Waaaahhhh……

TOXIC AKO!!!!!

Takas lang itong post na ito dahil nakisingit lang ako sandali habang hinahantay ko si Mader matapos sa kanyang sandamakmak na paperworks.  Pasensya na at hindi ako nakapost ng bago. Kasalukuyan akong nagpapakalunod sa mga hand-outs at board reviewers. Failure is not an option daw kasi. Sawa na raw kasi akong bigyan ng allkowance ni Mader araw-araw. At sabi ni Pader, pag di daw kasi ako pumasa, gagawin daw niya akong tindera ng sari-sari store na itatayo niya. Hay naku, ayan tuloy at nagkandalabasan na ang mga taghiyawat ko sa mukha sa sobrang stress.

Ang panahon na ito na yata ang pinaka-stressful sa lahat ng mga naranasan ko. Isama na natin ang katotohanang ito na rin ang panahong napaka-pangit ko.  Hehehe…

Matapos lang ang lahat ng ito, babawi ako. At sa wakas, makaka-focus na rin ako sa mga tunay na mahalagang bagay sa mundo — ang paghahahanap ulit ng boypren.

Hehehe, joke.

Sensya na mga pips.  Temporary on hiatus ako.  I miss you all!!!! Nyahahaha… Ang showbiz ng dating. Hehehe. Mwah!

Bakit Ako Hindi Pumasok ng Klase

Hindi ako pumasok ng klase ngayon.

 

Dalawa hanggang tatlong oras lang ang board review class namin kada araw. Kada linggo ay hinahawakan ang klase ng isang duktor na eksperto sa paksang kasalukuyan naming inirereview. Pediatrics ang paksa sa buwang ito at ang pediatrician na itatago nating sa pangalang si Dra. Jolina ang humahawak sa klase sa linggong ito. Noong Lunes namin siya unang nakilala. 25 kaming lahat na pumasok ng klase. Pagkatapos ng dalawang oras, halos wala ng gustong pumasok sa klase niya sa mga sumusunod na araw. Dahil hindi tulad ng regular na klase sa medskul kung saan may checking of attendance, sa board review, wala na, at pwede ka ng umabsent o pumasok kung kailan mo gusto.

 

Ubod ng taray kasi si Dra. Jolina. Payat, seksi, matangkad, maputi, mahaba ang buhok at medyo may wrinkles na. Isa siyang matandang dalaga. Ewan ko lang kung nagmemenopause na siguro siya pero saksakan talaga ng taray ang bruha. Dinadaan nga sa landi at pagbibiro ang ilan sa kanyang mga hirit lalo na kapag lalake ang kanyang kausap, subalit halata pa ring umaalingasaw ang kanyang katarayan.

 

“Close your books. I don’t want you looking at your books. You should know these things already. Gradweyt na kayo.”

 

Natural, nagpalipitations ang karamihan ng aking mga kaklase at kinabahan ng pumasok ng eskuwela sa sumunod na mga araw.

 

Pero hindi ito ang dahilan kung bakit ako umabsent.

 

Hindi ako takot na tawagan niya ang pangalan ko at tapunan niya ako ng mga tanong na hindi ko alam ang sagot. Kung hindi ko alam, eh di okey, fine. Basahin ko mamaya pagkatapos ng klase at tiyak masasagot ko na siya bukas. Hindi naman ako mamamatay kung hindi ko alam ang sagot at wala naman kami sa ospital upang nakasalalay talaga ang buhay ng isang pasyente sa kung ano man ang isasagot ko sa kanya. Tanggap ko na may mga bagay na hindi ko alam o di kaya’y memoryado, at kung kailangan ko itong pag-aralan, sige, gagawin ko. Ang tunay na dahilan kung bakit ako pumasok ay dahil gusto kong ipakita na hindi ako sumang-ayon sa ginawa niya sa aking kaklaseng itatago natin sa pangalang Naruto.

 

Si Naruto ay kilala sa klase bilang isa sa mga matatalino pero tamad lang paminsan at mahilig magpalusot. Istilo niya ang sumagot ng mga tanong sa paraang madami pang dinadaanang pasikot-sikot at pasakalye at pagkatapos ng isang oras na pagsasagot sa tanong mo in confident English, ay saka mo marerealize na wala naman palang katutunan ang lahat ng sinabi niya at hindi pa rin niya talaga nasagot ang iyong tanong. Useless. Ganito rin ang istilo ni Naruto sa pagdidiskarte sa mga babae, at siyempre madami siyang nabibingwit na mga neneng bilib sa kanyang confidence at pag-Iingles at obviously ay nasa lebel na moronic ang IQ ng mga neneng ito dahil hindi marunong magread between the lines.

 

Tinanong ni Dra. Jolina si Naruto, “Okay. You. At what day can you say that a patient with Mumps becomes highly infective?”

 

Ang sagot ni Naruto. “In 5-7 days after the appearance of his symptoms.”

 

Confident sa sagot pero mali. Ewan ko naman kasi kung bakit may pagkagago din itong si Naruto at naisip yatang baka makalusot pag sakaling sasagutin niya ang tanong with confidence.

 

Ang sagot ni Dra. Jolina sa kanya, “Pataka lang ka, dong. What’s your surname? Where did you take up your internship? Graduate ka na ba? How could they even allow you to pass the department? Siguro, dinaan mo lang sa pagpapakyut at gandang lalake ang mga babaeng residente mo kung kaya ka pumasa.”

 

Para sa akin, isang low blow yung sinabi niya.

 

Oo, tama nga. May point sya. Gradweyt na kami at hindi na kami kailangang ibeybi,  ipaghele-hele o akbayan ng mga lisensyadong duktor ang aming bawat galaw. Oo, tama nga, dapat hindi na lamang nagpalusot ang kaklase ko. Kung ako yun, tatahimik na lang ako kung talagang hindi ko alam ang sagot. Pero para sa akin, hindi talaga tama ang ginawang panginginsulto ni Dra. Jolina kay Naruto dahil para niya na ring sinabing wala itong karapatang gumradweyt at umabot sa kung nasaan siya ngayon.

 

Palibhasa kasi, tulad ng paulit-ulit na sinasabi ko dito sa aking blog, karamihan ng mga duktor ay mayabang. Walang sense of humility. Akala mo, dahil mas marami na silang taong dinaanan sa pagprapraktis ng medisina ay may karapatan na silang yumurak ng pagkatao ng ibang mas nakakababa sa kanila, sa mga duktor na hindi pa lisensyado, mga estudyante ng medskul, mga nars, mga medtechs, mga janitor. Karamihan, ang tingin sa sarili ay diyos at wala silang pakundangan kung umalipusta ng mga taong hindi nila ka-lebel. Nakakabuwisit. Kung tutuusin, dinaanan na rin nila ang mga dinaanan namin, kung kaya’t mas nararapat siguro kung gabayan na lamang nila kami sa kung ano ang dapat naming gawin kaysa ang insultuhin kami na para kaming hindi nag-aral o di kaya’y nakagradweyt lamang gamit ang aming angking alindog o di kaya’y gandang lalake/babae.

 

Eh, kung tutuusin, wala naman kami non.

 

Palibhasa, wala ng pumapansin sayo, Dra. Jolina. Inggit ka lang.

 

PAAAAANNNGGGGEEEETTTTTTT!!!!    

 

Tumahimik na lamang si Naruto. Sige pa sa pagbirit ng mga kakornihan at kalandian si Dra. Jolina. Pero tahimik na rin ako. Nagbiro pa siya sa akin, kung kaano-kaano ko raw ang artistang kasing-apelyido ko. Sabi ko tiyuhin ko, kahit hindi naman. Pero hindi na ako ngumiti sa kanya. Ayokong magpakaplastik. Kung ayaw ko sayo, huwag mo nang piliting makuha pa ang kiliti ko.

 

Humanda ka, Dra. Jolina. Balang araw, mas marami pa akong alam sa’yo at luluhod ka ring magmamakaawa sa paanan ko.

 

Yabang ko talaga. Makabalik na nga sa pagbabasa.


Hey Joe… Wanna Have Some Fun? Part 2

Definition of terms:

 

Habal-habal – motorsiklong nakakasakay ng 4-6 na pasahero sa isang sakayan. Karaniwang mode of transportation sa mga probinsyang bulubundukin. Presko, exciting at may libre pang anghit ng drayber habang ineembrace mo siya sa kagustuhang hindi ka mahulog habang paakyat ng bundok ang motorsiklong iyong sinasakyan   

 

 

 

Noong third year ako sa medskul, isang 28 year old na gradweyt ng isang medskul sa Amerika na may dugong Intsik-Bumbay-Pinoy ang sumama sa klase namin sa aming paninirahan ng isang buwan bilang bahagi ng aming pagcocommunity immersion sa probinsya. Kung inyong tatanungin bakit sa pipitsuging eskuwelahan namin sya nagpunta, na kung tutuusin ay mas marami namang mas bigating medskul sa ibang sulok ng Pilipinas, ang masasabi ko lang ay walang kinalaman ang galing ng faculty at ng mga estudyante (kasi hindi naman) sa medskul namin sa kanyang desisyon. Nagkataon lang na eskuwelahan namin ang unang sumagot sa liham niya.

 

Itago natin siya sa pangalang Joe.

 

Hindi mukhang foreigner si Joe. Kung tutuusin, mukha lang siyang karaniwang Chinoy na geek. Bago pa man namin siya nakita sa personal, at nabalitaan na naming magkakaroon kami ng bisitang taga-ibang bansa, samu’t-sari na ang aming mga expectations sa kanya, tulad na lamang ng sumusunod:

 

a. Kasinglaki siya ng reprigerator – sabi ng kaklase kong kuripot at ganid sa pagbigay ng kanyang share sa aming pang-grocery

 

 

b. Baka hindi siya kumakain ng rice – sabi ng kaklaseng laging nakatokang magsaing, dahil kanin lang ang alam niyang iluto

 

 

c. Kamukha niya si William Hung – sabi ng kaklase kong bading na uhaw sa mga gwapo. Salat kasi sa gwapo ang batch namin. Mga feeling gwapo lang, marami.

 

 

d. May polio siya at naka-wheelchair – sabi ng kaklaseng idol siguro si Stephen Hawking (Trivia: Amyotrophic Lateral Sclerosis ang sakit ni Hawking, at hindi polio. Kung ano man yun, i-google niyo na lamang. Wala akong panahong maglectyur)

 

 

e. Makapal ang mukha niya kasi walang hiya naman ang karaniwan sa mga foreigners – sabi ng kaklaseng may galit siguro sa mga foreigners. Ewan ko lang kung bakit.

 

 

f. Chansingero at nanghihipo siya ng mga babae – sabi ng kaklaseng gusto yatang magpahipo. Ayayay!

 

 

g. Gwapo siya – sabi ng kaklaseng nangangarap na makabingwit ng boypren na isteytsayd

 

Una sa lahat, hindi po siya gwapo. At hindi rin siya nakawheelchair. In fairness, mabait naman siya.

 

 

Limang araw lang kami sinamahan ni Joe sa probinsya.. Buti na lamang ay koboy ito at dati yatang Boy Scout kung kaya’t sanay sa pag-aakyat ng bundok. Nakahiking boots lang naman siya habang de tsinelas na goma lang naman ang gamit namin. Hindi rin siya umalma ng makitang tabi-tabi kaming lahat sa banig sa sahig lang natutulog. Tuwang-tuwa siyang makasakay ng habal-habal kahit halos mahulog na siya mula sa motorsiklo, at oo, pinagtripan namin siyang pakainin ng galunggong at tuyo kahit na chicken at gulay naman ang karaniwan talaga naming kinakain nung wala siya.

 

 

 

 

ganito-kami-matulog-sa-bhs1

 

pa260087

 

Si Joe at ang aking mga kaklase habang sakay ng tricycle. Walang ganyan sa Tate!

(Sinadya kong takpan ang pagmumukha ng aking mga kaklase dahil wala silang alam na ipinost ko sa Internet ang letrato nila. Ehehe…)

 

 

Paborito niya ang magpictyur-pictyur dala ang kanyang walastik sa pagka-hitech na camera at siyempre, tuwang-tuwa naman kaming ibenta ang sarili namin sa pagpopokpok ng aming mga pagmumukha sa harap niya kahit na mas interesado pa siyang kunan ang mga puno ng niyog, mga kambing na nanganganak at mga trabahador ng kopras kaysa sa aming mga mala-Redtube na pagpoposing-posing.

 

Madalas namin siyang binibiro. Palibhasa, parang matanda kung umasta. O baka naman siguro dahil isip-bata lang kami kumpara sa kanya. At sa kagustuhang mapa-belong sa amin, ginagaya-gaya niya ang ginagawa ng isa sa mga boys ng grupo, si FunnyBoy. Ewan kung tayp ba niya ito o iniidolo lang. Kung saan kasi pumunta si FunnyBoy, sasama din siya. Nung inutusan kong mamalengke si FunnyBoy sa bayan, sasamahan daw niya. Nung hindi kumain si FunnyBoy ng tanghalian, hindi rin siya kumain. At nang hindi naligo si FunnyBoy pagkatapos naming magswimming sa dalampasigan dahil sa tinamad mag-igib ng tubig sa poso, ay hindi na rin naligo si Joe.

 

Kaya ayun, nangati siya pagkagabi dahil kapit pa sa mga singit-singit niya ang buhangin at lumot galing sa beach.      

 

Sinamahan niya rin kami sa unang buwan namin ng clerkship at doon nahalata talaga namin kung gaano ka magka-iba ang mga setudyanteng-duktor ng Tate at mga estudyanteng-duktor ng Pilipinas. Kung kami ay kaya naming mag-eksamin ng pasyente ng wala pa sa limang minuto, si Joe ay umeeeksamin ng pasyente ng halos 30 minuto. Ewan ko kung dahil lang ba iyon sa language barrier o di kaya’y dahil sa kung anu-anong pag-eeksamin na hindi na kakailanganin ng pasyente ang kanyang pinaggagawa. Magaling talaga siya at tulad ng nakikita niyo sa Greys Anatomy, willing din siyang makipag-agawan ng pasyente. Kung tutuusin, dito sa Pilipinas, karaniwang gawain ng mga residenteng duktor ay kung pwede mong ipasa ang isang pasyente sa kabilang departamento, gagawin mo. Excited na excited din siya pag nakakita ng mga pasyenteng may dengue at tuberculosis habang kami naman ay halos isuka na dahil sa sobrang sawa ang mga pasyenteng dinudumog sa hospital na may ganoong mga sakit. Siyempre, wala kasi masyadong ganun sa Tate. Malas niya nga lang dahil sanay siyang magdiagnose ng mga sakit gamit ang mga bigating laboratory at diagnostic machines na sa CSI: Las Vegas ko lang nakikita habang dito sa Pinas, kadalasan, utak mo lang at ang iyong five senses lang ang kailangan mong gamitin upang malaman kung ano ang sakit ng pasyente, lalo na dito sa amin sa bundok.

Pero siyempre, talong-talo talaga kaming mga kaklase kong duktor sa graduate thesis niya ukol sa biochemical markers for diagnosis of Myocardial Infarction in the Emergency Room kung ikukumpara sa aming mga ismol-taym na graduate thesis. Halos magkunwari na nga lang kaming bingi dahil ayaw naming sagutin ang tanong niya noong tinanong niya kami tungkol sa aming graduate thesis dahil ano ba naman ang masasabi ng mga research namin  ukol sa Tuberculosis, Breastfeeding at Natural Family Planning kung ikukumpara sa kanyang Biochemical markers? Baka sabihin niya pa kaming pangbukid lang ang beauty namin.

 

Siyempre, dahil hindi marunong magsalita ng Tagalog si Joe, kinailangan namin siyang kausapin ng Ingles. Doon ko nalamang ang hirap palang makipagkuwentuhan sa isang tao ng purong Ingles. Kahit na kumportable naman ako sa pagsasalita ng Ingles sa tuwing may mga oral recitation sa klase at endorsements sa hospital kung saan hindi ako confi sa sagot ko, o di kaya’y nakikipagtapunan ako ng mga salitang Ingles bilang intimidating tool sa mga watcher ng pasyenteng pinagdududahan at nilalait ang aking kaalaman sa panggagamot dahil siguro sa mukha akong batang pwede nilang tulak-tulakan, napatunayan kong iba pa rin talaga pag normal na kuwentuhan ang pag-uusapan. Napapaisip ka sa bawat paksang iyong bubuksan at gwardyado ang bawat salitang lalabas sa iyong bibig. At dahil hindi naman Ingles ang aming pangunahing lengwahe sa tuwing magkakasama kaming magkaklase, mahirap talaga ang magbiro gamit ang Ingles. Napapatigil ka, napapaisip at maraming beses ay maraming mga silent moments in between kung saan nagkukunwari ka na lang na magteteks kahit wala ka namang load habang siya naman ay parang tangang aliw na aliw sa ingay ng mga kuliglig at mga palakang naghahappy hour.

 

Sa unang araw niya pa lamang kasama kami, naubos na yata ang Ingles namin sa kanya.

 

Kung tutuusin ay nakakaintindi naman pala siya ng konting Tagalog.

 

  

Drowsy and Drifting. Drifting and Drowsy…

self-hypnosis 

 

 

Dahil mukha na siguro kaming mga ngarag at parang mga kontestant ng palakihan ng eyebags, isinalang ang buong klase ng board reviewers sa isang stress-debriefing. Pagkatapos ang isang nakakaburaot na Powerpoint presentation tungkol sa iba’t ibang stress at kung paano ito malalabanan, kung saan nakarelate ako dahil umaapaw ang aking mga gawaing pampaiwas sa stress (tulad ng pagbloblog, panonood ng TV, pagkain, pagsesex, pagteteks, at iba pa), pinaghiwa-hiwalay ni DocN ang upuan ng mga tsismosa at tsismosa (tulad ko at ang aking mga dakilang alipores), nagpatugtog ng soundtrack ng tubig sa batis (na parang gusto kong mag-Ma’am May I Go Out? kada beses na marinig ko ito) at sinimulan na ang aming sesyon gamit ang hipnotismo bilang isang relaxation technique. Sa bawat pangungusap na sambit ni DocN, humihirit naman ako sa isip ko na tila nagsusulat na ng maibloblog mag-isa.

 

 

“Close your eyes. Allow yourself to feel relaxed. Empty yourself of all your thoughts.”

 

 

Si Mader umagang-umaga kanina, tumatalak na naman… Siguro menopause na… Wala na pala akong pera. Huhuhu… shiyet. Hindi na bago yan ah. Makautang nga ulit kay SisterJ… Muntik pa sana akong maleyt ng pasok kaso buti na lang mas late si DocN… Hmmm… Siguro masarap itong iblog mamaya.

 

 

“Uncross your legs. Let your feet touch the floor. They are getting very heavy.”

 

Shiyet… Ang liit ko talaga. Di man lang umaabot ng sahig ang paa ko unless nakatingting ako.

 

 

“Feel the tension leave your neck and your shoulders and your back. Your shoulders are drooping. The muscles in your neck are relaxing.”

 

Paano ba masabing relaxed na ang aking leeg? Pag medyo nakabitin na lang ang ulo ko, parang ganito? (Head lag mode ala 2-month old) O parang ganito? (Zombie na nahuli sa pagdating at namiss ang Halloween) O baka naman ganito? (Tilt ng ulo konti, ngiti sabay hawak sa cellphone nang malayo sa mukha, ala-Friendster pose).

 

 

“Take a deep breath.”

 

Inhale…. Exhale….

 

 

“As you inhale, let the tension leave your body.”

 

 

Oh, shiyet. Di pa pala dapat nakaexhale. Bawi ang exhale. Inhale ulit…. 

 

“Now, exhale.”

 

Ngek, exhale na. Kaiinhale ko lang. Habol, Angel. Habol sa pagiinhale-exhale.

 

 

“Your cheeks and your forehead are relaxing.”

 

Hmmm… huwag ilabas ang mga wrinkles.

 

 

“You are getting drowsy… Drowsy and drifting… Drifting and drowsy…”\

ZZZZZZZZZZZZZZZZ…..

 

 

“Think of your happy place.”

 

Yung Videoke bar na madalas naming puntahan ng mga kaibigan ko dati. Mura ang beer at magsasawa ka sa kakaawit ng mga peborit mong kanta. I Will Survive, yeah!

 

 

“Think of your happy place as the best place for you to study.”

 

Erase-erase-erase ang Videoke bar. Ipasok ang kuwarto ng boyfriend ko na ubod ng gulo.

 

 

“Imagine yourself walking down the steps to your happy place. As you climb down each step, count each step as one, two, three and so on.”

 

Toink! Walang hagdanan sa bahay namin. One-story house yun. Bahala na. Imagine ko na lang na ginawan na ito ni Pader ng basement at nasa basement ang kwarto ko.

 

 

“When you finally reach your happy place, you will feel relaxed.”

 

I will feel relaxed. Uyyy… parang may ginintuang halo na bumabalot sa aking katawan.

 

 

“In your happy place, you feel you can do anything.”

 

Mag-aral, check. Magpalit ng damit, check. Magbati Magbabad sa telepono,  check.

 

 

“You will pass.”

 

 

I will pass.

 

 

“You are smart.”

 

I am smart.

 

 

“You are pretty.”

 

 

I am pretty… Joke! Eching ko lang yun. Di na sinabi yun ni DocN. As if naman kailangan pa niyang sabihin yun. Alam ko na yun, no? Noon pa sinasabi sakin ng Nanay ko yan.

 

 

“You now leave your happy place and slowly go back up the stairs.”

 

 

Lalalalala… Lalalalala… Pakanta-kanta pa ako habang paakyat kunwari ng imaginary hagdanan.

 

 

“You now become aware of your surroundings and slowly open your eyes.”   

 

Ito po talaga ang totoong nangyari.

 

 

Nakatulog po ang inyong lingkod pagkatapos sabihan ng drowsy and drifting, drifting and drowsy. Aber, ikaw nga ang makarinig ng mga katagang ito, ewan lang kung hindi ka rin dapuan ng antok:

 

 

Drifting and drowsy. Drowsy and drifting. Repeat 10,000 times. And then fade…

 

 

At sa mga kuwento lang ng mga kapwa ko kaklase nalaman ang sumunod na pangyayari ng sesyon na iyon dahil nga sa nagmistulang dead to the world na po ako.

 

 

Buti na nga lang talaga hindi ako napaHILIK.

 

 

 

 

*photo taken from Kafka On The Shore

 

Ang Gamot ng Tatay ko para sa High Blood

 

Hindi ako tulad ng ibang mga kaklase ko sa medical school na bata pa lamang ay pinangarap ng maging duktor. Naaalala ko pa tuwing tinatanong ako dati kung ano ang gusto kong maging paglaki ko ay paiba-iba ang sagot ko. Gusto kong maging nars, austronaut, titser, duktora, mang-aawit, housewife, madre, etcetera. Inayawan ko lang ang pagnanars dahil nalaman kong tagalinis daw sila ng puwet ng mga maysakit. Huli na ng malaman kong hindi naman pala sila ang gumagawa nito. Inayawan ko ang pagiging austronaut dahil nalaman kong wala naman palang kurso dito sa Pilipinas na pwede kong kunin para maging austronaut. Inayawan ko ang pagiging teacher dahil mababa daw ang sweldo. Mukha na kasi akong pera kahit bata pa ako. Inayawan ko rin ang pagiging mang-aawit dahil hindi naman mala Regine Velasquez o Celine Dion ang boses ko. Inayawan ko rin ang pagiging housewife dahil madali akong mabagot at ayokong magpataba lang ng pwet sa bahay. Inayawan ko ang pagduduktor dahil matagal bago ako makatapos at hindi naman ako anak-mayaman para makapag-afford nito. Inayawan ko ang pagmamadre dahil pasaway akong bata at ayokong mamatay na virgin. Masarap kaya magkasala magkapamilya.

Isa lang ang natatandaan kong ambisyon na medyo tumagal-tagal din sa isip ko, ang makapag-punta ng ibang bansa. Alam mo na, sosyal, ika nga, para sa akin dati ang maging OFW, mapa-DH ka man, seaman o kahit ano, basta nagtratrabaho ka sa abroad.

 

Noong 4th year highschool na ako at nag-fifill-up ako ng application form ko sa UPCAT, nakahiligan ko na ang panunulat at gusto ko na sanang mag-apply ng Creative Writing sa Diliman. Kaso ayaw ni Mader. Ang sabi niya, wala daw “future” sa pagiging isang manunulat at hindi daw ako sigurado na makakahanap kaagad ako ng magandang trabaho. Dahil alam niyang gusto kong makapag-abroad, inirekomenda niyang piliin ko na lamang ang kursong pinili ng aking pinsan na ngayon ay nagtratrabaho na sa Illinois at hindi na kailanman umuwi ng Pilipinas. Kung kaya’t nag-apply ako sa isa sa mga kurso ng College of Allied Medical Professions, at sa kabutihang palad, ay natanggap naman ako. Kahit quota course ito, napabilang ako sa mga natanggap. Akala ko dahil sa ganap na matalino lang talaga ako. Feeling talaga ano? Yun pala, ako pala ang nasa pinakahuli sa listahan at swerte ko lang dahil may hindi kumuha ng slot nila kaya ayun, pasok ako.

Nasa huling taon na ako ng aking kurso noong natatandaan kong tinanong ako ng kaklase kong si Lee Lee kung naisip ko raw bang magmedisina pagkagradweyt namin. Marami kasi sa aking mga kaklase ang nagplaplanong pumasok ng medical school at nag-aaply na sa UP PGH at UST. Alam rin naming dalawa na hindi pwedeng panghabambuhay na trabaho ang kursong tatapusin namin. Masyadong manual, tatanda rin kami balang araw, at hindi na makakayanan ng katawan namin ang ganoong trabaho. Isa pa, maliliit na babae kami at kung tutuusin, pang malalaking tao talaga ang kursong pinili namin. Sabi ko sa kanya, wala kaming pera para sa pagmemedisina. Oo, parang gusto ko pang ipagpatuloy ang pag-aaral ko, pero baka magmasteral na lang ako o di kaya’y mgtrabaho na lang muna at mag-ipon para pag sakaling may pera na ako, saka na ako pwedeng pumasok ng pagmemedisina.

Pagkatapos ko ng kolehiyo, kumuha ako ng board exams at pumasa naman ako. Binigyan ako nila Mader at Pader ng isang buwan sa Manila para maghanap ng trabaho tapos pinabalik na ako sa amin. Doon ko pa nalaman na hindi naman pala ganun kadali ang maghanap ng trabaho. Kailangan mo pa ng hospital experience, ilang buwang pagvovolunteer ng walang bayad, mga TOEFL o IELTS para masabihang marunong ka namang magsalita ng Igles, BLS training at kung anu-anong certificates ng iyong pagdadalo sa kung ano-anong lecture o training-seminar para sabihing marami kang alam (kahit na wala naman). Wala pa diyan ang sangkatutak na perang kakailanganin mo para placement fee sa mga agencies para umareglo sa iyong pag-aaplyang trabaho sa ibang bansa.

Nainip ako. Nahihiya na rin ako sa magulang ko. Sabi ko sa sarili ko, pag-iipunan ko na lamang ang pang placement fee ko sa pamamagitan ng pagtratrabaho bilang teacher sa isa sa mga eskuwelahan dito sa amin. Nag-apply ako doon, pero kinailangan ko pa munang maghintay dahil sa pasukan pa raw magkakaroon ng job opening. Kaya’t nagvolunteer muna ako sa isang rehabilitation center sa isang pribadong ospital sa amin. Apat na oras, anim na araw kada linggo, tatlong buwan, walang bayad kung hindi certificate lamang na magsasabing nagkaroon ka ng 3 months hospital experience. Doon ko rin nakilala ang aking naging ex-syotang si Rockstar.

Ewan ko kung anong kagaguhan ang pumasok sa kukote ng aking ex-syotang si Rockstar pero napag-isipan niyang bigla na pumasok daw ng Law School. Hindi naman siya ganun kagaling mag-Ingles. Dahil alam kong matagal pa bago siya makatapos ng pag-aabogado, naisip ko na baka makakaalis na lang ako ng bansa ay hindi pa rin siya gumagradweyt. Natakot tuloy ako dahil baka hindi namin makakayanan ang maging isang long-distance relationship (Tanga pa kasi ako nung mga panahong iyon). Sinuggest niya na pumasok na lamang daw ako ng medical school para parehas kaming nandidito lang sa bansa. Dahil wala naman kami masyadong pera ng aking pamilya, pinagpaliban ko ang ideyang iyon. Hanggang sa isang araw, may duktor na pumunta ng rehabilitation center upang magdistribute ng mga brochures ng medical school sa amin. Sinabihan niya ako tungkol sa mga scholarships na binibigay nila at nang sinabi ko kung saan kolehiyo ako nakapagtapos at halos ibenta ko na ang sarili ko sa kanya, inencourage niya akong magapply.

Naisip ko, baka yun na ang sign. So, pumasok ako ng medical school.

Nakakaloka sa medical school. Pero diyan ko narealize na ito naman pala talaga ang gusto kong gawin habang-buhay. Kung kaya’t natututunan ko ang magself-study. Ang mag-aral ng tatlo o apat na libro ang nasa harap mo. Ang matulog ng 1-2 hours lang sa isang gabi. Kahit hindi na tinapos ni Rockstar ang kanyang pag-aaral sa Law school, tinuloy ko pa rin ang aking pagmemedisina. Kahit nagbreak rin kami, andun pa rin ako. Hanggang sa nakatapos. Hanggang sa eto na ako ngayon, nagrereview para sa board exams.

Mahirap makisalamuha bilang isang duktor sa iba’t-ibang tao at iba’t-ibang pasyente. Isama na natin ang mga residente mong masungit, mga pasyenteng sobrang kulit, mga watcher na inis sayo dahil hindi mo alam ang lahat ng bagay. Ang hindi alam ng mga tao, hindi kami Diyos. And that medicine is a constantly evolving science. Hindi lahat ng aspeto ng medisina ay alam namin. Bawat araw, may nadidiskubreng bagong medisina. Bawat taon, may lumalabas na updated version ng aming mga medical books. Medicine is evidence-based. Ibig sabihin ang pinakaepektibong gamut para sa isang sakit ay sinasabing epektibo base sa mga inilabas na journal ukol sa pageeksperimento nito sa ibang mga pasyente na merong ganitong sakit at sa kalaunan, kung may darating na panibagong mga journals na magsasabing iba ang epektibong gamut para sa sakit na ito, ay saka pwedeng baguhin ang gamut na binibigay para sa sakit na ito.

Kung kaya’t wag kayong magtataka kung hindi lahat ng bagay ay alam ng mga duktor. Maraming mga sakit na pare-parehas ang lumalabas na sintomas. Mayroon ring mga sakit na hindi talaga kayang agapan ng lunas. Hindi rin sa lahat ng panahon ay nalalaman namin ang tungkol sa mga breakthroughs. Sa dami ng taong may sakit, hindi lahat ng duktor ay nagkakaroon ng oras upang makapagbasa at makapag-aral ng mga bagong labas na medisina. Huwag niyo ring pag-isipang walang kuwenta ang inyong duktor kung kinailangan niyang sumilip sa kanyang MIMS para tingnan ang dosage o frequency ng gamot na kanyang irereseta (katulad ng paminsang ginagawa ko). Hindi yun katangahan (Ehehehe… Defensive!) Masyado lang kasing marami ng gamut ang lumalabas ngayon at hindi lahat ng mga iyon ay memorisado namin ang dosage o frequency. Ang sabi nga sa amin, walang katapusan na pag-aaral ang iyong gagawin kung napagdesisyonan mong maging doctor dahil nga sa dahilang medicine is a constantly revolving science.

Mabuti na lamang, lagi akong suportado ng aking mga magulang. Kahit alam ko namang pangarap talaga ni Pader na magkaroon ng anak na nagtratrabaho sa abroad, at kung ginawa ko na lang sana yun ay sana’y may Crosswind na siya ngayon, alam ko namang proud pa rin sila sa akin. Yun nga lang, ewan ko ba kung ano pang gagawin ko para maniwala sila sa sasabihin ko. Siguro dahil nga sa anak lang nila ako at sila pa rin ang magulang at mas nakakatanda. Paminsan tuloy, hindi ko alam kung sadya lang ba talagang matigas ang ulo nila o wala lang silang bilib sa akin kung kaya’t hanggang taga-kuha ng blood pressure lang ang ginagampanan ko bilang isang duktor sa bahay. Tulad na lang nung isang araw, medyo masama ang pakiramdam ni Pader. Nagpakuha siya sa akin ng BP. 150/90. Positibo sa pagkakaroon ng high-blood pressure. Ang sabi ko sa kanya:

“Pa, dapat kasi may iniinom ka ng maintenance na gamut para sa high blood. Ang taba mo kasi at tumatanda ka na. Madalas ng tumataas ang BP mo. Sandali, pabili tayo ng Captopril doon sa labas.

At ang sabi ng aking magaling na Pader:

“Anak, wag na. Iinom na lang ako ng Coke para bumaba ang BP ko.”

Toink! Saang libro ba makikita na nakakapangbaba ng blood pressure ang softdrinks? Sa katunayan nga, nakakadagdag ng calories yan sa katawan at sa kalaunan, maari pang lalong tumaas ang iyong BP.

“Pa, ano ka ba? Hindi naman nakakapangbaba ng BP ang Coke ah.”

“Mas marunong ka pa sa akin. Mas alam ko ang katawan ko. Kada beses na napaparami ako ng kain ng lechon at medyo nahihilo na ako, pag umiiinom ako ng Coke, mas gumiginhawa na ang pakiramdam ko. Nakakababa ng BP ko ito.”

Tumahimik na lang ako. Dahil alam kong kahit anong gawin ko, hindi pa rin siya makikinig sa akin. Bale wala ang aking diploma bilang Duktor sa Medisina pag kaharap ko na ang tatay ko. Siya ang Diyos sa bahay namin. Kung takot ako sa pagbubunganga ng Nanay ko, mas takot ako sa Tatay ko.

“Pa, duktor ako. Mas alam ko kung ano gagawin pag high blood.”

“Tumigil ka na nga diyan kundi makakatikim ka ng palo sa akin.”

At dahil kahit matanda na ako ay takot pa rin akong mapalo, ibinili ko na lang si Pader ng Coke.

Ang resulta makalipas ang kalahating oras pagkatapos niyang uminom ng Coke: bumaba na sa 130/70 ang BP niya.

Hmmm… Ayoko na lang magsalita. Baka mapagkamalan pa akong nag-eendorse ng softdrinks. Ayoko nga. Hindi nila ako binabayaran. Ano to? Libreng endorsement? Excuse me lang, no? Wala ng libre ngayon sa mundo. Wala!

Buhay Board Review

 

 

 

Nasa kalagitnaan ako ng pagbabasa ng blog ng iba pang mga andito nagpapatumblingtumbling sa blogosperyo ng tumunog ang “Lolli Lolli” ng Three Six Mafia sa cellphone ko. May text message.

Ate! Tama na ang bakasyon grande. Back to skul tayo 2mrw, class with DocK at 4pm

Bigla akong hindi makahinga.

Dyspnea attack. Oxygen! Kailangan ko ng oxygen mask. Mouth to mouth resuscitation. Preferably gwapo at may kissable lips.

Pucha! May pasok na daw bukas sa board review. Ang orihinal na schedule namin na sa halos 10 araw na walang pasok ay biglang umikli sa 7. Kinausap ko pa naman ang sarili ko na “Hello [Mistress]! Ang ganda mo! Sige ha, pagbibigyan kitang magbanjing-banjing ng isang linggo pero pagdating ng 27, balik mag-aaral na naman dapat ang beauty mo.” So, bukas na bukas din ay dapat magsisimula na ako ulit mag-aral. Kaso, may pasok na pala ulit so mukhang hindi ko na magagamit ang susunod na mga araw para basahin ang mga dapat sana ay inaaral ko na sa 7 araw na wala kaming pasok.

Paano naman kasi, inatake na naman ako ng sakit ko. Ang walang kalatoy-latoy na Stage 4 na Cancer sa buhay ko. Ang aking katamarang wala nang lunas.

Matalino ako. Alam ko yun. Nung bata pa ako, nagsawa ako sa kaaakyat ng stage para tumanggap ng mga multi-colored ribbons, certificates at medals. Nagsawa rin sila Mader at Pader sa pagpopompyang kung sino ba sa kanilang dalawa ang aakyat ng stage para makipagpicture sa akin. May picture pa nga ako na nakikipagkamayan ako sa principal namin at naka-knee length ang isang medyas ko habang naka-ankle length naman ang sa kabila, pero smile pa rin ako dahil siyempre, may award ang lola mo. Salutatorian ako nung gradeschool. Salu lang kasi poor lang kami at hindi naman ako nagpapalechon sa faculty pag Teacher’s Day. Nung highschool naman, medyo inatake na ako ng katamaran kaya hanggang fifth honorable mention lang. Nung college, mas lalo na. Sabi ko sa sarili ko, “Shiyet kayo! Mga valedictorian at salutatorian pala kayo! At galing pa sa mga eskuwelahang napapanood ko lang sa TV pag Battle of the Brains na! Pwes, bakit pa ako magpapagod makipagkumpetensiya sa inyo?” kaya ayun. Kuntento na ako sa mga 3 at 2.75 ko. Nakakapagkerengkeng pa ako at nakakanood ng sine tatlong beses sa isang linggo. At least, may life ako. Eh, sila? WALA.

Pagtuntong ko naman ng medisina, ayun. Plano ko talaga sanang magpabanjing-banjing ulit. Idaan na lang kumbaga sa pagpapacute sa mga matatandang duktor na sabik na may nakikipaglandiang dalaga sa kanila. Pero noooo! Tinubuan na ako ng guilty conscience. Tumatanda na ako at ganun din ang parents ko. Kung dapat sana ay nagpaalila na lang ako sa pagmamasahe sa mga Kano sa abroad para mabigyan ko na si Pader ng minimithi niyang Crosswind, eto, nagback to school pa ang lola mo. So, walang kamatayang gastos na naman sila para sa akin. Kaya ayun, medyo naisipan ko na ring magbuklat-buklat na lang ng books, manghoard ng yellow dermatograph sa mga bookstore at mag-aral. Sa awa naman ni Lord, medyo rumaratsada na naman ang katalinuhan ko at pinasa ko naman lahat ng exams kahit di ako umiinom ng Glutaphos o Sustagen Prime. At napaakyat ko na naman ng stage sila Mader at Pader, na medyo namimiss na raw nila.

Pero hindi pa pala tapos ang buhay estudyante ko dahil may putragis pang board exams.

Ilang buwan na rin akong nag-aaral. Sa sobrang kaaaral ko, bumigay na ang utak ko dahil parang wala ng space. Free memory: ZERO. Kapag sisimulan ko ng bumukas ng libro, parang aatakihin na ako ng asthma kahit hindi naman ako asthmatic. Pag sisimulan ko nang basahin ang isang pahina, kung saan-saang daydreams na napupunta ang isipan ko hanggang sa mapansin ko na lang na tatlong oras na pala ang lumipas at hindi pa rin ako umaalis sa pahinang iyon. At kapag nagsisimula na akong magconcentrate na mag-aral, wala pang 5 minutes eh, tulog na ang lola mo.

ZZZZZZZZZZZZZZZ…..

Sa totoo lang, dahil diyan, hindi na ako inaatake ng insomnia ngayon, di tulad ng dati.

At ewan ko ba kung talagang sinusubukan lang ako ni Lord pero parang gusto na yata niya akong tuluyan nang maloka. Pagbukas ko ng cabinet ng aking sandamakmak na books nung isang araw, at akmang kukuha na sana ng isa sa aking mga board reviewers, nagimbal ako ng nakita ko na ginawa na palang food for thought ng mga lecheng anay ang karamihan sa mga pahina ng aking beloved books at soft-bound na photocopies.

Siguro, mas matalino pa kaysa sa akin ngayon ang mga lecheng anay na yun.

Pangatlong beses na kasi nangyari yun sa akin. Kada beses na ilagay ko ang mga books ko dun sa shelf na yun, makalipas ang ilang buwan, nagiging anay-infested area na naman siya. Unti-unti na ngang nababawasan ang mga libro ko. Kung noong una ay nagsisikipan sila sa 4 shelves, ngayon 3 na lang ang naooccupy nila. Pinavarnish, pinatreatment, pinakulot at pinahot-oil ko na ang shelf na yun pero ganun pa rin ang nangyayari. At sa totoo lang, pagod na ako.

So, imbes na mag-Emo mode ako, humagulgol ng iyak at ipagluksa ang aking mga books, nilipat ko na lang yung mga books na hindi pa ginawang breakfast, lunch at dinner ng mga anay sa salas at hinayaan ko na lang na kainin nila yung ibang books na mukhang ginahasa na at pinagsamantalahan ng mga anay dahil sa latoy-latoy na ang mga pahina.

Ayun, andun pa ang lahat ng mga anay ngayon sa shelf. Di ko pa sila pinaalis.

Tinatamad pa kasi ako.

Hiatus

 

 

Ewan ko ba kung bakit ang sarap-sarap pakinggan ang salitang HIATUS.

 

HI-atus. Hi-A-tus. Hia-TUS. All together now, HAAAYAATUUUSSS.

 

Kung hindi mo pa nahuhulaan sa ngayon kung bakit ito ang title ng post ko sa ngayon, pwes, huwag mo ng sayangin ang iyong neurons sa pag-iisip at sasabihin ko na lang sayo. Ano nga ba ang dahilan kung bakit namemention ng isang blogger ang salitang hiatus? Obviously, kasi kailangan niyang mag-blog leave.

 

Yes. Tama ang iyong narinig. Ako ay kinakailangang magblog leave upang makapagfocus sa saking pag-aaral. Ako ay kasalukuyang kailangang magfocus sa pagrereview para sa board exams. Sa mundo kasi ng pagduduktor, ang isang nakapagtapos na ng apat na taon sa medisina at isang taon na internship ay matatawag nang General Practitioner. Subalit, hanggang sa hindi ka pa pumapasa ng board exams at wala ka pang lisensya, maraming mga ospital ang hindi mo pa pwedeng aply-an, hindi ka pa pwedeng magsimula ng iyong residency training, hindi ka pa ganap na matatanggap ng Medical Society at ang pinakaimportante sa lahat, dededmahin ka pa ng mga malalanding medrep (medical representatives) na nagbibigay ng free dinner, airline tickets, ballpen, prescription pad, at kung ano-anong giveaways at eklavus.    .  

 

Kaya ko naman actually ang isabay ang pagbloblog at ang pagrereview kasi alam ko, matalino ako. Naks. Yabang. Hehe. Pero hindi naman sa pagyayabang pero isa ako sa mga pinakamatalino sa klase. Well, 20 lang naman kami sa klase kaya statistically speaking, mas malaki talaga ang probabilities na mapunta ka sa Top 10. Hehehe. At kung ikukumpara sa kolehiyo kung saan mga valedictorian at salutatorian galing sa iba’t-iba’t-bang prestigious highschools in the Philippines ang mga kaklase ko kaya tuloy wala ako masyadong drive noon na makipagsabayan at makikompetensya sa kanila, iilan lang ngayon sa mga kaklase ko ang gumraduate ng college ng cum laude at karamihan pa ay galing sa kung saang uhuging unibersidad sa probinsya. Kaya hindi na nakapagtataka na kahit latak lang ako ng UP nung college (muntik pa nga akong hindi matanggap sa kursong gusto ko talaga dahil quota course siya at nandun ako sa mga last on their list. Salamat, kung sino ka mang nagdrop-out sa course ko at nag-enroll sa ibang school), isa naman ako sa mga pinakamatalino (daw) sa klase ngayon.

 

Ang pinakanakakabwisit lang kung nandun ka sa pinakatuktok ay hindi ang nagiging popular ka at maraming nagtitiliang fans pag pumapasok ka ng library. Hindi rin ang pressure na inihahain sayo araw-araw ng mga propesor at Dean ng school na kilala ka lang dahil sa pangalan mo na madalas na katabi ang highest grades sa mga exams doon sa bulletin board at hindi ka na kilala sa mukha pag dumaan ka sa harap nila at maggreet sa kanila ng “Good morning, doc.” Hindi rin ang ilusyon ng mga faculty at graduate ng school na malampasan mo ang pagtop ng isa sa mga graduates from last year’s batch na kumuha ng board exams.

 

Ang pinakanakakabuwisit pag nandon ka sa taas ay kapag may mga kaklase kang nakikipagplastikan sayo.

 

Close kami ng mga kaklase ko. As in, close na close to the maximum level. Halos wala na kaming nararamdamang malisya pag naghahalubilo ang mga babae at lalake dahil parang magkakapatid na lang ang turingan naming lahat. Kahit araw-araw pang maghubad sila ng T-shirt sa harap namin o makitaan ng mga boys ang mga kulay ng panty namin, sa sobrang close namin, halos wala na kaming nararamdamang libog sa isa’t-isa. Kaya nakapagtataka at nakakapanlumanay kung merong isa o dalawang makikipagplastikan sayo dahil sa matalino ka.

 

Dahil alam ko namang hindi niya ito mababasa, hayaan niyo na lang akong maglabas ng aking sama ng loob dito.

 

Tama ba naman na dahil sa lagi akong pumapasa ng exam ay hindi na siya magshashare sayo ng mga reading materials? Tama ba namang hindi na ako tinetext kung meron siyang librong iphophotocopy para sa susunod na exam? Tama ba naman na kahit na kusa kong pinapahiram sa kanila para ipaphotocopy ang mga books ko na pinabili ko pa sa aking mabutihing sister na nagtiyagang magkalkal sa mga inaalikabok na libro sa Recto, eh, nagkakanya-kanya naman ang ilan sa mga kaklase ko ngayon?

 

Where’s the justice in that?

 

Parang kasalanan ko pa ngayon na mas nag-aaral ako sa kanya.

 

Samahan pa natin ang kauna-unahang pagtanggap ko ng failing grade sa buong buhay ko sa medical school noong isang linggo sa aming mock-board exam sa Internal Medicine. At the end of each topic kasi, may pagsusulit na binibigay. Karaniwan 5-8 people lang ang pumapasa nito. Maliban sa Internal Medicine, 5 topics na ang natapos namin. Pasado ako sa lahat ng yun, ako ang nakakuha ng pinakamataas na grado sa 2 out of the 5 topics. So you can’t blame me if medyo nagdradrama ako ngayon at nasa-Emo mode dahil sa aking hindi pagpasa sa aming huling exam. Sa aking sobrang page-Emo, hindi ko tuloy malaman kung saan napunta ang aking English-spokening neurons kaya nagta-Tagalog na lang ako ngayon. Deadma na lang sa sangkatutak na mga red curly lines na hudyat ng Microsoft Word na masyado na akong maraming wrong spelling. Hindi ko talaga matanggap ang mga pangyayari na 42% lang ang nakuha ko, o 21 correct out of 50.  

 

Oo, sabihin mo mang ang OA ko kasi di pa naman yun totoong boards. Pero masakit pa rin yun para sa akin. Henyo ako, okey? Henyo ako! Hindi bumabagsak ang mga henyo!

 

Hehe. Joke lang. Average lang ang IQ ko, no?

 

Actually, tanggap ko na kasalanan ko naman talaga ang lahat. Masyado akong nagpabaya at imbes na magbasa ng photocopies ng mga medical books na inaanay na (Promise talaga. Kilala na ako sa class na nagdadala ng mga librong ginawa ng breakfast, lunch at dinner ng mga anay ang mga pahina), ako ay nagblog, gumimik, nagblog, lumandi, nanood ng TV, nagblog, kumerengkeng, nagblog, nanood ng maraming DVDs at nagblog. Kaya mukhang kailangan ko na talagang maghiatus at magfocus sa aking chosen career, kung gusto kong yumaman at magkapera para sa tuluyan kong pagpapasexy through Belo Medical Services balang araw.

 

Pero hindi ako magbloblog-leave. Heller! Ngayon ko nga lang binuksan tong bagong blog na ito dahil busy ako dun sa isa the past few days, tapos titigilan ko na? Kailangan ko lang tumigil, oo, pero malamang hindi ko rin gagawin. Kailan ba naman ako gumawa ng bagay na talagang dapat? Eh, ang tigas-tigas nga ng ulo ko.

 

Hanggang may Internet shop pa na nagpaparenta ng computer ng P10/hour, tuloy lang ang ligaya ni [Mistress]!!!