sa topic.

 

Dahil kuripot ako at ayoko ring idaan sa gamot aking 8 o’ clock habit, eto tinitiis ko na lang hanggang ngayon ang unti-unting paglaki ng tiyan (Nag-imbento pa ako ng excuse sa laki ng tiyan ko, ano? Hehehe. Oo na, taba talaga yun at hindi dahil sa constipation. Syet ka. Hindi mo man lang ako pinagbigyan. Asan na ang spirit of Christmas mo? Leche!) at matiyaga pa rin akong nag-aantay sa kanyang pagdating. Para tuloy akong nag-aabang ng dalaw galing sa aking pinakamamahal na jebs dahil naeeksayt na akong dumating ang sakit ng tyan na kakambal nito na nagbabantya ng kanyang pagdating. Naiinip na talaga ako. Pramis, pagnakafufu na ako, baka magpakain ako at magpainom sa sobrang tuwa. Yahooo!

 

Naaalala ko na lamang noong nasa probinsya pa kami ng mga kaklase ko nagduduktor-duktoran. Ang problema nila sa probinsya ay hindi tulad ng sa akin. Ang problema nila ay wala silang toilet. Kadalasan, kung darating na ang tawag ng tadhana, si Manang ay kukuha ng plastic na pinaglagyanan niya kanina ng bili niyang isang kilo ng bigas mula sa palengke, maglalakad ng ilang dampa mula sa kanyang bahay-kubo, sa bandang damuhan na walang tao at napapalibutan ng mga punong-kahoy, ilalapag ang nakabukas na plastic sa damuhan, magsusquat at ishushoot sa loob ng plastic ang kanyang masarap na personal sisig. Babalutin ni Manang ang kanyang fufu, itatali ang plastic ng maiigi, at paiikutin ang plastic sa taas ng ulo na tila cowboy na may lubid at PLOK! Ipapalipad na niya ang mahiwagang fufu palayo. Kung may malasin mang taong makapulot sa plastic at mag-akalang may mahalagang bagay sa loob ng tightly-sealed package (Arroz caldo kaya ito? Lumpia shanghai? Kaldereta?) ay tiyak na masusuka na lamang siya sa kanyang makikita. SURPRISE!

 

Siyempre, dahil graded ang aming pagduduktor-duktoran sa probinsya, nagpasya kami ng mga kaklase kong maghanap ng paraan upang mabigyan ng kubeta ang mga mamamayan. Pagkatapos naming mamalimos sa aming mga magulang, mag-ipon ng kickback, magbiyak ng mga piggy bank, magpaalipin sa mga DOM at sumayaw sa mga gay bar, nabigyan din namin ang ilan sa kanila ng toilet bowl. Ipinagdarasal na lamang namin na gagamitin nila ang mga ito sa maayos na paraan, sa halip na gawing sombrero o di kaya’y flower vase.

 

Pramis, meron talagang mga ginawang sombrero o di kaya’y flower vase ang mga water-sealed toilet bowls na pinamigay sa kanila. Malas ko lang at wala akong pictures nun.

 

Pero isa sa mga bilib na bilib talaga ako ay ang nagmamay-ari ng kubetang ito. Sa tingin ko lang, sa kada beses na gagamitin mo ang kubetang ito, kinakailangan mong magdala ng dyaryo. Hindi yung dyaryong tabloid lang na tulad ng Tiktik  di kaya’y Bandera. Dapat yung tipong Inquirer, Philippne Star o di kaya’y Manila Bulletin. Para ano? Click mo na lang dito kung bakit.               

 

Gotta go, sago. Sa wakas, najejebs na rin ako.

 

P.S. Maligayang Pasko sa lahat ng mga kaibigan ko dito sa blogosphere.  I lab yu all! Isang kiss na naglalaway pa ang ipalilipad ko papunta sa mga kabahayanan ninyo. Special mention sa nagkukunwari kong kapatid sa labas na si Helena. Excited na akong irepeat rotation ka. Ehehe, joke!!! Merry Christmas everybody! =)

Advertisements