Imbyerna Moments

Habang papsasok ng mall…

Sikyu woman: Ma’am, check lang po sa bag.

Ako: Okey (Bukas ng bag at mga plastic na dala)

Sikyu woman: Ano yang nasa loob ng kahon, speakers? Hindi yan pwede dito. Bawal yan.

Ako: Eh saan ko po iiwan ito?

Sikyu woman: Balik ka doon sa pinagbilhan mo at doon mo iwan yan.

Ako: What? (Mega-hakot ng mga gamit at plastic bags)  Hindi na lang ako papasok diyan sa tindahan niyo!

Bwisit na sikyung yun. Pilosopo!

***************************************************

Sa flag ceremony…

Staff 1: Doc, may mga gusto daw magparegards sayo galing doon sa Provincial Budget Office.

Ako: Ha? (Pumalakpak ang tenga) Sino?

Staff 1: Yun o. Yung matangkad na maputi (sabay turo sa isang grupo ng mga kalalakihan dalawang metro lang ang layo  na nakatingin sa aming 2) tsaka yung mga kaibigan niya.

Ako: (ngiting malandi) Ah, ganun ba? Di ko naman sila kilala.

Mga kalalakihan: (kumaripas ng takbo sa hiya)

Ako: Ano ba tong mga lalakeng to? Parang mga batang Grade 6. Kalapit-lapit ko lang naman, bat di na lang sila lumapit at nagpakilala? 28 na ako, hindi na ako highschool na pwede lang daanin sa pagreregards. Mga bwisit. 

Moral lesson sa mga kalalakihan: Kung may gusto kayo sa isang babae, at gusto niyo talaga siyang maging syota, make the effort na magpakilala. Nag-aantay lang naman kami, no? Kung kami naman ang gagawa ng first move, naaasiwa naman kayo. Ano ba talaga ang gusto niyo ha? Tapos nagtataka kayo kung bakit wala kayong gelpren. Hello! Kelangan pa bang imemorize yan?

Kakikayan Bag

Noong elementary ako, nag-aral ako sa isang private na Catholic school. Isa akong sunud-sunurang bata ng mga panahong yun kung kaya’t dala ko ang lahat ng mga libre at notebook namin sa school sa aking knapsack na mala-pangmountain climbing backpack  sa laki. Hindi pa kasi uso noong mga panahong iyon ang mga locker at stroller (Ganyan kasi noong mga sirka 1980’s… Oo na, matanda na talaga ako!). 

AmandaandHerPinkAirPackBackPack-main_Full 

Hindi ako yan ha? Mas cute ako sa batang yan. Hehehe, joke!

 Ang sabi sa isang artikulong nabasa ko, upang makaiwas sa pagkakaroon ng ng mga pananakit ng likod, dapat daw ang dala sa backpack ng isang bata ay hindi lalampas sa 15%  ng kanyang timbang.  Dahil hindi na ako bata, hindi na rin ako gumagamit ng backpack at manigas kayo kung iniisip niyong sasabihin ko sa inyo kung ano ang timbang ko (Haller! Secret na lang yun!), pasisilipin ko na lang kayo sa mga laman ng aking bag at kayo na lang ang humusga kung nagyayaya ba ako ng low back pain.

Iwarning ko na lang kayo: May pagka-ugaling Girl Scout ako. Gusto ko, always ready. Kaya’t kung kakasya lang ang refrigerator namin sa loob ng bag ko, malamang ipinasok ko na rin.

white bag

Ito ang aking puting bag na ginagamit ko pag pumapasok ako sa trabaho. Pasalubong ito sa akin ni Mader noong umattend siya ng conference sa Italy.  Siyempre, hindi ko naman magamit ito pag nagbibiyahe ako sakay ng bus papuntang lungsod  o di kaya’y nagmomonitoring o umaattend kami ng meeting sa mga malalayong munisipyo dahil dumihin siya. Kung kaya’t, itong isang bag naman ang ginagamit ko sa mga panahong iyon:

black bag

Itong itim na bag ay paborito kong gamitin dahil heavy duty siya, meaning, kahit saan, kahit kailan, kahit ano pang suot ko, pwede ko siyang magamit (parang condom lang… hehehe…). At kung ang puting bag ko ay galing Italy, galing namang Divisoria itong itim na bag ko. Patunay lang na praktikal akong tao at hindi ako particular sa brand o di kaya’y presyo ng mga gamit ko. Basta kasya ang lahat ng mga gamit ko at hindi naman siya asiwa tingnan at hindi naman ako mapagkakamalang Manang sa suot ko, okey na yun sa akin. In short, hindi ako high maintenance.

front view 

At ito pa!

rightside viewleftside view

 Andami no? Ang sabi nila, makikilalala mo raw ng mabuti ang isang tao sa laman ng bag niya. Kaya ito ang mahabang listahan ng mga pang-araw-araw na gamit sa loob ng bag ko:

1. Natasha wallet na may lamang sangkatutak na mga resibo, bus tickets for reimbursement sa office, mga IDs, mga calling cards,  mga letrato ko, ng mga kaibigan ko, ng mga ex-boyfriends (oo na, dapat matagal ko nang tinanggal ang mnga litrato nila, kaso hindi ko rin alam saan ko itatago kung kaya’t nag-aacumulate na lang sila sa wallet ko), P3500 na naka stapler (pambayad ng bills yan kaya nakastapler), P900 na dapat kong ikasya hanggang sa susunod na swelduhan at P53 worth of coins.

2. Pink and gold yosi bag na may lamang isang kaha ng Philip Morris, 2 lighter at 2 Snow Bear. Dahil sa aking yosi bag, naging tanyag ako sa mga kuripot na residenteng nagyoyosi noong intern pa ako sa ospital dahil ginagawa nila akong hingian ng yosi kahit na kung tutuusin, sila naman ang may sweldo at ako ang estudyante. Paminsan-minsan ay sila na rin mismo ang kumakalkal sa bag ko at naghahanap sa pink and gold na yosi bag na yan upang makanakaw ng tingi-tinging sigarilyo.

3. Brown make-up case kung saan may 2 shades ng lipstick, isang compact case, 4 eyecolor shades, 1 cheek brush, 1 cheek blush, 1 eyebrow pencil, 1 eyebrow hair blade, 1 eyelash curler, 1 mascara.

4. Pink pencil case with 2 pencil, 1 black ballpen, 1 red ballpen, 1 stapler, 1 stapler remover, 1 sharpener, 1 pair of purple scissors at 1 box ng staple wire

5. 1 Blue Mini-calculator. Para sa mga calculations ng health stastistics at annual operation plans.

6. 1 Blue and white na case na may lamang black shades.

7. Mini-notebook with signpen para sa mga quick reminders at taking down of notes. Noong isang linggo, habang nag-aatend ako ng training sa isang hotel, dahil sa aking katangahan ay nawalan ako ng P2500. Ginamit ko kasing sulatan ng notes ang sobre na naglalaman ng perang iyon. Kaso nakaligtaan ko siya dahil naging busy ako sa paghahanda para sa aking presentation during the training, kung kaya’t nailapag ko somewhere yung sobre at nakalimutan ko na siya. Pagkaalala ko sa kanya, nasa opisina na ako at noong tumawag ako sa hotel upang mag-inquire tungkol dito, wala ring nangyari dahil hindfi rin nila ito nakita. In short, para akong nagcharity works at namigay ng sobra sa dalawangh libo sa kung sino mang Pontio Pilato na nakapulot nito. Leche.   

8. 1 4 GB na purple na Kingston USB na may nakasabit na light blue  transparent beads na key chain 

9. 1  2 GB na gold na Sony USB na may nakasabit na purple na key chain ng isang tribal man na bigay sa aming magkaklase bilang pasalubong ng professor namin sa medical school noong siya ay pumunta ng Cambodia. 

10. 1 Smart Bro USB/Modem

11. 1 sanitary napkin. Pruweba na babae po ako at di ako bakla-kla-kla-kla-kla-kla!

12. 1 tablet ng Dolfenal. Para sa mga hindi inaasahang sakit ng ulo.

13. 1 orange folding fan. Wala kasing aircon paminsan sa mga bukid-bukid.

14. 1 60 ml bottle ng ethyl alchol. Pang-iwas H1N1. At dahil tamad talaga ako paminsan maghugas ng kamay na kailangang kasingtagal pa ng pag-awit mo ng “Happy Birthday” ng dalawang beses.

15. 1 30 ml bottle ng Vitress cuticle coat. Para hindi ako matanungan kung mahangin ba sa labas.

16. 1 75 ml bottle ng Lewis and Pearl Ice Water cologne. Mabigat kasi ang magdala ng pabango, lalo na kung babasagin pa ang bote ng pabango, tulad ng sa akin. Ayon din sa aking experience, mas mainam na pangtanggal ng amoy kayoyosi lamang ang cologne kaysa sa perfume. 

17. 1 50 g bottle ng Lewis and Pearl Rain loose powder. Mas gusto ko kasing gumamit ng loose powder kaysa sa compact. Wala lang, feeling ko lang, mas maputi ako pag loose powder ang gagamitin ko. Hehehe… 

18. 1 green comb 

19. 1 Philips 1G MP3 with headphones.

20. 1 set of headphones for N85. Hindi ko pala nasama diyan sa listahan ang gold-colored case na naglalaman sa aking cellphone. Asan siya ng mga panahong kinuha ko ang mga litratong ito? Syempre, kumukuha ng letrato! Hindi ko naman pwedeng ipicture ang cellphone kung ito mismo ang kumukuha ng mga litrato di ba? Haller! Logic!  

05072009028

At may pahabol pa pala! Ito na yung gold-colored case na naglalaman ng aking cellphone at ang set of keys ko with kasamang pink girl na key chain na bigay pa sa akin ng aking kaklase noong nasa 3rd year pa kami ng medical school.  

 Kung pwede pa sanang ipasok, gusto kong magdala rin ng payong (kaso nabibigatan na ako kaya hindi ko siya laging dala), credit card (kaso wala naman ako nun. Wish ko lang! Hahaha… ) tsaka 1 bote ng mineral water. Kaso wala ng space sa bag ko  =)

 

Nang naligaw si Angelnawalangpakpak sa Public Health

Oo na.

Malaki ang kasalanan ko sa inyo.

Matagal-tagal din akong nawala.

Nalumong na kasi ako sa pagiging isang careergirl.

Isa na ako ngayong kawani ng gobyerno.

Isang malaking “Huh?” nga diyan.

At di tulad ng aking ibang mga kaklase na nakabase na ngayon sa mga ospital, ngpapayaman sa pamamagitan ng pagiging sunud-sunuran sa mga inuutos ng mga duktor na espesyalista, kakaiba ang pinili kong trabahuhin. Hindi ako umiintindi ng mga maysakit, hindi rin ako nakatambay sa ospital, hindi rin ako laging may hawak na stethoscope at naniningil ng professional fee.

Sa halip, ako ay nakaupo sa opisina, pumapasok 8-5, Lunes hanggang Biyernes, nakaharap ang laptop habang gumagawa ng Provincial Preparedness at Response Plan, nagreresearch ukol sa Swine Flu, nag-oorganize ng mga training, nagpapalakad ng mga health policies, nakikipagmiting sa mga chief of hospital, nakikipagplastikan sa mga pulitiko at nakikipagPR sa mga taga-DOH, taga-NDCC, taga-Red Cross, taga-DSWD, taga-AFP, taga-DOLE, mga municipal health officers, at iba pang mga kawani ng local health sector at government units.

BORING!!!

Yan ang trabaho sa Public Health. Hindi ako clinician, tagaimplement ako ng mga health policies.

Oo na, uulitin ko na naman, BORING!!!

Nakakapagod ipaliwanag kung bakit pinili ko ang trabahong ito sa dami ng mga inofferan sa akin. At dahil nakikita ko ang kakulangan ng serbisyong medical sa probinya, mas pinili kong magtrabaho sa labas ng syudad. At oo na, palagala talaga ako, kahit bukid man ang pinapasyalan ko. At kahit na mas malaki ang aking makukuha kung sa syudad ako mgtratrabaho, aanhin ko naman ang pera kung alam kong mga mayayaman lang ang nakakakuha ng serbisyo ko.

Kung gusto kong magpayaman, mag-aasawa na lang ako ng mayaman.

JOKE LANG! 

Pero kung totohanin niyo, pwede rin. Pakiforward na lang ang inyong mga application, biodata with passport size picture tsaka Income Tax Records sa aking e-mail address.

JOKE JOKE JOKE!   

Seryoso na. Kaya’t andito ako ngayon sa probinsya, duktora sa isang provincial health office, isang pencil pusher, nagtratrabaho upang mas maraming tao ang magkaroon ng access sa mga progamang pangkalusugan na ibinibigay naman ng libre ng gobyerno.

Oh my gulay! Angel, ikaw ba yan?

Oo. Ako nga ito.

Sa totoo lang, noong una, para akong kumakapa sa trabaho. Wala akong alam sa organizational structure ng local health sector, hindi ako pamilyar sa mga katagang “establishing network linkages” at “resource management”. Haller! Duktor ako, hindi ako Management graduate! Pwede bang tanungan niyo na lang ako sa pathophysiology ng Diabetes Mellitus o di kaya’y ipatrace niyo sa akin ang Circle of Willis sa halip na tanungin niyo ako tungkol sa kung paano magpromote ng advocacy upang mapagsakatunayan ang proyekto ukol sa Health Emergency Management? At nang inassign sa akin ang isang nurse upang maging staff ko sa isang programang pangkalusugan at nang kinausap ko siya ay mukhang mas marami pa syang alam sa akin, sa totoo lang, gusto ko nang magresign.

“Ano ba talaga ang ginagawa ko dito?”

“Ano bang job description ko?”

“Sigurado ba ako sa ginawa ko?”

Iilan lang yan sa isang libong katanungan na tinanong ko sa aking sarili pagkatapos ng unang araw ko sa trabaho.

Hay naku, isang understatement ang sabihing hindi ko alam ang aking ginagawa. Nagpapasalamat na lamang ako na kahit baklita ang aking bosing at kilala siya bilang isang tera queen, mabait siya sa akin (marunong akong mag-PR eh, hehehe…). Sa puntong ito, inip akong matoxic. Gusto kong dagdagan niya naman ang mga inaassign niyang trabaho sa akin (oo na, weird ako!) at ichallenge niya naman ako, subalit ang sabi niya lang sa akin:

“Angel, tine-train pa kita. Wag kang mainip diyan. Darating ang araw baka ikaw na rin ang susuko sa dami ng trabaho mo.”

Kaya eto ako ngayon, sa kabilang rehiyon, pinadala ng boss ko upang umattend ng training. Mga kasama ko, mga matatanda ng ilang dekada sa akin. Karamihan ay mga katrabaho, kaibigan at kabarkada pa ng mga magulang ko. Tanong sila bakit pinili kong magtrabaho sa provincial office, kung pwede naman akong papasukin ng aking mga magulang sa regional office sa syudad sa pamamagitan ng mga koneksyon nila doon.

Yun ang talagang ayaw na ayaw kong mangyari.

Heller. Para ko na rin sinabing tanga ako at kailangan ko pang gamitin ang koneksyon ng aking mga magulang upang makapasok sa trabaho. May prinsipyo rin akong tao at mas gugustuhin ko pang magtrabaho sa probinsiya kaysa magtrabaho sa syudad na kung saan may posibilidad pa ring may mga marurumi ang isip na maghihinalang dinaan ko sa konekyon at palakasan ang pagtanggap sa akin sa trabaho kung doon ako sa regional office naassign.

At sinong magsasabing sa mga probinsya lang nangyayari ang palakasan?

 Hindi ko rin ipagkakailang ilang beses kong kinailangang ijustify ang aking sarili sa ibang tao kung bakit ito ang pinili kong trabaho. Mayroon pa ngang nagsabing “You’re too young for this job.”

At ang sagot ko naman sa kanya: “Sir, I only look young but I’m very much older and wiser than my age.”

Charles ko lang yun. Wish ko lang na yun ang sinabi ko. Hahaha.. Actually ang sinabi ko talaga ay: “Sir, I know that despite my age, I am more than qualified for this job. I’m a licensed physical therapist, a licensed physician and I have a Masteral degree in Public Health. I graduated at the top of my class and as group leader during our community training, I know that I have the experience for this position. It may not be sufficient but I am very much willing to be trained to be more efficient in this job.”

In other words, nadala sila sa lakas ng bilib ko sa sarili. Nasabi ko na bang magaling akong magpabilog ng ulo? Hehehe…

Kaya ayun, di na nila ako pinakawalan.

Oo na, hindi na rin ako magpapaipokrita. Mataas ang posisyon para sa isang bagong lisensyadong duktor na katulad ko. Mataas din ang sweldo (Yipeee!!! May pang Internet na ako!). Subalit kaakibat nito ang sakit ng ulo na kailangan mong umintindi araw-araw sa mga mas nakakatanda sa iyo na matigas ang ulo at tinatrato kang tila isang batang uhugin na masarap pisil-pisilin ang pisngi at guluhin ang buhok. Parang reminiscent ng mga panahong bata pa ako at kapag may mga bisita ang aking mga magulang ay sinasabihan ako nila Mader na, “Anak, dance daw for us, beh. Dance daw.”

At syempre, dahil sunod-sunuran ako, dance naman ako.

Hay naku…

Sa ngayon hindi ko pa masasabing kaya kong tumagal sa ganitong trabaho. Alam ko kasing sa linya ng aking trabaho, darating ang araw at kakailanganin ko ring mamulitika.

AYOKO.

Ayokong madumihan ang aking puri at pagkabirhen (birhen daw o!) ng baho ng pulitika.

Subalit sa tuwing may medical outreach kami at nakikita ko ang dami ng mga taong nakapila at galak na galak na makita kami kahit na kinailangan pa naming maglakbay ng malayo upang makaabot lamang sa kanilang mga bukid-bukid na kuta rin ng mga rebelde, at masayang-masaya sila kahit na multivitamins, paracetamol at mefenamic acid lamang ang matatanggap nilang gamot, nagagalak din ang aking puso at napapawi na rin ang aking mga sakit ng ulo sa trabaho.

Naalala ko tuloy si Manang noong isang medical outreach, nang sinabi ko sa kanyang pakitaas ang kanyang T-shirt at kailangan kong icheck ang kanyang likod upang maicheck ko ang kanyang baga gamit ang aking stethoscope, bigla ba naman niyang hinubad ang kanyang T-shirt at halos maghubo na sa harap ko at sa madaming tao.

Sa gulat ko, sabi ko sa kanya: “Oh my God, Manang. Isuot mo nga ulit ang T-shirt mo at tila gusto mo yatang makipagkompetensiya kay Katrina Halili!”

Natawa na lang si Manang.

Sinong makapagsasabing hindi up-to-date ang mga taga-bukid ukol sa isyu tungkol kay Hayden Kho?

Adventure sa Cebu a.k.a Mga Kapraningan ng Board Exam

Wahahaha… Antagal kong nawala. At sa tagal ng aking pagkawala, hayaan niyo na akong magmalanobela sa aking mga isasaulat dito sa blogasperyo.

Wait lang. Baka magkanda-click na kayo ng mga X diyan sa pinakaupper right hand corner ng window na ito… Hello? Andyan ka pa ba? Magparamdam ka! Yooohoooo….

Hindi ko naman siguro itinago sa inyo na naging abala ako sa aking pagrereview para sa nalalapit kong board exam noong mga nakaraang buwan. Isang linggo bago ang eksaminasyon ay lumipad na kami patungong Cebu.  At dahil mahigit anim na taon na rin mula ng huli akong bumiyahe at sumakay ng eroplano, excited na excited ang lola ninyo kese hodang mukhang lata ng pinagtagpi-tagping aluminum ang eroplanong sinakyan namin. Nagmukha pa akong tangang click ng click sa button sa ibabaw ng aking upuan na inaakala kong reading lamp, yun pala ay button ito na tumatawag sa flight stewardess. At dahil katangahan ko ang dahilan kung bakit napahiwalay ako sa flight ng mga girls kung kaya’t malugid kong tinanggap ang hagikhikan at walang kamatayang asar-talo mula sa mga kaklase kong kalalakihan sa isang oras na byahe ng eroplano. Mabuti na lang ay naging useful din sila sa akin kahit papano dahil pinakarga ko sa kanila ang aking limang hand-carried baggages. Dapat lang. Wala silang choice. Paminsan-minsan naman ay masarap gamitin ang excuse na babae ako at karapatan kong ilabas ang pagka- gentleman ng mga kalalakihan sa paligid ko. Di vah?

Sa unang lingo bago mag-exam, hindi kami masyadong nakapaggala liban sa kalahating araw na pagbisita sa Ayala Center. Nalula kami at ayun na, lumabas ang aming pagka-promdi. Picture dito, picture doon. Nagkandabagsak ang mga panga ng mga kalalakihan namin sa paghalina sa mga naggagandahang legs ng mga chicks sa Cebu, na siguradong makikidnap kung dito sila sa amin magsusuot ng mala-panty sa ikli na shorts na yan. At andami pang Jampong (aka Koreano). Syempre hindi rin mawawala ang mga dirty old foreigners na bitbit ang kanilang mga mga native-looking girlaloos na mukha namang mga yaya. Hay naku, sa totoo lang, ayoko na sanang umalipusta dahil magbabagong-buhay na ako pero ineng, kung mas matanda pa sa lolo mo ang boypren mo, kahit mayaman pa yan at gagawin ka niyang reyna sa kanyang mansion sa Tate, maaatim mo ba talagang makasiping ang amoy-lupang yan?

Eniweys, bago ako masidetrack, dalawang araw bago ang exam, ay nawala na ang coolness ng lola niyo at nagbreak down na ako. Oo, tao lang po, may tear ducts din ako. Bigla na lang pumasok sa aking isipan na kahit andami ko nang librong nabasa, kahit andami ko nang tanong na nasagot, natanto ko na kulang pa rin ang alam ko at hindi pa ako handa. At pinalibutan na ako ng takot. Hindi ko kayang umuwi sa amin at harapin si Mader at sabihan siyang hindi ako pumasa. Ayun, hagulgol to the max na ang nangyari. Dito na pumasok to the rescue ang lalakeng itatago natin sa pangalang Richard Gutierrez. Hindi dahil sa kamukha niya si Richard, hindi rin dahil sa may kakambal siya, kung hindi dahil sa para siyang si Richard Gutierrez sa “When I Met You” sa buhay ko. Ang aking kaklase, kabarkada at katoma na lampas anim na taon ko nang kilala subalit ngayon ko lang naging ka-close.  Ang lalakeng binasahan ako ng mga passages ng bibliya na nagsasabing “Trust in the Lord”, “There is hope” at “His ways are not your ways, His thoughts are not your thoughts”.  Ang lalakeng bumisita ng kwarto namin gabi-gabi upang kuwentuhan ako at tinulungan akong makalimot sa aking mga pangangamba. Ang lalakeng nagpakain sa akin ng brownies na pinadala ng kanyang girlfriend noong Valentine’s Day. Ang lalakeng nahalina yata sa aking angking alindog. Wahahaha, joke lang. Tigilan ko na ngang pag-usapan itong si Richard at baka mademonyo na naman ako. Umiiwas na nga ako sa gulo. Hmph!

O siya, araw na ng exam. Alas-syete daw dapat andun na kami sa testing center. Kasalukuyan akong nagtututhbrush ng biglang tumawag  sa cellphone ko ang Nanay ko. Imagine niyo na lang na habang puno ng toothpaste at bula ang bibig ko ay sa halip na “hello, ma?” ay isang malakas na hagulgol ang narinig ng Nanay ko mula sa akin. Ayun, waterworks early in the morning. At hindi pa natapos dun. Dahil pagkatapos na pagkatapos ng unang eksaminasyon (Biochemistry) ay lumapit ako sa aking bespren at humagulgol ulit. Na, sinong magsasabing isa akong tigasin? Kung makita lang ako ng lahat ng mga naging ex-boyfriend ko noong mga panahong yun, sigurado akong aatakehin sila sa gulat dahil wala sa personalidad ko ang maging iyakin. Hindi ko na nga alam paano ko nagawang ubusin yung pananghalian kong 1-piece chickenjoy at burger habang sige sa pag-iyak, pero malamang dahil matakaw naman talaga ako, kaya ayun, naubos ko rin siya. Kahit noong sinasagot ko na yung pangalawa at pangatlong eksaminasyon sa araw na iyon, ay pabalik-balik pa rin ang pagtulo ng luha sa aking mga mata. Hindi naman ako nakikipagkontes kay Judai pero drama queen talaga ako noong mga panahong iyon. At ng nakauwi na kami at inaakala kong naubusan na ako ng iluluha, bigla namang tawag ulit si Mader na siyang ilang beses ko na namang hinagulgulan.

Madrama ba?  Oo na, andrama ko. Pero ikaw ba naman, kung ang ineexpect lang sayo ng lahat ay pumasa o mag-top, tapos  12 exams ang kailangan mong ipasa with at least no exam less than 75%, tapos percentile ranking  at iniisip mong, there’s no way na maipapasa mo yung pinakaunang exam, tapos maririnig mo pang nasa samplex lang daw ng ibang mga eskuwelahan sa Cebu  yung 75% ng mga tanong dun sa exam na pinakanahirapan ka talaga, sige nga. Hindi ka ba naman mapraning niyan?

Sa tulong ng Diyos, ni Richard at ng aking mga kaklase, tumahan din naman ako. Or siguro nga, nadehydrate na rin ang mga tear ducts ko at wala na siyang luhang mailabas. Andun na yun. Wala na akong magagawa. Kaya nag-aral na lang ako para sa mga sumunod na exams. Ako yung matutulog pa lamang ng 2 AM kahit na kailangan ko nang gumising by 5 AM para maghanda na para sa susunod na araw ng exam. Tatlong sachet na ng kape ang nilalagay ko sa isang baso para lang sigurado akong matapang na matapang ito. Para kaming mga timang ng bespren kong nagsusumikap na makaubos ng pagquiquick reading sa  700 pages ng Surgical Recall sa gabi bago ang examinasyon sa Surgery. Kami ring dalawa ang huling naiwan sa pension house dahil nagsialisan na silang lahat para pumunta sa testing center, habang nagpupumilit pa kaming magquick review ng Pharmacology. Hanggang sa wakas, natapos din ang apat na araw ng pinakanakakawindang na eksaminasyon sa buong buhay ko.

At syempre, pagkatapos na pagkatapos ng exam, nagyayang lumamyerda na ang mga kaklase ko. May manonood ng sine, magshopping, mamasyal… Si bespren, anong trip? Uminom.  At kahit na antok na antok na ang beauty ng lola niyo, siyempre dapat samahan. Hindi naman kami umalis ng Christian-oriented pension house, ipinuslit lang namin ang dalawang bote ng Tequila paloob lingid sa kaalaman ni Manong Guard at doon kami sa kuwarto ng isang klasmeyt naming nag-inuman. Okey na sana noong una, masaya, kuwentuhan kaming magkaklase, hanggang sa napansin naming medyo knockdown na si bespren. At dahil roommates kami, responsibilidad kong samahan siya pabalik ng kwarto namin. Tama ba namang sa kalagitnaan ng paglalakad namin sa hallway, habang marahan naming sinisigurong walang nakakarinig sa amin habang akay-akay namin siya, ilang talampakan na lamang mula sa pintuan ng kwarto namin, ay saka naman siya nagsusuka? Ayun. Dahil sa takot kong mahuli kaming nag-iinom doon (kasi nga po, bawal), ako na ang kumuha ng dustpan, mop at balde at nagpunas sa kanyang mga isinuka.

 Ganyan ko kamahal ang mga kaibigan ko.

Wahahaha… Leche. Pasalamat siya at lasing na lasing siya dahil kung hinde baka pagmumukha niya ang ginawa kong mop para dun sa mga sinuka niya.

Okey, fastforward na nga tayo. Medyo gabi na at sigurado akong inaantok na kayo. Dalawang araw magkatapos ang araw ng huling exam, kasalukuyan na kaming naghahanda upang matulog. 11 na ng gabi. Nanonood kami ng palabas sa Cinema One ng isang roommate ko habang nasa banyo si bespren nang may narinig akong kaluskos ng mga paa sa may hallway. Ang unang pumasok sa isip ko, “Shit. Baka may sunog.” Tapos, biglang may malakas na kumakatok sa aming pintuan, binukas ko at ang pagmumukha ng aking klasmeyt na bading ang tumambad sa aking mukha. “Girl, may result na.” Kinabahan na ako. At kahit nakapajama na ako ay dali-dali naman kaming tumakbo lahat sa kuwarto ng kaisa-isang kaklase naming may Internet access sa kanyang laptop. Kasalukuyan naman nilang nirorollcall ang mga pangalan ng mga kaklase namin sa listahan ng mga pumasa. Una kong nakita yung pangalan ng kaapelyido ko. Hindi man kita kamag-anak o kakilala, congratulations. Natakpan ng ulo ng kaklase ko yung sumunod na apelyido. Pero natakpan man niya yung sumunod na apelyido, tumambad pa rin yung pangalan ko.

YES!!! PASADO AKO!

Yakap dito at yakap doon. Tawag ako kaagad sa mga magulang ko na gumising yata sa lahat ng mga tao sa bahay namin para lamang sabihing pumasa ako at makausap din ako sa telepono. Ilang yakap na naman mula sa mga kaklase ko. Sigawan, iyakan at mahaba-habang kuwentuhan pa ng matagal. Alas 2 na yata ng umaga ng bumalik kami ulit sa kanya-kanya naming mga kuwarto.

Saka ko lamang napansing nakalimutan ko palang magsuot ulit ng bra at kanina pa pala ako yakap ng yakap sa mga kaklase ko, mapababae man o lalake ng walang kabra-bra.

 Oh well… Sana walang nakapansin. Hehehe…

Pasasalamat Ni Doktora

Sa magulang kong sabay akong iniyakan habang iniiyakan ko sila sa bawat tawag nila sa akin sa telepono.

Sa mga kaklase kong walang sawa akong binusog sa tawa at kakakain ng Da Vinci’s pizza upang kahit ilang minuto lamang sa isang araw ay hindi ko naiisip ang mga lecheng “most common…” at “which of the following…” na yan.

Sa mabait na Manong  na masipag na winawalis yung mga upos ng yosi doon sa veranda na resulta ng aking mga walang kuwentang panic attacks.

Sa aming Dean na araw-araw kaming tinexan ng mga inspirational passages from the Bible na nakatulong din sa pagtahan ko sa aking paghahyperventilate.

Sa Nanay kong hindi na raw makatrabaho ng maigi dahil sa pag-aalala sa akin.

Sa mga naging roommates ko sa Cendet na tinanggap ang aking kakulitan at sandamakmak na  “Ano nga ba yung sagot sa…” kahit na naiistorbo ko rin ang kanilang pag-aaral. In fairness, may dilang anghel daw ako dahil karamihan ng mga tinanong ko, lumabas sa exam. Hehehe…

Sa bespren kong mahigpit kong niyakap at hinagulgulan pagkatapos kong hula-hulaan at ipag-bintut-bintut ang mga sagot sa karamihan ng mga tanong sa eksaminasyon sa Biochem at nagsabing “Hoy, lukaret! Ano ka ba? Ang drama mo!” 

Sa kabarkada kong duktora na walang sawang padalhan kami ng aking mga kaklase ng ice cream at magic Red Ribbon ensaymada na may powers daw na magpapass ng board exams. 

Sa Lola kong matagal ng yumao na malamang lumapit kay Lord at kinumbinsi siyang gumawa ng himala at dinggin ang mga dasal ko. Nakulitan siguro.  

Sa lalakeng nagsilbing Richard Gutierrez sa aking mala-When I Met You na love story dito sa Cebu. Hindi ko alam kung ano ang ibig sabihin ng iyong mga “I miss you” at yung “Mwah” dun sa isang gabing tinext mo ako pero dahil kasalukuyan pa akong nag-aantay ng sign mula kay God tungkol sa ating dalawa kung kaya’t para sa ikabubuti ng nakararami, tukso, pwede ba? Layuan mo muna ako. 

Sa  mga kaibigan ko dito sa blogospero na hindi nagsawang magkumento kahit na halos dalawang buwan akong walang ni-Hi ni-Hoy sa kanilang mga blog.

Eto na ang kinalabasan ng aking hiatus. 

Maraming maraming salamat. 

INUMAN TAYO!

Asan Na Ang License Number Ko?

Yes!

PASADO NA AKO!

Maraming salamat sa mga nagdasal at sa lahat ng suporta ng aking mga naging kaibigan na rin dito sa blogosperyo. Sa totoo lang, may naihanda na talaga akong dalawang mala-nobelang posts kaso sa kasawian palad ay naiwan ko ang mga ito sa laptop ni Mader na dinala niya sa kanyang training seminar sa Pagadian. Sana lang, hindi niya iyon nabasa. Baka maiyak si Mader kasi sigurado akong matotouch siya. Hahaha… Ang yabang ko.  

Kaya eto na lamang sa ngayon at bibisitahin ko na lamang ang mga blog ninyo habang hindi pa umuuwi si Mader at ang laptop niya at may naiiwan pa akong konting baryang pang-Internet. Wala na kasi akong allowance ngayon. Huhuhu… At malas ko pa dahil aabutin pa ng ilang buwan bago ko mareceive ang aking license number kung kaya’t hindi pa ako pwedeng kumita ng pera. Ganyan kasi dito sa Zamboanga. Tatlong buwan bago mo makuha ang license mo. Mapapanis na ang novelty ng pagiging board passer mo dahil tatlong buwan ka ring magiging palamunin pa rin ng mga magulang mo. Badtrip… Hello! PRC! Naririnig mo ba ako? Yooohoooo…

Hirap pala nitong pasado ka na pero hindi ka pa makapagtrabaho. Gusto kong takpan ang aking pagmumukha lagi sa hiya kada beses na lalapit ako sa aking magulang upang humingi ng pera. In fairness, wala naman akong naririnig na hiyaw o anong mga parinig na reklamo mula sa aking magulang pero siyempre, ako na mismo ang nahihiya para sa sarili ko. Beinte-otso na rin ako. Dapat nga nag-asawa na ako sa edad kong ito. Hahaha, joke lang.  

O siya, mahaba na ito. Wala namang kabuluhan itong post ko. Hanggang sa muli!

 

P.S.

Kung sino man diyan ang mapadpad dito sa Zamboanga, tara na. Magpapainom ako. Hehehe… Ang yabang ko talaga. Alam ko namang wala ni isa sa inyong makakarating.  Hehehe… Joke lang. I missed you pips!!!

Waaaahhhh……

TOXIC AKO!!!!!

Takas lang itong post na ito dahil nakisingit lang ako sandali habang hinahantay ko si Mader matapos sa kanyang sandamakmak na paperworks.  Pasensya na at hindi ako nakapost ng bago. Kasalukuyan akong nagpapakalunod sa mga hand-outs at board reviewers. Failure is not an option daw kasi. Sawa na raw kasi akong bigyan ng allkowance ni Mader araw-araw. At sabi ni Pader, pag di daw kasi ako pumasa, gagawin daw niya akong tindera ng sari-sari store na itatayo niya. Hay naku, ayan tuloy at nagkandalabasan na ang mga taghiyawat ko sa mukha sa sobrang stress.

Ang panahon na ito na yata ang pinaka-stressful sa lahat ng mga naranasan ko. Isama na natin ang katotohanang ito na rin ang panahong napaka-pangit ko.  Hehehe…

Matapos lang ang lahat ng ito, babawi ako. At sa wakas, makaka-focus na rin ako sa mga tunay na mahalagang bagay sa mundo — ang paghahahanap ulit ng boypren.

Hehehe, joke.

Sensya na mga pips.  Temporary on hiatus ako.  I miss you all!!!! Nyahahaha… Ang showbiz ng dating. Hehehe. Mwah!

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.