Waaaahhhh……

TOXIC AKO!!!!!

Takas lang itong post na ito dahil nakisingit lang ako sandali habang hinahantay ko si Mader matapos sa kanyang sandamakmak na paperworks.  Pasensya na at hindi ako nakapost ng bago. Kasalukuyan akong nagpapakalunod sa mga hand-outs at board reviewers. Failure is not an option daw kasi. Sawa na raw kasi akong bigyan ng allkowance ni Mader araw-araw. At sabi ni Pader, pag di daw kasi ako pumasa, gagawin daw niya akong tindera ng sari-sari store na itatayo niya. Hay naku, ayan tuloy at nagkandalabasan na ang mga taghiyawat ko sa mukha sa sobrang stress.

Ang panahon na ito na yata ang pinaka-stressful sa lahat ng mga naranasan ko. Isama na natin ang katotohanang ito na rin ang panahong napaka-pangit ko.  Hehehe…

Matapos lang ang lahat ng ito, babawi ako. At sa wakas, makaka-focus na rin ako sa mga tunay na mahalagang bagay sa mundo — ang paghahahanap ulit ng boypren.

Hehehe, joke.

Sensya na mga pips.  Temporary on hiatus ako.  I miss you all!!!! Nyahahaha… Ang showbiz ng dating. Hehehe. Mwah!

Advertisements

Matagal Ko Nang Alam Na Cute Ako

Sa totoo lang, hindi pa talaga ako nakakarecover sa Limonada tag na ipinasa sa akin ni Ate Maru, at eto na naman ang bago. May ipinasa na naman sa akin, this time, ang aking pseudo-bunsong kapatid na ampon (hindi namin alam kung sino sa amin ang talagang ampon kaya para patas, parehas na lang kami) na si Joshmarie.

 

cute-blogger

Matanong ko lang: Sino nga ba talaga si Cute? At bakit Cute’s Blogger Award ang tawag dito? Oo, alam kong cute ako (LOL, joke lang), matagal na, pero hindi naman ako ang nagpasimuno ng award na ito. Eniweyz, o siya, kagatin na lang. Baka sabihing KJ ako. Okey, fine. Eto na ang mga rules na aking ni-copy paste mula sa blog ni Joshmarie:

 

1. Each blogger must post these rules.

2. Each blogger starts with ten random facts/habits about themselves.

3. Bloggers that are tagged, need to write ten facts about themselves. You need to choose ten people to tag and list their names.

 

At ang TEN RANDOM FACTS tungkol sa akin ay ang mga sumusunod:

 

 

 

  1. May mga nakapagsabing kamukha ko daw si ARA MINA. Noong nasa kolehiyo naman ako, ANA CAPRI daw… Sa totoo lang, hindi ko sila kamukha. Si Ashley Judd talaga ang kamukha ko. Ahaha. Joke lang. Ilusyon ko lang na kamukha ko si Ashley Judd 
  2. Noong Grade 2 ako, dahil sobra akong curious, kumuha ako ng stapler at nag-staple ng aking sariling daliri. Dahil isa akong drama queen, lumabas ako ng bahay, at doon pa saka humagulgol ng pagkalakas-lakas.
  3. Noong Grade 2 rin ako, tumalon ako mula sa isang tumatakbong motorsiklo na parang isang superhero. Sa kamalasang palad, sumabit yung paa ko sa gulong at matagal na dumikit sa mainit na tambucho ang aking kaliwang hita. Isang malaking peklat ang produkto ng pangyayaring iyon at kahit ilang sebo de macho na ang aking nilagay ay hindi pa rin nawala ang peklat na iyon sa hita ko.
  4. Pangarap ko talaga ang sumali ng The Amazing Race: Asia. Wala nga lang gustong sumali kasama ako.  
  5. Mahilig ako sa mga palabas at mga pelikulang no-brainer. Ayoko kasi ng masyadong nag-iisip. Kung gusto kong mag-iisip, makikinig na lang ako sa klase o di kaya’y magbubukas ng medical books.
  6. Paborito ko ang mga streetfoods. Maari akong gawing alila forever ng isang lalakeng liligawan ako sa pamamagitan ng isaw, kwek-kwek, tukneneng at chicken skin.
  7. Ayoko talagang maging group leader sa mga class projects. Tamad kasi talaga ako sa tunay na buhay. Kaso sa sobrang ka-OC ko sa mga detalye, sa akin na nila binibigay ang trabaho. Wala kasing gustong kumontra sa aking pagbubutinting ng mga kaliit-liitang detalye.
  8. Hindi kami mayaman. Isa akong partial scholar ng limang taon noong nasa medical school ako. P6,000 lang ang binabayad ko kada semester. Purus photocopy lang ang mga libro ko sa medskul. Umuulan na nga ang mga lumang photocopies ko dito sa bahay na sobra pa upang gawin kong scratchpaper o gamiting pambalot ng mga gamit na napkin.
  9. Parehas na mga social workers ang mga magulang ko. Grade 2 pa lang ako, memoryado ko na ang lahat ng “Rights of A Child”. At panakot ko kila Mader at Pader sa tuwing gusto nila akong paluin ang sabihan sila ng “Hep, hep, hep! Sumbong ko kayo sa Bantay-Bata!”   
  10. Malapit na ang birthday ko. Next month na. Shiyet. Ang tanda ko na, wala pa rin akong trabaho. Isa yan sa mga one thousand and one na insecurities ko.

 

At kung kanino ko ipapasa ang mga ito…

 

Oo, alam kong nanginginig kayo dahil ayaw niyong malista ang mga pangalan niyo. Tulad ng laging sinasabi ko, walang pilitan. Feel lang kita pasahan ng award. Anong magagawa mo kung sa tingin ko, CUTE ka? Mapipigilan mo ba ako? Obviously, hinde. Kung dedmahin mo, okey lang. Hindi ako mamamatay kung hindi mo tatanggapin ang aking pagsabi sayo na CUTE ka tulad ko. 

 

Actually, mas CUTE ako sayo. Kasi mas CUTE sa akin si Joshmarie. Nababawasan na kasi ang powers ng award na ito the more mo ito ipinapasa. 

 

Naniwala ka ba?

 

Andali mo namang mauto.

 

O siya, bago pa dumami ang mga iniimbento kong rules at powers ng Cute Blogger award na ito (tulad ng pagpost ng mga personal picture niyo which I’m sure, ayaw niyong gawin), ipapasa ko na ito sa mga sumusunod: Yeye, Rio, Repah, Pepe, Muymuy, Chim, AnakngPiso, Buzzing FlowerPecker, at Batopik. Kung bakit siyam lang yan at kulang ng isa, nadisqualify na kasi yung pang sampu kasi hindi na siya cute. Joke! May nauna nang nakapagsabi sa kanya na CUTE siya.

 

Ang nanay niya.

 

Walang pilitan. Para sa akin, CUTE kayong lahat. Lab yu. Ahahaha. Mwah!   

Ipinaskil sa blogista ako . Mga kataga , . 12 Comments »

Kagatin Mo Ang Limonada Ko

Tatlong taon na akong nagbloblog.

 

Oo, tama ang nabasa mo.

 

Alam kong sisilipin mo ang Archives ko. Sori, Oktubre 2008 ang pinakamatagal na post ko diyan na makikita mo. Kasi kahit tatlong taon na akong nagbloblog, ngayon lang ako lumihis sa aking ganap na pagiging suplada at saka naisipang ibukas ang aking blog at magpa-autopsy sa iba pang mga Pilipinong blogger dito sa world wide web.

 

Pero sa tatlong taon kong pagbloblog, ngayon lang ako nakatanggap ng tag.

 

Ano nga ba ang tag?

 

Sa totoo lang, ewan ko. First time ko nga makatanggap nito, di ba? Basta ang alam ko pinagpapasa-pasahan yan siya. Kaya kung mali-mali man ang aking pagcocopy paste sa tag na ito na bigay ni Ate Maru, wag niyo akong sisihin. Si Ate Maru ang sisihin niyo dahil sa kanyang poor choice of blogger. Sino pa nga ba, kundi ako.

 

Pero sa totoo lang, naexcite ako nung nabasa kong tinag niya ako. Sino ba naman ang hindi naeexcite sa kanilang first time, ika nga? Kahit anong first time pa yan.

 

Hmmm… Alam kong iniisip mo. Down, boy, down…

 

In fairness, kahit hindi ko rin mainitindihan kung ano ang tunay na kahalagahan nitong LIMONADANG ito (Bakit nga pala limonada? Ba’t hindi na lang Iced Tea? O di kaya coffee ng Starbucks. Para feeling sosi naman, di ba, kahit hinde?), eto na at namnamin ninyo at mainggit kayo sa aking kauna-unahang LEMONADE AWARD.

 

lemonade-award

 

Maraming salamat sa uber sexy na si Ate Maru para sa award na ito. Sa pagtanggap ng limonadang ito, para akong binigyan ng isang mainit na mwahugz ng bloggersphere. Ehehehe. HOT lemonade kasi ang binebenta dito at hindi cold. Kaya’t ipapasa ko rin ito bilang pasasalamat sa inyo. At ang mga suwerteng (Suwerte nga ba?) idadamay ko sa tag na ito ay sina:

 

Doc Rio (Diary of A Dentist)

Repah (Malapit Na Ang Pasko.. Yun Lang)

Glesy the Great (Anakngpiso’s Bahay-Palasyo) 

Taps (Call Me Taps)

Joshmarie (Mundong Parisukat)

Brother Utoy (How Brother Utoy Failed Salvation History)

Mang Badoy (eBahay ni Badoy) 

Ferbert (Kokey Monster: Ang Kokey ng Ina Mo)

KingDaddyRich (The Morning Bolero Chronicles)

Vhonne (Batanggero)

 

Wala naman yatang pilitan sa pagtatag, ano? Kaya choice niyo na yan kung feel niyong kagatin ang lemonada ko. Shiyet… Parang bastos ang dating. Eto nga pala ang mga instructions:

 

 

The rules of this award:
1. Put the logo on your blog or post.
2. Nominate at least 10 blogs which show great Attitude and/or Gratitude!
3. Be sure to link to your nominees within your post.
4. Let them know that they have received this award by commenting on their blog.
5. Share the love and link to this post and to the person from whom you received your award.

 

 

Syetness. Di ka rin toxic na tag ka, ha? At parang may mali pa sa grammar ng pangalawang statement. Hmmm… Okay, fine. Sige na nga…

 

 

Ipinaskil sa blogista ako . Mga kataga , . 10 Comments »

Para Kay [He-Who-Should-Not-Be-Named]

Hindi ata maganda ang araw na ito para sa akin.

 

Ala-1 ng hapon pa dapat ang review class namin. Dahil feeling masipag ako ngayon, naisipan kong pumunta ng eskuwelahan ng alas-10 ng umaga para doon na lang tumambay at magbasa-basa habang inaantay na mag-ala-1. Pagdating ko ng eskuwelahan, saka ko lang nalaman na katatapos lang daw pala ng aming klase na nagsimula kaninang 8 AM. Nagpapass the message daw kagabi ang class president via text.

 

Obviously, walang nagtext sa akin.

 

Nanlumo ako. Wala na ba talaga akong friends? Simula ng lumipat ako sa Smart mula sa Globe ay madalas na hindi na ako nakakatanggap ng mga importanteng text messages mula sa aking mga walangkwentang kaklase. Paano ba naman kasi, halos mga Globe Unlitext subscribers silang lahat. Hindi na ata nila makayanang magwaldas ng piso para itext man lang ako na pinalitan pala ang skedyul ng klase sa mas maaga.

 

Mga kuripot! Lamunin niyo yang mga piso ninyo! Sana mabilaukan kayong lahat! 

 

At syempre, tatanungin niyo, Bakit kasi hindi na lang din ako lumipat ng Globe? Kahit gustuhin ko man, dahil sa liit ng lungsod namin, wala pa raw program ang lahat ng cellphone repair shop dito sa amin na pwedeng magpa-open line sa aking Nokia 6969 [Real name withheld due to legal purposes]. Hindi ko rin pwedeng magamit ang aking lumang openline na cellphone dahil bumigay na talaga siya. Hindi na siya virgin. Kailangan na nya ng major colporrhapy at dahil poor ako, wala akong pambayad ng pang-ospital niya. Eniweyz, imbes na mag-fetal position at umiyak sa isang tabi sa sobrang tampo, napag-isipan ko na lamang magpalamig ng ulo sa aming state-of-the-art daw na library na kapanahunan pa yata ng pagduduktor ni Rizal sa Dapitan ang mga librong pangmedisina dito.

 

At dahil may libreng Internet doon, sinilip ko na rin ang aking blog at nagbloghop.

 

Haayyy…. Drama at Emo mode na mala-Pacquiao na ang susunod kaya at least, winarningan ko kayo.

 

Humihingi ako sayo ng paumanhin. Paulit-ulit ko talagang binasa ang aking kinomento sa iyong blog upang malinawan ang aking murang isip kung bakit na lamang ganun ang iyong reply sa akin. Siguro nga, may pagka-offensive para sayo. Inaamin ko rin naman na may pagkataklesa din talaga ako paminsan. Basta na lang ako type ng type. Spontaneous ako magcomment, hindi tulad ng aking mga posts sa aking blog na halatang pinag-isipan ko talaga (Hmmm… Halata nga ba? Pansinin niyo na lamang na Times New Roman Font12 ang mga post ko, pang Microsoft Word talaga). Kung naoffend ka man sa comment ko, sorry. Siguro nga medyo may pagkamapanlait ang dating. Kaya, sorry ulit at sa susunod, puros happy thoughts at pagpupuri na lamang ang maririnig mo sa akin. Hindi ko naman intensyon na galitin ka. Hindi naman ako naghahanap ng away. Isa lamang ako sa iyong mga tagahanga na napadpad sa iyong blog na trip lang mag-iwan ng komento sa pagkakataong iyon. Hindi ko lang talaga alam bakit kinailangan mo pa akong murahin. Marami naman sigurong ibang paraan upang ipadama mo sa akin na hindi mo nagustuhan ang aking comment. Pwede rin namang idinelete mo na lang sana. Hindi naman ako yung tipong nangungulit at sakim sa airtime kapag nakita kong hindi naipost ang aking komento. Kahit bago pa lang ako, hindi ako ganid para sa plugging ng aking blog. Nungka akong nagkomento sa blog ng iba ng “Care to exlink?” Kaya kong mabuhay mag-isa ipost mo man o hinde ang comment ko sa blog mo. Madali akong kausap. Kinailangan mo pa ba talaga akong murahin?

 

Babae ako. Kahit ganito ako umasta, kahit ganito ako magsalita, kahit paminsan, hindi ako karespe-respeto sa mga sinusulat ko sa aking blog, ang pagkakaalam ko, babae pa rin ako. Kailan pa ba naging kaaya-aya ang murahin ang isang babae?

 

As far as I know, I did not deserve that.

 

Hindi naman siguro ka-OA-an ang aking naging reaksyon. Huwag mo ring isiping  umaandar lang ang pagka-manang ko at hindi lang ako sanay na makarinig ng mura. Sanay ako, hindi nga lang kung ito’y patukoy sa akin. Huwag mo ring isiping epekto lang yan ng aking pagiging Catholic School subscriber halos buong buhay ko. Wala naman yatang koneksyon ang mga pagtuturo ng mga Hesuita sa mga pagmumura. Siguro nga ito ay dahil bago pa lamang talaga ako dito sa blogosphere at hindi pa ako sanay sa mga ganitong bagay. Palibhasa wala naman talaga akong pangalan sa mundo ng mga tanyag na blogista, kung kaya’t naisip mong hindi mo naman talaga kinailangang magpakita ng respeto sa akin. Napatanga tuloy ako. Sensitibo na kung sensitibo pero dinamdam ko talaga ang sinabi mo. Parang gusto ko tuloy bumalik na lamang sa sinapupunan ng nanay ko at iwaldas ang natitira kong buhay sa paglangoy-langoy na lamang sa amniotic fluid. Kaso hindi puwede dahil maliban sa hindi na ako kakasya sa kanyang vajayjay ay matagal ng tinanggalan ng uterus ang nanay ko. Kaya wala akong magawa kundi ang mag-Emo na lamang at ilunod ang aking pagmumukha sa pagkonsumo ng balde-balde ng comfort foods. Marahil kahawig ang aking karanasan sa kadalasang nangyayari sa ilan sa mga bloggers na tumitigil na sa pagsusulat. Dahil masyado nang bumababa ang kanilang self-esteem dala ng anik-anik na panggugulo at paninira sa kanila at sa kanilang mga blogs, naiisipan tuloy nila ang tumigil na o di kaya’y maghiatus.

 

So, dapat ko ba silang sundan? O dapat ba talaga akong masanay na lang na ganyan ka? O dapat ko na lang bang tigilan na ang pagcocomment pa sa blog mo at sa blog ng ibang tao? O dapat ko na bang ikandado sa loob ng baul na lang itong blog ko at wag nang buksan pa ito ulit?

 

Pasensya ka. Hindi mo pag-aari ang world wide web. 

 

Sa pagkakaalam ko, may karapatan din ako dito.

 

Kaya sige, humihingi ako sayo ng paumanhin. Pero murahin mo pa ako ulit at kahit maliit lang ako, makakatikim ka talaga sa akin.

 

Wala man akong dugong Muslim pero iba pa rin ang bagsik ng isang tubong Mindanao tulad ko pag magalit.  

Hiatus

 

 

Ewan ko ba kung bakit ang sarap-sarap pakinggan ang salitang HIATUS.

 

HI-atus. Hi-A-tus. Hia-TUS. All together now, HAAAYAATUUUSSS.

 

Kung hindi mo pa nahuhulaan sa ngayon kung bakit ito ang title ng post ko sa ngayon, pwes, huwag mo ng sayangin ang iyong neurons sa pag-iisip at sasabihin ko na lang sayo. Ano nga ba ang dahilan kung bakit namemention ng isang blogger ang salitang hiatus? Obviously, kasi kailangan niyang mag-blog leave.

 

Yes. Tama ang iyong narinig. Ako ay kinakailangang magblog leave upang makapagfocus sa saking pag-aaral. Ako ay kasalukuyang kailangang magfocus sa pagrereview para sa board exams. Sa mundo kasi ng pagduduktor, ang isang nakapagtapos na ng apat na taon sa medisina at isang taon na internship ay matatawag nang General Practitioner. Subalit, hanggang sa hindi ka pa pumapasa ng board exams at wala ka pang lisensya, maraming mga ospital ang hindi mo pa pwedeng aply-an, hindi ka pa pwedeng magsimula ng iyong residency training, hindi ka pa ganap na matatanggap ng Medical Society at ang pinakaimportante sa lahat, dededmahin ka pa ng mga malalanding medrep (medical representatives) na nagbibigay ng free dinner, airline tickets, ballpen, prescription pad, at kung ano-anong giveaways at eklavus.    .  

 

Kaya ko naman actually ang isabay ang pagbloblog at ang pagrereview kasi alam ko, matalino ako. Naks. Yabang. Hehe. Pero hindi naman sa pagyayabang pero isa ako sa mga pinakamatalino sa klase. Well, 20 lang naman kami sa klase kaya statistically speaking, mas malaki talaga ang probabilities na mapunta ka sa Top 10. Hehehe. At kung ikukumpara sa kolehiyo kung saan mga valedictorian at salutatorian galing sa iba’t-iba’t-bang prestigious highschools in the Philippines ang mga kaklase ko kaya tuloy wala ako masyadong drive noon na makipagsabayan at makikompetensya sa kanila, iilan lang ngayon sa mga kaklase ko ang gumraduate ng college ng cum laude at karamihan pa ay galing sa kung saang uhuging unibersidad sa probinsya. Kaya hindi na nakapagtataka na kahit latak lang ako ng UP nung college (muntik pa nga akong hindi matanggap sa kursong gusto ko talaga dahil quota course siya at nandun ako sa mga last on their list. Salamat, kung sino ka mang nagdrop-out sa course ko at nag-enroll sa ibang school), isa naman ako sa mga pinakamatalino (daw) sa klase ngayon.

 

Ang pinakanakakabwisit lang kung nandun ka sa pinakatuktok ay hindi ang nagiging popular ka at maraming nagtitiliang fans pag pumapasok ka ng library. Hindi rin ang pressure na inihahain sayo araw-araw ng mga propesor at Dean ng school na kilala ka lang dahil sa pangalan mo na madalas na katabi ang highest grades sa mga exams doon sa bulletin board at hindi ka na kilala sa mukha pag dumaan ka sa harap nila at maggreet sa kanila ng “Good morning, doc.” Hindi rin ang ilusyon ng mga faculty at graduate ng school na malampasan mo ang pagtop ng isa sa mga graduates from last year’s batch na kumuha ng board exams.

 

Ang pinakanakakabuwisit pag nandon ka sa taas ay kapag may mga kaklase kang nakikipagplastikan sayo.

 

Close kami ng mga kaklase ko. As in, close na close to the maximum level. Halos wala na kaming nararamdamang malisya pag naghahalubilo ang mga babae at lalake dahil parang magkakapatid na lang ang turingan naming lahat. Kahit araw-araw pang maghubad sila ng T-shirt sa harap namin o makitaan ng mga boys ang mga kulay ng panty namin, sa sobrang close namin, halos wala na kaming nararamdamang libog sa isa’t-isa. Kaya nakapagtataka at nakakapanlumanay kung merong isa o dalawang makikipagplastikan sayo dahil sa matalino ka.

 

Dahil alam ko namang hindi niya ito mababasa, hayaan niyo na lang akong maglabas ng aking sama ng loob dito.

 

Tama ba naman na dahil sa lagi akong pumapasa ng exam ay hindi na siya magshashare sayo ng mga reading materials? Tama ba namang hindi na ako tinetext kung meron siyang librong iphophotocopy para sa susunod na exam? Tama ba naman na kahit na kusa kong pinapahiram sa kanila para ipaphotocopy ang mga books ko na pinabili ko pa sa aking mabutihing sister na nagtiyagang magkalkal sa mga inaalikabok na libro sa Recto, eh, nagkakanya-kanya naman ang ilan sa mga kaklase ko ngayon?

 

Where’s the justice in that?

 

Parang kasalanan ko pa ngayon na mas nag-aaral ako sa kanya.

 

Samahan pa natin ang kauna-unahang pagtanggap ko ng failing grade sa buong buhay ko sa medical school noong isang linggo sa aming mock-board exam sa Internal Medicine. At the end of each topic kasi, may pagsusulit na binibigay. Karaniwan 5-8 people lang ang pumapasa nito. Maliban sa Internal Medicine, 5 topics na ang natapos namin. Pasado ako sa lahat ng yun, ako ang nakakuha ng pinakamataas na grado sa 2 out of the 5 topics. So you can’t blame me if medyo nagdradrama ako ngayon at nasa-Emo mode dahil sa aking hindi pagpasa sa aming huling exam. Sa aking sobrang page-Emo, hindi ko tuloy malaman kung saan napunta ang aking English-spokening neurons kaya nagta-Tagalog na lang ako ngayon. Deadma na lang sa sangkatutak na mga red curly lines na hudyat ng Microsoft Word na masyado na akong maraming wrong spelling. Hindi ko talaga matanggap ang mga pangyayari na 42% lang ang nakuha ko, o 21 correct out of 50.  

 

Oo, sabihin mo mang ang OA ko kasi di pa naman yun totoong boards. Pero masakit pa rin yun para sa akin. Henyo ako, okey? Henyo ako! Hindi bumabagsak ang mga henyo!

 

Hehe. Joke lang. Average lang ang IQ ko, no?

 

Actually, tanggap ko na kasalanan ko naman talaga ang lahat. Masyado akong nagpabaya at imbes na magbasa ng photocopies ng mga medical books na inaanay na (Promise talaga. Kilala na ako sa class na nagdadala ng mga librong ginawa ng breakfast, lunch at dinner ng mga anay ang mga pahina), ako ay nagblog, gumimik, nagblog, lumandi, nanood ng TV, nagblog, kumerengkeng, nagblog, nanood ng maraming DVDs at nagblog. Kaya mukhang kailangan ko na talagang maghiatus at magfocus sa aking chosen career, kung gusto kong yumaman at magkapera para sa tuluyan kong pagpapasexy through Belo Medical Services balang araw.

 

Pero hindi ako magbloblog-leave. Heller! Ngayon ko nga lang binuksan tong bagong blog na ito dahil busy ako dun sa isa the past few days, tapos titigilan ko na? Kailangan ko lang tumigil, oo, pero malamang hindi ko rin gagawin. Kailan ba naman ako gumawa ng bagay na talagang dapat? Eh, ang tigas-tigas nga ng ulo ko.

 

Hanggang may Internet shop pa na nagpaparenta ng computer ng P10/hour, tuloy lang ang ligaya ni [Mistress]!!!  

Adik Ako!

Bakit ba ako nagpasya pang sumulat ng bagong blog? Kung tutuusin lang nag-uumapaw na ang dami ng aking mga blog. Meron sa Friendster, sa Multiply, dati sa Blogspot, at ang kasalukuyang pinakaactive ko sa ngayon ang And Why Should I Date Anyway? sa Wordpress.

 

Ang masasabi ko lang ay: EWAN.

 

Hindi naman sa masyado akong maraming oras na pwede kong sayangin. Kung tutuusin lang, umaapaw na ang mga bagay nas mas dapat kong gugulan ng panahon. Nandyan ang pagkekerengkeng, paglalandi, pag-aaral, pagyoyosi, paggigimik, pagpapasaya ng aking mga kaklase at paggiging mabuting anak sa harap ng aking mga magulang. Busy akong tao. Hindi ko dapat sinasayang pa ang panahon sa pagbloblog.

 

Pero ewan. Adik na yata ako.

 

May rehab ba para sa mga adik sa pagbloblog?

Ipinaskil sa blogista ako . Mga kataga . Leave a Comment »