Mga Balitang Krimen sa Land Down Under

Nakakabuwisit.


Baka mapagkakamalan ng “Rant Blog” itong blog ko.


Ayoko na sanang dagdagan ang laki ng “galit ako sa mundo” na tag sa aking tag cloud pero hindi ko ata kayang palampasin ito.


Hindi carry ng aking katauhan ang tumahimik na lamang ng malaman ko ang balitang ito.


Itago natin siya sa pangalang GRACIA.


Si Gracia ay isang bading na trabahador ng karinderya sa tabi ng ospital na aking dating pinagtratrabahuhan. Dahil mura, malinis at masarap (at kuripot naman kami) ang mga luto sa karinderyang iyon na pinagmamay-ari ng isa rin sa mga trabahante doon sa ospital ay madalas naming nakakasalamuha si Gracia. Siya ang taga-hatid sa hospital ng mga ulam at meryendang inorder namin mula sa karinderya through phone patch, sa mga panahong dinudumog kami ng mga pasyente at nilalamon kami ng buhay ng aming mga residente sa aming duty. Hindi ganap na palakwento si Gracia lalo na kung ikaw ay pinanganak na may Y Chromosome, pero kung bibiruin mo siya ay bibiruin ka rin niya. Madalas na nakikita si Gracia na rumarampa sa ospital suot ang kanyang tank top at boot-legged jeans at nakangiting magtatanong sa iyo ng “Meryenda, doc?”


Dahil unti-unti na akong nilalamon ng malungkot na mundo ng board review, may ilang buwan na rin mula nang huli akong pumunta sa ospital at nakita si Gracia.


Noong isang linggo ay may nabalitaang may natagpuang naaagnas ng bangkay ng isang di kinikilalang lalake sa may dalampasigan ilang metro ang layo mula sa bayan. Walang nakakakilala kung sino ito, at ang mga markang makakapag-kilala dito ay tanging ang kanyang tattoo sa braso.


Si Gracia pala iyon.


Walang kamag-anak si Gracia sa aming lungsod. Tanging ang pamilya ng may-ari lamang ng karinderya ang masasabing pinakamalapit na kaibigan niya. Ilang araw na raw pala itong hindi pumapasok sa trabaho at nang napanood ng may-ari ang balita sa telebisyon, saka pa lamang niya nalaman ang tunay na dahilan ng pagkaabsent ni Gracia sa trabaho.


Pinatay si Gracia.


Ayon sa balita, ilang saksak ng kutsilyo ang tinamo ni Gracia. Ayon naman sa chismis, nilapastangan daw ang kanyang ang kanyang pagkavavaeh, dahil wasak na wasak daw ang kanyang puwet. Nagulantang kaming lahat ng aking mga kaklase ng malaman namin ito. Sa aming palagay, mga gago ang gumawa nun kay Gracia. Hindi namin alam ang dahilan paano napadpad si Gracia sa sitwasyong kinailangan siyang ihantong sa isang malamig na bangkay. Ito ba ay gawa ng mga lulon sa droga? Mga maton na may galit sa mga bading? Bahagi ng isang initiation ng fraternity? Nakuha pa ngang magbiro ng isa kong kaklase na baka naman nagpanggap na babae si Gracia sa isang textmate at nang nakipag-eyeball ito sa may boulevard ay nainsulto ang kanyang textmate ng makitang bading pala si Gracia kung kaya’t pinagsasasaksak ito at tinapon ang bangkay sa boulevard, na tuluyan na lang nadala ng mga alon papunta sa dalampasigan kung saan natagpuan ang kanyang bangkay.


Oo, nakakatawa siyang isipin na resulta lamang ng panloloko ang lahat. Pero hinde kung alam mong bali-baligtarin man ang mundo, hindi wasto ang pumatay ng tao. At lalong hinde nakakatawa kung kilala mo yung namatay na tao.

Sabi ko sa mga kaibigan kong bading, mag-astang lalake na lamang muna sila pag nasa harap ng masa. Umiwas na muna sa pakikipag-eyeball sa textmate ng gabi. At huwag kalimutan ang bilin sa atin ng ating mga magulang, ang don’t talk to strangers. Baka kako ang karumal-dumal na nangyari kay Gracia ay resulta ng mga grupong nangtritriping ng mga bading. Mahirap na. Mas mabuti na rin ang safe.


— Hindi yan si Gracia, ha? Natuwa lang ako sa pose ng bading na yan —


Masyado na talagang talamak ang krimen ngayon sa aming lugar. Noong isang araw rin ay aming nabalitaang may kinidnap na naman, bading na estudyante rin sa unibersidad na aking pinapasukan. Hanggang ngayon ay hindi pa rin daw siya naisasauli sa kanyang mga magulang. Nung isang buwan naman, isang nars na nagtratrabaho sa isang pribadong hospital. Nung nakaraang taon naman, anak ng presidente ng isang pampublikong unibersidad. Kung tutuusin, kung buong buhay kang naninirahan sa aming lunsod, parang obituaries sa newspaper na dinededma na lang ang mga balitang may nakidnap dahil sawang-sawa ka ng makarinig ng mga tungkol sa kidnapan. Ewan ko kung totoo pero mukhang kami na ata ang nagiging Kidnapping Central of the South, dahil magmula bata ako ay left-and-right ang mga balita ng kidnapan sa amin. Nakakabuwisit dahil hindi tuloy kami nabibiyayaan ni Lord ng SM Megamall sa takot ng mga investors na makidnap habang sila’y nandito. Isama pa natin ang kalokohan ng MOA at MILF at tuloy parang gusto ko ng magmadaling makapagtrabaho ng makaalis na dito.


Pero, joke lang. Mahal ko ang lungsod ko. Dito ako lumaki at pinalaki (kahit hindi na ako lumaki pa dahil hanggang ngayon ay kulang pa rin ako sa height) ng aking mga magulang. May layp na rin dito at umuusbong na rin ang ekonomiya dito, kumpara sa mga karatig nitong probinsya. Mahal ko ito kahit uso kidnapan dito. Love your own, ika nga. Nakakabuwisit lang dahil kapag pumupunta ako dati ng Maynila at sinasabi ko kung taga-saan ako, ang laging tinatanong sa akin ay, “Marami bang bomba doon?”


Oo, kinakain pa nga namin yan sa almusal araw-araw.


Pero, napapangiti na lang ako. Gusto kong sabihing, Bomba, not really. Kidnap, oo.


Ewan ko na lang kung gugustuhin pang bumisita dito ng kausap ko kung sinabi ko yun.


Naalala ko tuloy nung isang araw, nakasalubong ko ang aking kaklaseng si IdealMan. Ito ang aming pag-uusap.


IdealMan: Hoy, Angel. Kita ko na naman Mommy mo sa TV.

Angel: Ah, ininterview na naman si Mader? Baka may chenes chenes eklavoo na naman ang office nila na kailangang ilabas sa TV.

IdealMan: Regional Director na pala ang Mommy mo?

Angel: Hoy, hinde ah. Officer in Charge lang.

IdealMan: Eh, sabi sa TV, Regional Director na siya.

Angel: Heh! Siguro naman kung ginawa na siyang Regional Director eh sasabihin niya yun sa amin, no?

IdealMan: Baka secret lang… Kaw ha? Big-time na pala Mommy mo.

Angel: Yaks. Yoko nga. Ayokong maging kidnapable.

Hindi po Regional Director ang nanay ko. Kaya please lang, huwag niyo na akong isipang ipakidnap. Wala kaming maibabayad sa mga kidnappers kung hindi mga gabi, niyog, kamote, saging at kung ano-anong prutas mula sa lupa ng yumaong lola ko. Magiging healthy man ang mga kidnappers dahil sa fortified ng vitamins and minerals ang maibibigay naming pang-bayad ransom, eh, baka hindi pa rin nila mapipigilan ang kanilang sariling isoli ako sa mga magulang ko na latoy-latoy na rin ang aking pagkababae. Hindi ko rin kayang magkunwari tulad ng ginawa ni Ces Drillon.


Maawa na kayo. Virgin pa ang uterus ko.


*Photo taken from creepygerry.blogspot.com

Advertisements

Mahal Ko Ang Trenta Pesos Ko

Katatapos ko lang magbayad ng aking tumataginting na P60 sa isang Internet shop nang naisip kong sumakay ng tricycle para umuwi sa amin. Liban sa bumigay na ang aking japeyks na Louise Vuitton bag na kung saan lumuluwa na ang aking mga pamalit na damit galing overnight, mga board reviewers at nagsisikapalang libro ng anatomy at surgery ay tinatamad na rin kasi akong lumakad kahit na medyo hindi naman kalayuan ang Internet shop na yun sa bahay namin.


Dahil katabi lamang ng Internet shop ang isang bus terminal kung saan maraming mga nakapark na tricycle, doon na ako lumapit at saka nagpapansin sa mga tricycle driver.


Isang mamang walang buhok ang lumapit sa akin. “Tricy?”


Tumango ako, umupo na sa kanyang sasakyan at sinabi ang address ng bahay namin.


“Trenta.”


Huwaaat? Bago pa magsilabasan ang kung ano-anong pagmumura sa bibig ko, napigilan ko pa ang sarili ko. Napatingin muna ako sa kanya, naninigurado kung tama ba ang sinabi niya sa akin.


“Ha?”


“Trenta lang.”


Oo, madalas napagkakamalan akong tanga. Tanga sa pag-ibig, tanga sa mga gawaing-bahay, tanga sa mga kabalastugan at kagontsohan ng mga taong mahilig umalipusta ng kanilang kapwa. Pero, hindi rin ako pinanganak na gago. Kagaguhan ang magbayad ng P30 para lang sa pamasahe na halagang P10-P15 lamang. Mas lalo nang kagaguhan ang humingi ng bayad na doble sa tunay na halaga nito.


Okey lang siya?


Hindi naman sa hindi ko kaya ang magbayad ng P30. Hindi naman ako ganon ka-poor at may pera naman ako. Pero kagaguhan ang gustong mangyari ng tricycle driver na yon. Malamang napagkamalan niya akong promdi dahil sa may harap ako ng bus terminal nanggaling, may dala akong malaking bag at mukha siguro akong uhuging bata dahil kulang ako sa tulog at kumakaway-kaway sa kanya ang aking naglalakihang eyebags, pero hindi pa rin yun sapat na dahilan upang mabigyan siya ng karapatang linlangin ako.


— Sali ako? —


Sabihin na nating, oo, tumaas na ngayon ang presyo ng gasolina. Pero tama ba namang kung kaninang umaga ay P15 lang ang binayad ko papuntang terminal, eh pagdating ng hapon ay doble na kaagad ang babayarin ko? May emergency increase na ba ng gasolina na hindi ko pa alam? Naghohoarding na ba sila ng langis sa ibang bansa kaya sobrang quickie ang pagtaas ng presyo ng gasolina? Nauubos na ba ang mga reservoir ng langis sa UAE at ganun na lang kabilis na tumaas ang presyo nito?


Kilala ang lungsod namin sa pagkakaroon ng pinakaganid at garapal na mga tricycle drivers. Noong napadpad ako sa Dipolog at Pagadian noong nakaraang taon ay hindi ang mga nagagandahang tourist spots ang nagpatibok sa puso ko, kundi ang mga tricycle drivers dito. Kras ko kayo, mga tricycle drivers ng Dipolog at Pagadian. Namangha talaga ako sa baba ng presyo ng pamasahe na sinisingil ng mga tricycle drivers doon. Hindi tulad dito sa amin. Sa isang araw, halos sa pamasahe ko sa tricycle lang nauubos ang allowance ko. Hindi na tuloy katakataka na baong oatmeal at tubig na lamang ang pinangtatanghalian ko pagdating ng lunch break. Hindi ko na nga alam kung saan ko pa nahuhugot ang pera pambili ng load at yosi. Sa savings ko ata. Malamang ito ang dahilan kung bakit hanggang ngayon ay hindi pa rin umaabot ang aking ipon para maging sapat na ipangbangko.


Nabuwisit ako kay Manong. Para akong si Incredible Hulk na pagkatapos ng matagal na pagtitimpi, ay saka lamang nagkaroon ng lakas upang ilabas ang kanyang tunay na mga saloobin. Rumatsada na ang aking bibig na galit na galit na nagpuputak tungkol sa kanyang pagiging isang sakim. Habang abala ako sa aking paglilitanya tungkol sa kanyang walang pusong paggogontso sa isang hamak na estudyanteng tulad ko, na hindi man lang niya kayang bigyan ng 10% Student Discount fare, nagsibalik sa aking isip ang mga insidente at taong dati na ring nanggoyo sa akin at dahil isa akong peace-loving na tao (in short, loser) ay hindi man lang ako nagpumiglas ng goyohin nila ako.


Sa matandang bading na gumupit ng buhok ko nung isang taon at nagsabing “Ang ganda-ganda mo, Ate!” kahit nagmukha naman akong batang 80’s sa bangs na binigay niya sa akin. P.U.


Sa driver ng jeepney na nagkunwaring nakalimutan niyang ibigay ang sukli kong P1.50. P.U.


Sa kapitbahay naming nagparelax ng buhok ko sa halagang P3,000 na sabi niya ay tatagal ng anim na buwan. Apat na buwan pa lang ngayon, pero kumukulot na siya ulit. P.U.


Sa mga kaklase kong kuripot na hindi ako tineteks kung wala kaming pasok dahil Smart ako at Globe sila, kaya’t napapagastos ako ng pamasahe papuntang eskuwelahan kahit wala namang klase. P.U.


Sa teacher ko nung Grade 5 na araw-araw na nagcocollect ng pera para pambili daw ng pansit, floor wax, kurtina o di kaya’y Christmas tree para sa classroom daw namin na hindi man lamang namin nasilayan at napakinabangan at sa pagbebenta niya sa amin ng raffle tickets kapalit ng pagiging excempted daw namin sa periodic exam. P.U.


Sa mga professor ko dati sa UP na binagsak ako sa Chemistry 101 at Neuroanatomy, sinira niyo record ko. P.U.


Sa mga lalakeng nanggoyo ng aking puso. Isang tumataginting na P.U. sa inyo.


Kay Airsoft, ang hari ng pakipot. P.U.


At sa pasimuno at nagbigay inspirasyon sa blog na ito, ang kalbong mamang driver ng tricycle na pula na nakapark sa harap ng terminal kaninang alas-5 ng hapon, harinaway Diyos na ang bahala sa yo.


Pero, oo, P.U. din sayo.

* Photo taken from P.base.com


Hindi Ito Loveletter

 

 

Mukhang uso ata ang mga break-up ngayon.

 

Habang ako ay nagchecheck ng aking Friendster, isang message mula sa aking kaibigan noong kolehiyo ang aking natanggap. Itago na lamang natin siya sa pangalang Dora the Explorer. Mahaba ang kanyang liham dahil ikinuwento niya ang mapait na pagtatapos ng kanilang pagmamahalan ng kanyang labiduds na si Twitter at wala na akong planong ipost pa dito ang liham niya. Pero ipopost ko na lang ang reply ko sa kanya.

 

Sa mga panahong iyon ng kanyang paglukmok sa depresyon buhat sa isang pag-ibig na muli na namang natibag, alam kong kailangan kong hubarin muna ang aking puting blazer na simbolo ng aking pagiging doktor sa medisina upang gumanap muna bilang kaibigan at duktor ng pag-ibig sa buhay niya.   

 

As if naman marami akong alam. Charles.

 

 

 

First of all, of course, Dora, ikaw yung namimiss ko na namention ko doon sa bulletin ko, sira! I’m so sorry to hear about your latest “moment of pure agony and bleeding heart”. Tingnan mo naman, dahil nakiki-Internet lang ako sa mga computer shops, I copied paste your e-mail pa sa aking naghihingalong USB para lang maiuwi ko siya sa bahay at makapagsulat ako ng mas nababagay na reply na tipong pinag-isipan ko talaga at hindi minadali, para lang talaga sayo.

 

Naks. Oo, ang point lang ng sinabi ko ay dapat matouched ka kasi ang sweet-sweet ko. Okey?

 

Langya naman yang si Twitter, oo. Ang tagal niyo na rin diba? Akala ko pa naman sure na. Oh, well, TAE siya. Kung hindi niya narealize na hindi na siya makakahanap pa ng mas mabait, maalalahanin, malambing at kasingganda mo na tulad ko (beauty yan transferred via osmosis), then you’re obviously better off without him.

 

Mahirap kasi talaga pag biglang nag-eend ang mga lovestory kung kailan halos pinangakuan ka na ng kasal, di ba? Yung akala mong meron ng tutupad ng mga sinabi ni Adam Sandler sa kantang “Grow old With You” sa buhay mo, tapos wala pala.  Dinaaanan ko na rin yan. Parang hindi ka na makahinga. Parang merong sumisipa sa pectoralis mo. Parang unt-unting winwasak ang puso mo. Parang gusto mo na lang magkulong sa kuwarto at hayaang lamunin ka ng mga unan at ng kantang “All By Myself.” Yung kung pwede lang, tumigil na lang muna ang pag-ikot ng mundo hanggang sa talagang okay ka na at pwede ka na uling lumabas ng kuwarto at humarap sa mga tao. 

It too shall pass. Parang kidney stone lang yan. 

Sabi mo, “Around end of July, nag iba na ang tono. We were fighting over super petty thing”. Usually, para sa akin, sign na yan na something’s wrong in the relationship. Kasi kung dati compatible kayo, something must have happened for him and you to start fighting over petty things. At kung wala ka naman talagang nakikitang something new or any changes in your life that could cause a rift between the two of you, then he must have had something na tinatago niya from you.

 

Paano mo nga pala nalaman yung tungkol kay TheOtherGirl? At nakameet niya lang sa chat? Sukat ba namang nakikipag-EB (EyeBall) pa pala itong si Twitter sa  tanda niya? Heller! Ano tayo, highschool?!  Suspetsa ko lang, baka naman hindi pa talaga ready for commitment si Twitter. Kasi if you are ready for commitment, hindi ka na makikipag-EB sa mga nakakachat mo. Makukuntento ka ng kausapin lang sila kasi wala namang point ang makipag-EB ka pa sa kanila unless may masama kang binabalak. Opinion ko lang naman yun. I mean, ganun kasi ang karamihan ng mga happily married at satisfied boyfriend ng may boyfriend na nakakachat ko.

At ang duwag! Tama ba namang si Sisterette niya pa ang magbigay ng apology letter in his behalf. Did you guys even talk after the break-up with regards to TheOtherGirl? Kasi kung wala, don’t even attempt na kulitin siya for that final talk after the break-up. Most people will tell you to talk to him so he will be able to tell you in his own words what went wrong and that he’ll be able to answer whatever questions you might have like kung saan ka nagkulang, paano niya nagawa ito sayo, sino ang mas mahal niya, blah blah blah. Pero trust me, kahit anong closure ang gawin mo, meron at meron ka pa rin talagang mga tanong na hindi niya masasagot at hindi mo rin mahahanap ng sagot. EVER. At in the end, nag-usap man kayo sa huli o hinde, ganun ka pa rin kaconfused about what happened.  

When Rockstar and I broke up, I was hoping na maging kakampi ko ang mother niya kasi nga feeling ko close kami. When I found out his mother knew pala about the other girl way before I did, I felt more betrayed. So, hayaan mo na kung friendly friends na ngayon si Sisterette niya at si TheOtherGirl na malamang ay chimiaa ng mga Arabo sa Dubai, mapa-DH, caregiver, nurse etc man siya doon. Kung mayaman siya, mukha pa rin siyang atchay sa isip ko.

Malakas na betrayal ang sigurado akong nanonoot sa isip mo ngayon. Nanonoot. Naks. Ang lalim na ng Tagalog ko. Hahaha… Anyway, sige lang. Masakit yan sa ngayon. As in, sobrang sakit. Pero eventually, mawawala rin yan. Just give yourself some time to mourn. Ako, mga dalwang linggo akong umiiyak, isang buwan akong nagdedepression drama tapos mga ilang buwan bago ako nag-iisip na magkaboyfriend ulit. Earlier pag may dumarating ulit na uber gwapo. Hehe, joke. Pero eventually, nagiging okey din ako. Nakakahanap rin ng bago. Nagmamahal ulit.   

So you ask me, “what would make my heart stop bleeding, Angel? What would make me rise up and face everyday with a smile again?” Corny man ang sasabihin ko pero ito lang ang time-tested at effective na saying na masasabi ko sayo.

Time will heal all wounds.

Bruha! Miss kita sobra. Kaya kahit mukha kang depressed at mukhang gusto nang magpakamatay na haharap sa akin, tatanggapin ko at wala akong pakundangang ipagpapalit ang isang buwan na pag-aabsent at mamimiss kong board review for the chance na makita ka at samahan kang tumongga hanggang hindi na tayo makalakad sa sobrang kalasingan. That is, kung may pera lang ako pambili ng pamasahe papunta diyan. Kaso wala. Kasi poor ako at jobless. Kaya hanggang dito na lang sa e-mail na ito ko ipapaabot ang aking mainit na hugs and kisses sayo.  

Hugssss. Huggggss. Hugggsss. Kisses. Kisssses. Kisseses.

 

Pero kung gusto mong malaman kung gaano na talaga kagulo ang lovelife ko for the past few years or so, at maaamuse dahil mas worse na pala ang mga naging sitwasyon ko kaysa sayo, basahin mo ang aking blogs sa… Secret blogs ko yun at ikaw lang sa mga kakilala ko personally ang may hawak ng website addresses na yan kaya, atin-atin lang ito. Okey?  

I’m taking the board exams this February. Ewan ko kung bakit pero may pressure from the batch na mag-top daw dahil… (secret na namin yun ni Dora)… Ang masasabi ko lang diyan ay ASA PA SILA. Tamad akong tao at nabubuwisit ako pag pinepressure ako. Mas lalo lang akong nawawalan ng gana mag-aral niyan. Pero thanks na rin for the vote of confidence. I know I will pass (Naks, hindi rin ako confi, no?) pero I doubt na I will top. Masaya na rin naman akong pumasa lang. Okey na ako dun. Magkakapera at magkakatrabaho na rin ako nun.

I miss you so much, Dora The Explorer. Promise to God, magkapera lang ako, bibisitahin talaga kita diyan sa inyo. Take care and God bless!

 

  

 

O, ayan ha? Kung pinaplano ko man humingi ng abuloy sa inyo para dagdagan ang funds ng “Piso Para Kay Angel Charity Foundation” at humingi ng pamasahe papuntang Maynila, at least, alam niyong hindi ito for my own selfish purposes. Nag-aalala lang ako para sa kaibigan kong si Dora. Yun lang yun.

 

Feel free to contact me via my e-mail address for your generous donations.   

Ang Cover. Bow.

 

 

Kasama sa curriculum ng eskuwelahang aking pinapasukan ang sampung buwan na aking pamamalagi sa isang probinsya kung saan Bisaya ang karaniwang wika na kanilang ginagamit. Kinailangan kong isanay ang aking sarili na makisalamuha sa mga mamamayan dito, magsilbi bilang tagapanghatid ng serbisyong medical, matutong kumain ng veggies at sumakay ng mga motorsiklong kayang magdala ng higit pa sa limang pasahero paakyat ng bundok.

 

Ang kwentong ito ay nangyari habang ako ay tumatambay sa labas ng health center kasama si FunnyBoy at ang isa sa aming mga kapitbahay, si Mang Jose.

 

 

Mang Jose: So, ayos lang ang pagtulog niyo dito lahat sa health center?

FunnyBoy: Opo. Masaya naman po kami dito kasi kumpleto ang mga gamit tsaka may malinis na kubeta.

Mang Jose: Ang pagtulog niyo, okey lang?

FunnyBoy: Medyo may kasikipan lang po kasi sabay kaming tabi-tabi sa sahig natutulog pero ayos pa rin naman. 

Mang Jose: (habang paupo sa kanyang motorsiklo) Pupunta ako ng [lungsod kung saan ako nanggaling] bukas. Kailangan ko kasing bumili ng cover.

Mistress: (paeksena, kunwari establish rapport kay Mang Jose) Ah, sabagay. Maraming mga cover ng motor na binebenta sa [lungsod]. Wala ngang binebentang cover dito.

Mang Jose: (habang tumitingin sa akin na para akong nasisiraan ng bait) Oo nga.

 

Nang umalis na si Mang Jose, biglang tumawa si FunnyBoy ng malakas.

 

Mistress: Hoy, pangit. Bat ka tumatawa?

FunnyBoy: Sinabi mo kasi kay Mang Jose, bibili siya ng cover para sa motor niya.

Mistress: So? Anong nakakatawa dun?

FunnyBoy: Hindi siya bibili ng cover, lukaret! Kabir ang bibilhin niya. As in, Kabir na manok.

Mistress: (nosebleed)

 

 

 Sana kasi hindi na lang ako nakieksena.

 

Dapat Namatay Na Lamang si Mr.Big

 

 

Kasalukuyan akong nagpapalipad-oras sa pagchachannelsurfing nang napansin ko na palabas pala sa Velvet ang reruns ng Sex and The City. Dahil isa ito sa aking mga paboritong palabas sa telebisyon, napagpasyahan kong panoorin muna ito kahit na ilang beses ko na itong napanood. Kasalukuyang pinapalabas noon ang isang eksena na kinabibilangan ni Mr. Big at ang bida ng palabas na si Carrie Bradshaw, kung saan iiwan na naman ni Mr. Big si Carrie, sa ika-pang ilang beses ng pagkakataon.

 

Kung hindi niyo pa napapanood ang Sex and The City: The Movie, hayaan ninyong sabihin ko na sa inyo ang ending: Nagpakasal rin sa bandang huli si Carrie at si Mr. Big.

 

Praise the Lord, hallelujah. Sigurado akong marami ang natuwa dahil matagal ng pinag-aabangan ang pangyayaring iyon, ang kung magkakatuluyan din ba talaga sa huli ang dalawang magsing-irog.

 

Nasambit sa aking isipan ang magmuni-muni ukol sa mga nagdaang episodes ng Sex and The City, hanggang sa kinahanatnan ng huling kwento nito ayon sa ipinalabas sa pelikula. Habang pinag-iisipan ko kung kailangan ko bang magmix ng Cosmopolitan habang isinasagawa ang pagmumuning yon, isa lang talaga ang pumasok sa isip ko.

 

GAGO SI MR. BIG.

 

Isa siyang malaking gago na pinaglaruan ang puso at pagmamahal ni Carrie sa loob ng anim na taon. Ang kanilang relasyon ay isang walang kamatayang kalokohan na sana ay matagal na nilang tinapos at hindi na pinayagang paulit-ulit na mabuhay pa. Dahil dito, paulit-ulit rin nilang pinaglaruan ang kanilang mga damdamin, ilang beses rin silang nasaktan at hinayaang magkandaleche-leche ang buhay ng isa’t-isa. Pumatol si Mr. Big kay Carrie kahit ito ay may asawa na. Si Carrie naman ay nagpakatanga, pabalik-balik na tinanggap si Mr. Big sa buhay niya. Kahit sabihin nating sila ay talagang itinakda ng tadhana para sa isa’t-isa, hindi pa rin natin maisakakatuwa na malaking kagaguhan ang paglaro ni Mr. Big sa puso ni Carrie ng anim na taon. Para sa akin, hindi na sila dapat nagpakasal at nabigyan ng happy ending.

 

Dapat namatay na lang si Mr. Big.

 

Hindi tama ang anim na taon mong paglalaruan ang puso ng isang babae. Kahit pa ba sabihin nating si Carrie ay hindi nagpakita ng katiting na lungkot at depresyon sa kada beses na umalis si Mr. Big sa buhay niya dahil nalusaw na sa alcohol at sa kaiinom ng Cosmopolitan ang utak ni Carrie kaya tanggap niya ng maluwag na mas masaya siya sa buhay single, alam naman nating lahat na commitment pa rin ang pinakahahangad ni Carrie at hindi kayang ibigay ni Mr. Big sa kanya sa loob ng anim na taon.     

 

Ewan ko ba kung bakit kinailangan pa nilang magmamaang-maangan na mahal talaga nila ang isa’t-isa. Walang gustong magparaya at maunang umamin na mahalaga ang isa sa buhay niya. Walang gustong gumawa ng pangunang hakbang upang sabihin sa isa na handa siyang magmahal ng taos-puso. Kaya sa loob ng anim na taon ay nahayaan nilang maging parang laro ng pingpong ang buhay nila, walang katapusang itinatanggap at ibinabalik, sinasalo at muling tinatapon.

 

Oo, madalas nating nakikitang ngumingiti lang si Carrie kada beses na umalis si Mr. Big. Oo, marami ring dumating na ibang lalake sa buhay ni Carrie nung wala si Mr. Big. Oo, tanga rin si Carrie dahil paulit-ulit siyang sumasakay na itim na limousine ni Mr. Big at  binubukas ang pintuan ng puso niya kada beses na nagpapacute na naman sa kanya si Mr. Big. Pero kung tutuusin, kung mahal mo ang isang tao, hindi mo naman talaga kasalanan na tanggapin siya kahit paulit-ulit ka na niyang sinaktan. Kung talagang mahal mo siya,  mahirap talaga ang pigilin ang iyong sarili na mahalin mo pa rin siya.

 

Para sa akin, ang tunay na gago ay kung sino ang paulit-ulit na umaalis at hindi ang paulit-ulit na tumatanggap.

 

Ang sarap sigurong tirisin si Mr. Big na parang kuto.

 

Oo, madrama ako ngayon. Malamang ito ay dahil napagdesisyonan ko nang tigilan ang isang relasyon sa buhay ko na walang katuturan. Mamamaalam na ako sa kanya. Ayokong maging katulad siya ni Mr. Big sa buhay ko. At mas lalong ayoko ring maging katulad ako ni Carrie sa buhay niya.

 

Ang problema ko na lang ngayon ay kung paano ko papalitan ang pangalan ko sa e-mail address at website. Ayoko nang maging si thefilipinamistress. Gusto ko nang maging si angelnawalangpakpak. Sa totoo lang, naging resulta ng aking pagkalulon sa pag-ibig sa lalakeng alam ko namang hindi kailanman maaring maging akin ang pagsusulat sa mga blog na ito. Dati akong isang matatawag na open book, palakwento, madaldal at masayahin. Pero magsimula nang magumon ako sa aking mga kalokohan sa mga walang kwentang lalakeng hinayaan ko lang na paglaruan ang puso ko, parang nag-iba na ako. Madalas na akong balisa at madaling daluyan ng lungkot. Ang dating masiglahin at kwelang si Angel aka [Mistress] ay naging isang closed-book, dahilan ng pagtatago ng masyadong maraming sikreto sa kanyang buhay. Ang resulta ng aking pagkalulon sa mga bawal na pag-ibig ay ang ang unti-unting paglaho ng aking tunay na pagkatao.

 

Ipagpapaliban ko na lamang ang buhay ko sa ngayon sa Diyos at susundin ko na lang muna ang paulit-ulit na binibilin ni Mader: BAWAL MUNA ANG MAGKA-BOYPREN.

 

Kailangan ko na munang makita ang sarili ko.

 

Kailangan ko na munang balikan ang tunay na ako.

 

Kailangan ko na munang angkinin ang tunay kong pagkatao.

 

Paalam Philip. Mas mahal ko ang sarili ko kaysa sa iyo…

Buhay Board Review

 

 

 

Nasa kalagitnaan ako ng pagbabasa ng blog ng iba pang mga andito nagpapatumblingtumbling sa blogosperyo ng tumunog ang “Lolli Lolli” ng Three Six Mafia sa cellphone ko. May text message.

Ate! Tama na ang bakasyon grande. Back to skul tayo 2mrw, class with DocK at 4pm

Bigla akong hindi makahinga.

Dyspnea attack. Oxygen! Kailangan ko ng oxygen mask. Mouth to mouth resuscitation. Preferably gwapo at may kissable lips.

Pucha! May pasok na daw bukas sa board review. Ang orihinal na schedule namin na sa halos 10 araw na walang pasok ay biglang umikli sa 7. Kinausap ko pa naman ang sarili ko na “Hello [Mistress]! Ang ganda mo! Sige ha, pagbibigyan kitang magbanjing-banjing ng isang linggo pero pagdating ng 27, balik mag-aaral na naman dapat ang beauty mo.” So, bukas na bukas din ay dapat magsisimula na ako ulit mag-aral. Kaso, may pasok na pala ulit so mukhang hindi ko na magagamit ang susunod na mga araw para basahin ang mga dapat sana ay inaaral ko na sa 7 araw na wala kaming pasok.

Paano naman kasi, inatake na naman ako ng sakit ko. Ang walang kalatoy-latoy na Stage 4 na Cancer sa buhay ko. Ang aking katamarang wala nang lunas.

Matalino ako. Alam ko yun. Nung bata pa ako, nagsawa ako sa kaaakyat ng stage para tumanggap ng mga multi-colored ribbons, certificates at medals. Nagsawa rin sila Mader at Pader sa pagpopompyang kung sino ba sa kanilang dalawa ang aakyat ng stage para makipagpicture sa akin. May picture pa nga ako na nakikipagkamayan ako sa principal namin at naka-knee length ang isang medyas ko habang naka-ankle length naman ang sa kabila, pero smile pa rin ako dahil siyempre, may award ang lola mo. Salutatorian ako nung gradeschool. Salu lang kasi poor lang kami at hindi naman ako nagpapalechon sa faculty pag Teacher’s Day. Nung highschool naman, medyo inatake na ako ng katamaran kaya hanggang fifth honorable mention lang. Nung college, mas lalo na. Sabi ko sa sarili ko, “Shiyet kayo! Mga valedictorian at salutatorian pala kayo! At galing pa sa mga eskuwelahang napapanood ko lang sa TV pag Battle of the Brains na! Pwes, bakit pa ako magpapagod makipagkumpetensiya sa inyo?” kaya ayun. Kuntento na ako sa mga 3 at 2.75 ko. Nakakapagkerengkeng pa ako at nakakanood ng sine tatlong beses sa isang linggo. At least, may life ako. Eh, sila? WALA.

Pagtuntong ko naman ng medisina, ayun. Plano ko talaga sanang magpabanjing-banjing ulit. Idaan na lang kumbaga sa pagpapacute sa mga matatandang duktor na sabik na may nakikipaglandiang dalaga sa kanila. Pero noooo! Tinubuan na ako ng guilty conscience. Tumatanda na ako at ganun din ang parents ko. Kung dapat sana ay nagpaalila na lang ako sa pagmamasahe sa mga Kano sa abroad para mabigyan ko na si Pader ng minimithi niyang Crosswind, eto, nagback to school pa ang lola mo. So, walang kamatayang gastos na naman sila para sa akin. Kaya ayun, medyo naisipan ko na ring magbuklat-buklat na lang ng books, manghoard ng yellow dermatograph sa mga bookstore at mag-aral. Sa awa naman ni Lord, medyo rumaratsada na naman ang katalinuhan ko at pinasa ko naman lahat ng exams kahit di ako umiinom ng Glutaphos o Sustagen Prime. At napaakyat ko na naman ng stage sila Mader at Pader, na medyo namimiss na raw nila.

Pero hindi pa pala tapos ang buhay estudyante ko dahil may putragis pang board exams.

Ilang buwan na rin akong nag-aaral. Sa sobrang kaaaral ko, bumigay na ang utak ko dahil parang wala ng space. Free memory: ZERO. Kapag sisimulan ko ng bumukas ng libro, parang aatakihin na ako ng asthma kahit hindi naman ako asthmatic. Pag sisimulan ko nang basahin ang isang pahina, kung saan-saang daydreams na napupunta ang isipan ko hanggang sa mapansin ko na lang na tatlong oras na pala ang lumipas at hindi pa rin ako umaalis sa pahinang iyon. At kapag nagsisimula na akong magconcentrate na mag-aral, wala pang 5 minutes eh, tulog na ang lola mo.

ZZZZZZZZZZZZZZZ…..

Sa totoo lang, dahil diyan, hindi na ako inaatake ng insomnia ngayon, di tulad ng dati.

At ewan ko ba kung talagang sinusubukan lang ako ni Lord pero parang gusto na yata niya akong tuluyan nang maloka. Pagbukas ko ng cabinet ng aking sandamakmak na books nung isang araw, at akmang kukuha na sana ng isa sa aking mga board reviewers, nagimbal ako ng nakita ko na ginawa na palang food for thought ng mga lecheng anay ang karamihan sa mga pahina ng aking beloved books at soft-bound na photocopies.

Siguro, mas matalino pa kaysa sa akin ngayon ang mga lecheng anay na yun.

Pangatlong beses na kasi nangyari yun sa akin. Kada beses na ilagay ko ang mga books ko dun sa shelf na yun, makalipas ang ilang buwan, nagiging anay-infested area na naman siya. Unti-unti na ngang nababawasan ang mga libro ko. Kung noong una ay nagsisikipan sila sa 4 shelves, ngayon 3 na lang ang naooccupy nila. Pinavarnish, pinatreatment, pinakulot at pinahot-oil ko na ang shelf na yun pero ganun pa rin ang nangyayari. At sa totoo lang, pagod na ako.

So, imbes na mag-Emo mode ako, humagulgol ng iyak at ipagluksa ang aking mga books, nilipat ko na lang yung mga books na hindi pa ginawang breakfast, lunch at dinner ng mga anay sa salas at hinayaan ko na lang na kainin nila yung ibang books na mukhang ginahasa na at pinagsamantalahan ng mga anay dahil sa latoy-latoy na ang mga pahina.

Ayun, andun pa ang lahat ng mga anay ngayon sa shelf. Di ko pa sila pinaalis.

Tinatamad pa kasi ako.

Ang Palm Reading ni Manong Fortune Teller

 

1998 noon. Pagkatapos naming mag quick lunch sa foodcourt kung saan umorder ako ng walang kamatayang Budget Meal No. 2 (2 putol ng pork chop, kanin at maliit na baso ng Iced tea), handa na kami ng mga kaklase ko para bumalik ng eskuwelahan para sa aming post-prandial na pag-aabang at pagpapansin sa nagguguwapuhang mga kalalakihan ng Intarmed na dumaan sa hallways ng AS building. Habang naglalakad kami sa may Padre Faura, dinaanan naming ang isang mamang nakaupo sa tabi ng isang malaking kahon na kanyang ginagamit bilang mesa.

Ang sabi sa sign na katabi niya ay “FORTUNE TELLER: Will read palm for P50.”

Actually, sa pagkakatanda ko ay may wrong grammar yun doon sa sign niya pero 10 taon na ang nakalipas ng nangyari itong insidenteng ito kaya nagka-memory gap na ang isipan ko tungkol sa exact words na ginamit ni Manong Fortune Teller. Pero para sa kinabubuti nitong kuwento, gamitin na lang natin ang sarili kong mga salita. Walang pakialaman. Paki mo. Blog ko to. Pak yu.

Si Kikay ang unang naexcite sa aming magkaklase. “Uy, pahula tayo!”

Pumayag ang lahat at naexcite din. Naexcite ang lahat, maliban sa akin. Habang kinakalkula ko sa aking isipan kung magkano na lang ang naiiwan sa aking allowance – One peso plus one peso = two pesos, one hundred pesos minus fifty pesos = fifty pesos, fifty pesos minus fifty pesos = maglalakad ako mula Taft hanggang Quezon City – at inaalala ko kung napadala na ba ni Mader ang ang aking allowance para sa susunod na buwan sa aking ATM, kinulit naman ako ng kinulit nang aking mga kaklase. Alam kong hindi ako puwedeng mag-aksaya pa ng pera. Tapos, kuripot rin ako kaya ayoko na lang sanang magpahula. Wala rin namang kasing kahihinatnan. Makakain ko ba yung hula na yan? Maiuuwi ba ako ng hula ni Manong papuntang QC? Of course not!

Habang isa-isa nang nagpahula ang mga kaklase ko at natuwa sila sa halos pare-parehas lang na sinabing hula sa kanila ni Manong Fortune Teller, mas lalo naman nila akong kinulit na magpahula din. Para tumigil na lang sila at hindi na ako mabansagang killjoy, pinagbigyan ko na lang sila.

Peer pressure sucks.

Ibigay mo yung dalawang kamay mo, iha.”

Ito ang iyong guhit ng swerte. Magiging maswerte ka, iha, sa iyong magiging trabaho at sa pag-ibig.”

 

Hmmm… Inisip ko, ganyan din ang sinabi mo sa mga kaklase ko, Manong Fortune Teller.

Kung ungkol sa iyong pag-aaral, titigil ka sa pag-aaral ng ilang buwan. May isang importanteng bagay ang mangyayari kaya hindi ka makaka-graduate sa tamang oras.

Sana lang hindi ibig sabihin niyan ay mabubuntis ako ng wala sa oras.

Kung tungkol sa iyong magiging propesyon, hindi ka makakapagdesisyon sa una at maglilipat-lipat ka ng trabaho. Pero sa banding huli, ikaw ay magiging matagumpay at mayamang-mayaman. Magiging tanyag ka sa iyong propesyon kapag nasa bandang mid-30’s ka na.

“Wow,” sambid ng mga kaklase kong excited. Ang isip ko naman, Shiyet! Ang tanda ko na non. 

Kung tungkol sa iyong kalusugan, kailangan mong ingatan ang iyong baga at ang iyong mga paa. Ito ang mga tiyak na magdudulot ng kahinaan sa iyong pangangatawan.

Tumawa si Lee Lee. “Manong, kamusta ang lovelife niya?

Sinasabi dito na marami kang mapapaiyak. Maraming beses ka ring iiyak.Magkakaroon ka ng anim na boyfriend. Ang isa doon ay kamag-anak mo.

Ewww….

Magkakaroon ka ng maraming fling-fling. Pero ang talagang mapapakasalan mo ay hindi taga dito. Kinakailangan niya pang tumawid ng dalampasigan galing sa ibang bansa para magkakilala kayo. Galing siya sa isa sa mga bansa sa Asya, at may dugong Oriental.

Oohhh… Foreigner… “Ay, Intsik ba?” Napaismid ako. Hindi ako naguguwapuhan sa mga Intsik.

Hinde. Di siya Intsik, pero may dugong Oriental. Tipong Koreano, Malayo, Thai…

Kailan ako magpapakasal sa kanya?

Mga mid-30’s. Pag mga 36 years old ka na. Ito rin yung panahong nasa pinaka-peak ka ng tagumpay sa iyong propesyon. ”

What the F— Thirty-six na ako bago ako magpapakasal? Goodness gracious, mukhang ako na yata ang magiging The Last Woman Standing sa aming magbabarkada! Sa ganyang edad, baka kahit si Mader na ayaw muna akong magkaboyfriend at pag-asawahin hanggang ngayon ay mas mararapatin nang ibugaw ako at ibribe ang mga anak na lalake ng kanyang mga officemates na pakasalan ako.

Hayyy, mga iho. Matalino yang anak ko. Maganda. Malaki ang hinaharap. Maalaga. Di nga lang marunong magluto at tamad sa mga gawaing-bahay pero sobrang talino niyan. At virgin pa yan. Virgin ang uterus dahil hindi pa di pa nabuntis. Ano, i-set ko na ang date niyo? Kahit mukha ka namang taeng tinubuan ng dalawang kamay at paa, okay lang, mayaman ka naman at may trabaho. Maganda naman ang anak ko. Ipag-novena na lang natin na mas malakas ang genes ng pamilya namin kaysa sa pamilya niyo para sa kagandahan at kagwapuhan ng magiging anak niyo. Ano? Okay na ba sayo ang June wedding? Mader, 8 years mula ngayon

 

Sampung taon pagkatapos ng insidenteng yon, isa-isa nating ibalik-tanaw ang mga hula ni Manong Fortune Teller at tingnan kung tama ba ang mga naging hula niya.

Una, hindi ako tumigil sa pag-aaral. Oo, bumagsak nga ako ng Chemistry 101 (General Chemistry), dahil sa aking poor grasp of the basics of chemistry dahilan ng aking walang kwentang background sa highschool. Ang totoo niyan, sinayang ko ang aking oras sa aming Chemistry classes noong highschool sa paggawa ng recycled paper na gawa sa mga damo at lumang newspapers kaysa sa pag-aaral tungkol sa mga ketones at aldehydes. Ang aking pagbagsak sa Chemistry 101 na isang prerequisite course ay nagresulta sa aking pag-reretake at pagiging delayed by one semester. Sa kamalasang palad naman, bumagsak ang halos 75% ng aking original classmates pagdating ng major subjects nila sa third year college habang ipinasa ko ang mga ito ng walang kahirap-hirap kaya nagkitakits pa rin kami sa huli at sabay-sabay pa rin kaming gumradweyt. Yipee!

Pangalawa, careerwise, hindi pa ako masasabing nagtagumpay na. Unless nagpapasweldo na ang mga ospital ngayon sa mga duktor na hindi pa lisensyado, therefore, strictly speaking, wala pa akong career. At this point, kung pumasa ako next year, magpayaman sa pagmomoonlight sa iba’t-ibang hospital ng dalawang taon at magpaalila sa residency training ng 4 years at subspecialty ng 2 years, mukhang tama si Manong Fortune Teller dahil sa edad na 36 years old ay maaring saka pa lang ako maging isa nang ganap na Neurosurgeon. Or Trauma Specialist. Or Pediatric Neurologist. Or Gyne-Oncologist. Ewan ko. Sa totoo lang, hindi pa ako nakapagdecide kung ano talaga ang gusto ko. Mahabang usapan yan. Next blog na lang natin pag-usapan.

 

Three, healthwise, nagyoyosi ako ng 3-4 sticks a day. Oo alam ko, doctor ako, alam kong hindi dapat kasi masama para sa kalusugan, blah blah blah. Pero masarap talaga ang bawal. Tsaka mahina talaga ang aking EQ kaya tanggap kong may katangahan talaga ang aking pagyoyosi.

Alam niyo bang sa dami-dami ng disadvantages ng smoking ay may advantage din siya sa mga taong may Ulcerative Colitis? Kung ano ang Ulcerative Colitis ay i-search niyo na lang sa Internet. Wala ako sa mood maglecture. Tama na ang may natutunan kayo mula sa akin na may advantage din pala ang smoking. Period.

 

So going back dun sa hula ni Manong Fortune Teller, mukhang ang ikamamatay ko sa future ay Lung Cancer, o di kaya’y makakaranas ako ng Buerger’s Disease, Chronic Obstructive Pulmonary Disease, Hypertrophic Osteoarthropathy or Deep Venous Thrombosis. Nice one, Manong. At least ngayon alam ko na kung aling statistic ako mapupunta sa Top 10 Causes of Mortality in the Philippines pag mamamatay na ako.

Four, lovelife. Kahit na umaapaw ang hotness at kagwapuhan ng ilan sa aking mga pinsang lalake (siyempre, kung itratrace mo ang aming family tree ay galing lang kami sa iisang gene pool), hindi ko naman pinangarap na makasuhan ng incest o magkaanak ng mga supling na abnormal. Ewww to the nth level. Oo, nagkaroon nga ako ng ilang flings pero so far, lampas na sa anim ang naging boyfriend ko. Mas konti pa kung bibilangin lang ang yung mga nakaexchange ko ng bodily fluids. At mas konti pa kung ang bibilangin lang ay yung napakanta ako ng truly madly deeply. Hindi ko rin pinapangarap na maging mongha at magsuot ng chastity belt hanggang sa umabot ako ng 36 kaya, more or less, pwede pang dumami ang bilang na yan. As for meeting the love of my life, wala pa akong nakikilalang Oriental foreigner na may potensyal para maging Mr. Right ko. Hindi rin ako particularly attracted sa mga Oriental guys, resulta ng pagpapaturn-off ko sa general Oriental-looking male population dahil sa kasalanan ng isang geeky Chinese klasmeyt ko noong highschool na kamukha ni William Hung na nagsusuot ng mga pantalong ala-Michael Jackson at kumakain ng boogers (Hindi burgers, okay? BOOGERS po ang tinutukoy ko) for lunch.

Hindi naman sa sinasabi kong lahat ng mga Oriental-looking males ay tulad ng kaklase ko. Hot naman si Diether Ocampo at ang ilan sa mga kalalakihang Oriental-looking diyan. I’m just saying hindi lang talaga ako physically attracted sa kanila kumpara sa ibang mga babae.

So, Manong Fortune Teller, so far, may tsansa ka pang maging tama. Tingnan lang natin kung ano ba talaga ang ilalaan ng destiny sa akin in the near future.

Isang soulmate ba na mayamang Intsik?

 

Sangkatutak na salapi?

Katanyagan?

O Lung Cancer?