Hiatus

 

 

Ewan ko ba kung bakit ang sarap-sarap pakinggan ang salitang HIATUS.

 

HI-atus. Hi-A-tus. Hia-TUS. All together now, HAAAYAATUUUSSS.

 

Kung hindi mo pa nahuhulaan sa ngayon kung bakit ito ang title ng post ko sa ngayon, pwes, huwag mo ng sayangin ang iyong neurons sa pag-iisip at sasabihin ko na lang sayo. Ano nga ba ang dahilan kung bakit namemention ng isang blogger ang salitang hiatus? Obviously, kasi kailangan niyang mag-blog leave.

 

Yes. Tama ang iyong narinig. Ako ay kinakailangang magblog leave upang makapagfocus sa saking pag-aaral. Ako ay kasalukuyang kailangang magfocus sa pagrereview para sa board exams. Sa mundo kasi ng pagduduktor, ang isang nakapagtapos na ng apat na taon sa medisina at isang taon na internship ay matatawag nang General Practitioner. Subalit, hanggang sa hindi ka pa pumapasa ng board exams at wala ka pang lisensya, maraming mga ospital ang hindi mo pa pwedeng aply-an, hindi ka pa pwedeng magsimula ng iyong residency training, hindi ka pa ganap na matatanggap ng Medical Society at ang pinakaimportante sa lahat, dededmahin ka pa ng mga malalanding medrep (medical representatives) na nagbibigay ng free dinner, airline tickets, ballpen, prescription pad, at kung ano-anong giveaways at eklavus.    .  

 

Kaya ko naman actually ang isabay ang pagbloblog at ang pagrereview kasi alam ko, matalino ako. Naks. Yabang. Hehe. Pero hindi naman sa pagyayabang pero isa ako sa mga pinakamatalino sa klase. Well, 20 lang naman kami sa klase kaya statistically speaking, mas malaki talaga ang probabilities na mapunta ka sa Top 10. Hehehe. At kung ikukumpara sa kolehiyo kung saan mga valedictorian at salutatorian galing sa iba’t-iba’t-bang prestigious highschools in the Philippines ang mga kaklase ko kaya tuloy wala ako masyadong drive noon na makipagsabayan at makikompetensya sa kanila, iilan lang ngayon sa mga kaklase ko ang gumraduate ng college ng cum laude at karamihan pa ay galing sa kung saang uhuging unibersidad sa probinsya. Kaya hindi na nakapagtataka na kahit latak lang ako ng UP nung college (muntik pa nga akong hindi matanggap sa kursong gusto ko talaga dahil quota course siya at nandun ako sa mga last on their list. Salamat, kung sino ka mang nagdrop-out sa course ko at nag-enroll sa ibang school), isa naman ako sa mga pinakamatalino (daw) sa klase ngayon.

 

Ang pinakanakakabwisit lang kung nandun ka sa pinakatuktok ay hindi ang nagiging popular ka at maraming nagtitiliang fans pag pumapasok ka ng library. Hindi rin ang pressure na inihahain sayo araw-araw ng mga propesor at Dean ng school na kilala ka lang dahil sa pangalan mo na madalas na katabi ang highest grades sa mga exams doon sa bulletin board at hindi ka na kilala sa mukha pag dumaan ka sa harap nila at maggreet sa kanila ng “Good morning, doc.” Hindi rin ang ilusyon ng mga faculty at graduate ng school na malampasan mo ang pagtop ng isa sa mga graduates from last year’s batch na kumuha ng board exams.

 

Ang pinakanakakabuwisit pag nandon ka sa taas ay kapag may mga kaklase kang nakikipagplastikan sayo.

 

Close kami ng mga kaklase ko. As in, close na close to the maximum level. Halos wala na kaming nararamdamang malisya pag naghahalubilo ang mga babae at lalake dahil parang magkakapatid na lang ang turingan naming lahat. Kahit araw-araw pang maghubad sila ng T-shirt sa harap namin o makitaan ng mga boys ang mga kulay ng panty namin, sa sobrang close namin, halos wala na kaming nararamdamang libog sa isa’t-isa. Kaya nakapagtataka at nakakapanlumanay kung merong isa o dalawang makikipagplastikan sayo dahil sa matalino ka.

 

Dahil alam ko namang hindi niya ito mababasa, hayaan niyo na lang akong maglabas ng aking sama ng loob dito.

 

Tama ba naman na dahil sa lagi akong pumapasa ng exam ay hindi na siya magshashare sayo ng mga reading materials? Tama ba namang hindi na ako tinetext kung meron siyang librong iphophotocopy para sa susunod na exam? Tama ba naman na kahit na kusa kong pinapahiram sa kanila para ipaphotocopy ang mga books ko na pinabili ko pa sa aking mabutihing sister na nagtiyagang magkalkal sa mga inaalikabok na libro sa Recto, eh, nagkakanya-kanya naman ang ilan sa mga kaklase ko ngayon?

 

Where’s the justice in that?

 

Parang kasalanan ko pa ngayon na mas nag-aaral ako sa kanya.

 

Samahan pa natin ang kauna-unahang pagtanggap ko ng failing grade sa buong buhay ko sa medical school noong isang linggo sa aming mock-board exam sa Internal Medicine. At the end of each topic kasi, may pagsusulit na binibigay. Karaniwan 5-8 people lang ang pumapasa nito. Maliban sa Internal Medicine, 5 topics na ang natapos namin. Pasado ako sa lahat ng yun, ako ang nakakuha ng pinakamataas na grado sa 2 out of the 5 topics. So you can’t blame me if medyo nagdradrama ako ngayon at nasa-Emo mode dahil sa aking hindi pagpasa sa aming huling exam. Sa aking sobrang page-Emo, hindi ko tuloy malaman kung saan napunta ang aking English-spokening neurons kaya nagta-Tagalog na lang ako ngayon. Deadma na lang sa sangkatutak na mga red curly lines na hudyat ng Microsoft Word na masyado na akong maraming wrong spelling. Hindi ko talaga matanggap ang mga pangyayari na 42% lang ang nakuha ko, o 21 correct out of 50.  

 

Oo, sabihin mo mang ang OA ko kasi di pa naman yun totoong boards. Pero masakit pa rin yun para sa akin. Henyo ako, okey? Henyo ako! Hindi bumabagsak ang mga henyo!

 

Hehe. Joke lang. Average lang ang IQ ko, no?

 

Actually, tanggap ko na kasalanan ko naman talaga ang lahat. Masyado akong nagpabaya at imbes na magbasa ng photocopies ng mga medical books na inaanay na (Promise talaga. Kilala na ako sa class na nagdadala ng mga librong ginawa ng breakfast, lunch at dinner ng mga anay ang mga pahina), ako ay nagblog, gumimik, nagblog, lumandi, nanood ng TV, nagblog, kumerengkeng, nagblog, nanood ng maraming DVDs at nagblog. Kaya mukhang kailangan ko na talagang maghiatus at magfocus sa aking chosen career, kung gusto kong yumaman at magkapera para sa tuluyan kong pagpapasexy through Belo Medical Services balang araw.

 

Pero hindi ako magbloblog-leave. Heller! Ngayon ko nga lang binuksan tong bagong blog na ito dahil busy ako dun sa isa the past few days, tapos titigilan ko na? Kailangan ko lang tumigil, oo, pero malamang hindi ko rin gagawin. Kailan ba naman ako gumawa ng bagay na talagang dapat? Eh, ang tigas-tigas nga ng ulo ko.

 

Hanggang may Internet shop pa na nagpaparenta ng computer ng P10/hour, tuloy lang ang ligaya ni [Mistress]!!!  

Mag-iwan ng Tugon

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Palitan )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Palitan )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Palitan )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Palitan )

Connecting to %s

%d bloggers like this: