Hinahanap Ko Kasi ang TRUE LOVE Ko

May kaibigan kasing Engineer ang mga kaklase ko. Itago natin siya sa pangalang Bo. Short for Bokalbs. Kaklase nila ito noong hayskul. Dahil bespren ito ni FunnyBoy, madalas niya itong dinadala tuwing gigimik kaming magkaklase. Masasabi na rin nating naging kabarkada na rin naming ito, ang nag-iisang inihinyero sa grupo ng mga duktor at duktora.

 

Halos dalawang taon na siyang tinutukso sa akin ng mga kaklase ko. Kada gimik ng barkada ay hindi pwedeng mawala ang mga tuksuhan sa aming dalawa. At dahil hindi naman kami pikon at parehas kaming marunong makisama, sinasakyan na lamang naming dalawa ang mga biro nila. Hindi dahil sa may lihim na interes kami sa isa’t-isa subalit dahil sa nagpares-pares na ang aming barkada bilang magboypren-gelpren at parehas kaming dalawang laging nagkakataong single.

 

Noong beerday ko, at pinagdedesisyunan pa namin kung saan kami pupunta, tinanong ko si FunnyBoy.

 

“Si Bo, nasaan?”

 

“Baka di raw makapunta. May party rin ata sa trabaho. Baka humabol daw.”

 

“Ah, okey.”

 

“Ba’t hinahanap mo talaga?”

 

Rolls eyeballs (Ano ba talaga ang Tagalog nito? Hindi ko talaga alam). “Wala lang. Syempre, hindi naman yun nawawawala sa mga gimik natin.”

 

Tumawa si FunnyBoy. “Alam ba ni Bo yung cellphne number mo?”

 

“Yung lumang Globe number ko pa yata ang alam niya.”

 

“Pag nagteks yun sayo ngayong gabing ito, ibig sabihin, siya na ang TRUE LOVE mo. Yikkeeeee….”

 

“Excuse me lang. Hindi kaya niya alam ang bagong cell number ko.”

 

“Basta magteteks yun.”

 

“Eh, malamang, kasi ibibigay mo ang number ko sa kanya.”

 

“Hinde. Pramis. Kunin mo pa ang cellphone ko para masigurado mong hindi na ako magteteks sa kanya.”

 

Rolls eyeballs ulit.

 

Natapos ang gabi ng wala akong natanggap na teks mula kay Bo. Tatlong araw ang lumipas ng nagulat ako at nagteks nga ito.

 

Gud evening =) Sori. I guess I got ur # wrong. [FunnyBoy] gve me ur new # wr I greetd u hapi bday =) Pero iba nman na # na bigay sakin ng GF nya ngaun.. hehe nwei, b4 it wl b so late.. BELATED HAPI BDAY!!! =) I wish ur wish n every1 else’s wish 4 u cme true. =) Hapi bday again.. gudnyt. =)

 

Aha! So nagteks pala talaga siya sa akin nung araw na yun! Napaisip tuloy ako kung applicable pa ba ang sinabi ni FunnyBoy sa akin na kung nagteks siya, siya na nga ang TRUE LOVE ko, kahit na hindi naman umabot sa akin ang kanyang text message sa mismong beerday ko?

 

Pangarap kasi ng Mader ko na makapangasawa ako ng Engineer. Yoko lang naman idisappoint siya, no? Lab ko kaya ang Mader ko.

 

Joke lang. Mahiyain ako, no? Hindi ba halata? Move your cursor upward or just click refresh. Ayan o, nasa header… Eniweyz, sino ba naman ang hindi kikiligin sa limang smiley faces na tumambad sa akin? Hindi ba ibig sabihin non eh umaapaw ang kanyang pagngiti sa akin? So siyempre, bato na siguro ako kung hindi pa ako kiligin niyan. Kaso dahil hindi ko naman gawain ang lumandi sa bespren ng kabarkada ko kahit na hindi ko maitatangging, naeksayt ako sa natanggap kong teks, dali-dali ko na lamang siyang nireplyan.

 

Wait lang. Bo, is dat u?

 

Ang galing no? Kinilig na ako, di pa nga ako sigurado kung sino siya.

 

Ovulating kasi ako ngayon. Sensya na.        

 

Stood Up

Dahil nagbibusy-busyhan ako ngayon dahil sa pilit kong pinipiga ang aking utak sa pag-aaral  ng Biochemistry, isang re-post na lang muna galing sa aking kabilang blog. Pag hindi pa ako sarhan ng computer shop na ito sa dami ng aking blogs na bibisitahin ngayon, sana makasulat pa ako ng panibagong entry na hindi naman kayo mapapanosebleed sa pagbabasa.

Sensya na at wala talaga akong time magtranslate pero alam ko namang smart kayo (hindi rin ako sipsip, ano?). Bawi na lang ako sa susunod. Promise, may sweet na sweet na picture sa nagdaan kong beerday inuman nung Huwebes.

   

Definition of Terms:

RTD (Round Table Discussion) – a free lecture discourse set-up by medical representatives and their companies for physicians for the purpose of promoting new products and providing a Powerpoint lecture of the latest recommended management protocols for a certain disease entity. Usually begins with an abundant buffet-style dinner and/or snacks and ends with an open forum for any question pertaining to the prior given lecture. May or may not include a raffle draw of promotional give-aways (na patok na patok sa aming mga kuripot na physicians na whores pagdating sa mga free stuff) or an acoustic band for entertainment (para kunwari, hindi kami makaluma. as in, kunwari mga young at heart pa).

 

Contrary to what most people might think, I do not hate Nice Guys. Although Bad Guys may seem more appealing and exciting with their confident swagger, their humorous pick-up lines and their constant fascination for danger and all things forbidden, it is a rare occasion for them to be able to provide that feeling of being safe and the security offered by a Nice Guy.

 

Di ba girls? Umamin kayo!

 

Some Nice Guys do seem bland. Boring. Vanilla. But there are a selected few who can come up with one-liners that will make you laugh so loud that they will make you think that Vanilla might not be so bad after all.

 

Airsoft has that talent.

 

Hence, I decided to crush on him.

 

Kras kita, Airsoft.

 

 

The thing when I have crushes is that I become a dumber version of myself. I clam up, avoid looking at him and pretend that he doesn’t exist at all whenever the person I am crushing on is around. I end up talking to myself, flirting in my mind and making up witty conversations with him in my head.

 

In short, I become a loser.

 

For example, I had been given two free tickets by my aunt to a concert by Sponge Cola. I love Sponge Cola and I’ve always wanted to watch them live. Because I lived in a small city where concerts by famous rock bands occur every once in a blue moon (ergo, malayo itong bundok na pinaninirahan ko), I figured this was the perfect opportunity for me to finally watch them perform live.

 

 

 

I asked my sister if she wanted to go with me. She said she has outgrown these things. Heller! I’m two years older kaya than her! I didn’t want to ask one of my female classmates to go with me. I knew them well enough that they still lived by the highschool girl bathroom mentality – they will only go, if the rest of the group will also be going. I didn’t bother asking one of my highschool classmates either because I assumed they would most likely be unavailable. They had work and babies and husbands and other boring stuff to take care of.

 

So, I figured, the best person to invite would be a close friend, a boy, who has his own wheels (para hindi naman ako sasakay ng PUJ pauwi while in my best landi-era attire), and preferably someone I wouldn’t mind to be seen dating.

 

Airsoft.

 

As soon as the realization hit me, my palms started sweating. I debated whether I should text him as early as morning to ask him if he would like to go with me or whether I should wait for the opportunity later to ask him in person since I would be seeing him anyway earlier in the evening because the whole class was invited anyway to attend an RTD* at some restaurant. Because I was a coward, I opted to forego the moment and ask him later instead, when we would finally be alone in his car, since I was the one he usually drops off home the last.

 

I felt nervous about asking him out. To do so would cement the fact that I wanted our friendship to move forward. It would show him that I was interested in him as more than friends. I started daydreaming about the series of events that might happen once we go out together to that concert. We would have to keep the date to ourselves and not let any of our friends know so as to avoid the awkward teasings and tauntings of the barkada. He would probably start picking me up from the house and we’d be going to school together. At first, when our friends start sensing that there was something going on between us, they would tease us mercilessly, them pushing him so that he’ll trip and stumble towards me or flat in his face in the ground infront of me or them quickly lifting my skirt and letting him see the color of my underwear as if we were all still in Grade 3. Eventually, our friends will get used to seeing us together and the teasings will stop and we will become just another one of the boring annoying couples in class.

 

I took great care in dressing up that night. A black silky spaghetti-strapped shirt under a black knitted sweater, jeans and stilettos for additional height. My make-up was impeccable. I was dressed to impress but casually enough so as not to look as if I was trying too hard. When I arrived at our meeting place, the usual gang was already there, minus Airsoft. I figured he was late, and inquiring about his whereabouts would have made my friends suspicious, so I no longer asked. I hitched a ride with Naruto instead in his motorcycle and together with the rest of my classmates, we all drove towards the RTD*.

 

The RTD* started with Airsoft still being a no-show. A couple hours later, with our stomachs fully satiated and our brains refreshed with knowledge about the current treatment modalities for Hypertension and the recommendations based on JNC-7, the RTD* ended and we spent a couple of minutes taking pictures of each other. In the end, I hitched a ride in Jackie’s boyfriend’s car along with the rest of my female classmates and I ended up being the first one to be dropped off.

 

Suffice it to say, Airsoft did not show up at all.

 

Tang ina mo, Airsoft. You stood me up before I could even ask you out.

 

Leche ka, BREAK NA TAYO.

 

 

 

 

 

Para Kay HotNurse

Hi!

 

Kamusta na? Matagal na rin mula ng huli tayong nagkita. Wala lang. Naalala lang kita. Katapos lang kasi ng Homecoming sa dating hayskul natin kaya siyempre, ikaw kaagad ang unang pumasok sa isip ko. Ikaw kasi yung paborito kong kasamang nagliliwaliw sa iba’t-ibang booth sa eskuwelahan habang lumalafang ng chicken barbeque at kung anu-ano pang pwede nating ipasok sa mga masisiba nating katawan, habang tila tumatakbo kang kongresman sa dami ng mga dinadaanan nating kinakawayan mo at inaapir na kabrod/kaibigan/kaklase/kamag-anak/dating syota/kaibigan ng dating syota/kababata/kateammate/katong-its/kaaway. Tuwang-tuwa ka pa nga habang kinukuwentuhan mo ako tungkol sa mga dating nagyari sayo ng iyong mga naging syota sa mga kada madilim at pribadong sulok ng eskuwelahan na ituro mo. Wala ka na yatang pinalampas. Halos lahat yata ng sulok ng unibersidad natin ginawa mong motel. Bakit sa akin wala? Ehehe, joke lang. At dahil hindi ko naman trip ang magkomento sa bawat sexapade na ikuwento mo dahil hindi ka naman blog, sige lang ako sa pagnguya ng aking chicken barbeque habang naghahanap ng water fountain, dahil sa kuripot ka at ayaw mong manlibre man lang ng pambili ng sopdrinks.

 

Oo na, inaamin ko, miss kitang damuho ka. Namiss ko ang may kaholding hands noong Alumni Homecoming habang nagpapakalasing tayo kasama ang mga dati mong klasmeyt ng hayskul, na walang ginawa kundi tratuhin kang parang diyos dahil mukhang may bago ka na namang nabiktima. Oo, alam ko yun. Alam kong isa lang ako sa isang daang babaeng ipinakilala mo sa mga kaibigan mo. At kahit sinabi naman natin sa kanilang magkaibigan lang tayo, sa bawat hawak ng kamay mo sa akin, sa bawat pagsama mo sa akin papuntang CR, sa bawat pagtabi at pagtanong mo sa akin kung “Okey lang ako?” eh sigurado akong nag-iisip na sila na malamang nga ay tayo.

 

Hindi rin naman ako magdedeny. Oo, type nga kita. Kamukha mo kasi si Geoff Eigenmann at siyempre, feeling ko naman eh ako yung pinaputot na bersyon ni Nikki Gil pag kasama kita. Pero alam mo, nagpapasalamat na rin ako dahil kahit hindi naging tayo, may natutunan na rin ako dahil sayo. Tulad ng walang ibig sabihin kapag ang babae ay dinadala sa bahay at ipinapakilala sa magulang. Ilusyon ko lang na may meaning yun. Bago kasi kita nakilala, akala ko, kapag ang babae dinadala sa bahay upang ipakilala sa magulang, ibig sabihin nito, gusto ka talaga ng lalake. Leche. Hindi naman pala. Ginawa mo lang yata akong tropeyo sa mga magulang mo dahil sa nars ka at nakabingwit ka ng duktora. At dahil gustong-gusto ng tatay mo ng mga babaeng nakaputi ay pumayag naman akong hindi na tanggalin ang puting blazer ko, kahit sobrang init naman, noong dinala mo ako sa bahay niyo. Sa totoo lang, feeling ko noon, tatay mo yata ang mas type ako kaysa sayo.

 

Naaalala mo ba noong halos nag-away tayo at halos magdrama ka na sa mga tineteks mo sa akin dahil nakipagdate ako sa Intsik na businessman na nakilala ko sa gym? Yung sabi mo muntik niyo nang puntahan ng mga kabrod mo yung discohan na pinagmamay-ari ng kadate ko kung saan kami nagdate, kese hodang may kasamang dalawang bodyguard yung Intsik na kadate ko? Syempre, kilig na kilig naman ako sayo. Kaso, leche ka. Landi mo lang pala yun. Pinaasa mo lang ako sa wala.

 

Bwisit. Ito na nga yata ang epekto sa panliligaw pagpapacute mo sa akin na dinaanan mo lang sa pagpapakain sa akin ng kwek-kwek at balot. Nagayuma mo yata ako. Shiyetness.

 

Kaya noong naospital ang Lola mo at kinailangang operahan, pumayag akong maging watcher ng Lola mo sa ospital. Nagtataka tuloy yung mga nars at mga trabahante sa ospital na kilala ko kung bakit si duktora nagbabantay ng pasyente at halos lahat nag-akalang Lola ko rin ang Lola mo. Halos ikiskis ko na ang aking hinaharap sa paglandi sa mga kakilala kong surgeon sa ospital para lang mabigyan at makumpleto ang sutures at iba pang mga gamit na kakailanganin para sa operasyon ng Lola mo. Umabsent din ako ng isang araw sa klase para samahan ka at ang iyong mga magulang habang inantay nating lumabas ng Operating Room si Lola. Sinabi ko pa ngang Lola ko ang Lola mo sa mga duktor na kakilala ko na mag-oopera sa kanya para pagbutihin nila lalo ang pag-aasikaso sa Lola mo.

 

Tapos, wala. Hay naku. Leche ka.

 

Lumipas na ang isa’t kalahating taon magmula ng una tayong nagkakilala sa Ward 2 at hiningi mo ang cellphone number ko. Ilang buwan na rin ang nakalipas mula ng huli kang nagparamdam. Hindi mo na nga ako nagawang kamustahin magmula ng lumuwas ka ng Maynila, maliban na lamang sa iilang pagteteks mo sa akin upang magtanong ukol sa mga health-related issues: kung pwede ko bang puntahan ang Lola mo sa bahay at insertan ng heplock, kung ano ang pwedeng sakit ng kaibigan mong may lumalaking bukol sa likod, kung ano ang pwedeng ibigay na gamot sa dalawang linggong ubo, kung may kakilala akong duktor na gumagawa ng bypass surgery dito sa probinsya. Pwede ba? Hindi ako Information Agency. Hndi rin ako MIMS/PIMS. Hindi rin ako Red Cross. At mas lalo namang hindi ako telephone directory. Magsearch ka na nga lang sa Google, pwede? At baka sakaling nandodoon lang ang karamihan ng sagot sa mga tinatanong mo. Hindi yung sasayangin mo yung load ko, oras at kakayahan na magagamit ko pa sa mas makabuluhang bagay (tulad ng pagblobloghop) tapos ni magtanong kung kamusta na ako, wala. Palibhasa alam mo namang hindi ako makatanggi sayo. You had me at kwek-kwek kasi.

 

Oo na, inaamin ko. Type pa rin kita, damuho ka, kahit hindi mo naman ako niligawan at hindi naging tayo. Oo na, tanga na kung tanga. Siguro nasa Dubai ka na ngayon at nakikipagsapalaran diyan bilang isang OFW. Wish ko lang, mareyp ka sana ng Arabo. Ang kinis-kinis mo pa naman.

 

Okey. Joke lang yun. Ingat dyan. Lab yu. Uwi ka na dito.

 

P.S. Wag mong kalimutan ang kasunduan natin na kapag 35 na ako at hindi pa ako nag-aasawa eh pwede kitang hingan ng anak. Wag kang ma-excite. Ulol. Invitro fertilization lang ang pwedeng mangyari.

 

P.P.S. At dahil alam kong hate na hate mo itong picture na ito dahil pangit ka dito at maganda ako, itong picture mismo ang ipopost ko sa blog ko. Sori. Blog ko ‘to. Walang pakialaman.

 

 

                    

 P.P.S.

Kasisilip ko lang ng pictures mo sa Friendster. Hindi ka na kasing-cute tulad ng dati. Hindi na kasi tayo laging magkasama. Ahaha. Joke. 

           

 

 

 

 

 

         

Bakit Ako Hindi Pumasok ng Klase

Hindi ako pumasok ng klase ngayon.

 

Dalawa hanggang tatlong oras lang ang board review class namin kada araw. Kada linggo ay hinahawakan ang klase ng isang duktor na eksperto sa paksang kasalukuyan naming inirereview. Pediatrics ang paksa sa buwang ito at ang pediatrician na itatago nating sa pangalang si Dra. Jolina ang humahawak sa klase sa linggong ito. Noong Lunes namin siya unang nakilala. 25 kaming lahat na pumasok ng klase. Pagkatapos ng dalawang oras, halos wala ng gustong pumasok sa klase niya sa mga sumusunod na araw. Dahil hindi tulad ng regular na klase sa medskul kung saan may checking of attendance, sa board review, wala na, at pwede ka ng umabsent o pumasok kung kailan mo gusto.

 

Ubod ng taray kasi si Dra. Jolina. Payat, seksi, matangkad, maputi, mahaba ang buhok at medyo may wrinkles na. Isa siyang matandang dalaga. Ewan ko lang kung nagmemenopause na siguro siya pero saksakan talaga ng taray ang bruha. Dinadaan nga sa landi at pagbibiro ang ilan sa kanyang mga hirit lalo na kapag lalake ang kanyang kausap, subalit halata pa ring umaalingasaw ang kanyang katarayan.

 

“Close your books. I don’t want you looking at your books. You should know these things already. Gradweyt na kayo.”

 

Natural, nagpalipitations ang karamihan ng aking mga kaklase at kinabahan ng pumasok ng eskuwela sa sumunod na mga araw.

 

Pero hindi ito ang dahilan kung bakit ako umabsent.

 

Hindi ako takot na tawagan niya ang pangalan ko at tapunan niya ako ng mga tanong na hindi ko alam ang sagot. Kung hindi ko alam, eh di okey, fine. Basahin ko mamaya pagkatapos ng klase at tiyak masasagot ko na siya bukas. Hindi naman ako mamamatay kung hindi ko alam ang sagot at wala naman kami sa ospital upang nakasalalay talaga ang buhay ng isang pasyente sa kung ano man ang isasagot ko sa kanya. Tanggap ko na may mga bagay na hindi ko alam o di kaya’y memoryado, at kung kailangan ko itong pag-aralan, sige, gagawin ko. Ang tunay na dahilan kung bakit ako pumasok ay dahil gusto kong ipakita na hindi ako sumang-ayon sa ginawa niya sa aking kaklaseng itatago natin sa pangalang Naruto.

 

Si Naruto ay kilala sa klase bilang isa sa mga matatalino pero tamad lang paminsan at mahilig magpalusot. Istilo niya ang sumagot ng mga tanong sa paraang madami pang dinadaanang pasikot-sikot at pasakalye at pagkatapos ng isang oras na pagsasagot sa tanong mo in confident English, ay saka mo marerealize na wala naman palang katutunan ang lahat ng sinabi niya at hindi pa rin niya talaga nasagot ang iyong tanong. Useless. Ganito rin ang istilo ni Naruto sa pagdidiskarte sa mga babae, at siyempre madami siyang nabibingwit na mga neneng bilib sa kanyang confidence at pag-Iingles at obviously ay nasa lebel na moronic ang IQ ng mga neneng ito dahil hindi marunong magread between the lines.

 

Tinanong ni Dra. Jolina si Naruto, “Okay. You. At what day can you say that a patient with Mumps becomes highly infective?”

 

Ang sagot ni Naruto. “In 5-7 days after the appearance of his symptoms.”

 

Confident sa sagot pero mali. Ewan ko naman kasi kung bakit may pagkagago din itong si Naruto at naisip yatang baka makalusot pag sakaling sasagutin niya ang tanong with confidence.

 

Ang sagot ni Dra. Jolina sa kanya, “Pataka lang ka, dong. What’s your surname? Where did you take up your internship? Graduate ka na ba? How could they even allow you to pass the department? Siguro, dinaan mo lang sa pagpapakyut at gandang lalake ang mga babaeng residente mo kung kaya ka pumasa.”

 

Para sa akin, isang low blow yung sinabi niya.

 

Oo, tama nga. May point sya. Gradweyt na kami at hindi na kami kailangang ibeybi,  ipaghele-hele o akbayan ng mga lisensyadong duktor ang aming bawat galaw. Oo, tama nga, dapat hindi na lamang nagpalusot ang kaklase ko. Kung ako yun, tatahimik na lang ako kung talagang hindi ko alam ang sagot. Pero para sa akin, hindi talaga tama ang ginawang panginginsulto ni Dra. Jolina kay Naruto dahil para niya na ring sinabing wala itong karapatang gumradweyt at umabot sa kung nasaan siya ngayon.

 

Palibhasa kasi, tulad ng paulit-ulit na sinasabi ko dito sa aking blog, karamihan ng mga duktor ay mayabang. Walang sense of humility. Akala mo, dahil mas marami na silang taong dinaanan sa pagprapraktis ng medisina ay may karapatan na silang yumurak ng pagkatao ng ibang mas nakakababa sa kanila, sa mga duktor na hindi pa lisensyado, mga estudyante ng medskul, mga nars, mga medtechs, mga janitor. Karamihan, ang tingin sa sarili ay diyos at wala silang pakundangan kung umalipusta ng mga taong hindi nila ka-lebel. Nakakabuwisit. Kung tutuusin, dinaanan na rin nila ang mga dinaanan namin, kung kaya’t mas nararapat siguro kung gabayan na lamang nila kami sa kung ano ang dapat naming gawin kaysa ang insultuhin kami na para kaming hindi nag-aral o di kaya’y nakagradweyt lamang gamit ang aming angking alindog o di kaya’y gandang lalake/babae.

 

Eh, kung tutuusin, wala naman kami non.

 

Palibhasa, wala ng pumapansin sayo, Dra. Jolina. Inggit ka lang.

 

PAAAAANNNGGGGEEEETTTTTTT!!!!    

 

Tumahimik na lamang si Naruto. Sige pa sa pagbirit ng mga kakornihan at kalandian si Dra. Jolina. Pero tahimik na rin ako. Nagbiro pa siya sa akin, kung kaano-kaano ko raw ang artistang kasing-apelyido ko. Sabi ko tiyuhin ko, kahit hindi naman. Pero hindi na ako ngumiti sa kanya. Ayokong magpakaplastik. Kung ayaw ko sayo, huwag mo nang piliting makuha pa ang kiliti ko.

 

Humanda ka, Dra. Jolina. Balang araw, mas marami pa akong alam sa’yo at luluhod ka ring magmamakaawa sa paanan ko.

 

Yabang ko talaga. Makabalik na nga sa pagbabasa.

Daddy’s Little Girl

Ala-1 ng umaga. Galing ako sa beerday ng aking kaklaseng si Naruto. Pagdating ko ng bahay, nanonood ng TV si Pader at siya ang bumukas ng pinto para sa akin.

“Kamusta naman ang party?”

“Okay lang naman, Pa.” Hindi ko na kinuwento sa kanya na nagsiinuman lang naman kami ng sangkatutak na beer at Emperador hanggang sa nagsusuka na ang ilan sa amin, habang nagviVideoke yung iba hanggang sa sumabog yung transformer sa kabilang kanto at nawalan kami ng kuryente. True story.

“Sino ang naghatid sa’yo pauwi?”

Hinatid kasi ako ni Pader papunta ng party. Mas gugustuhin ko naman sanang mag-tricycle na lamang kasi Big Girl na ako subalit, ayon kay Mader, quote unquote ”Mag-isip ka ngang bata ka. Tingnan mo yang suot mo. Hala, magpahatid ka sa tatay mo.” Eh, kung tutuusin, naka-off shoulder lang naman ako. Ano naman ang masama doon? Hindi naman siguro malaswang magpakita ng balikat? Kaso, dahil ayokong makipagdebate sa nakatatanda at baka hindi pa ako bigyan ng allowance bukas (yokong mawalan ng pang-load), pumayag na lamang ako. 

Ito ang isa sa mga panahong naisip ko na masaya siguro kung may syota. May drayber ako.

Joke lang! Baka isipin niyo ginagawa ko lang drayber ang mga boylalu ko. No, no,no. Joke lang yon.

“Ah, nakisakay na lang ako sa kotse ng boypren ng kaklase ko.”

“Ikaw lang ba ang walang sasakyan sa mga kaklase mo?”

“Hindi naman. Yung ibang walang sasakyan tulad ko, may mga boypren na nagsundo sa kanila.”  

Tiningnan ako ni Pader na tila awang-awa siya akin.

Ito na. Chansa ko na to. Panahon na para marinig ko sa mga magulang ko na pwede na akong magkaboypren. Dis is it. Aym so eksayted! Halos dalawamput-walong taon ko ring inantay na lumabas sa bibig ng aking ama na handa na silang pakawalan ang kanilang nagkukunwaring dalagang Pilipina  sa kanilang bakuran.  

“Ganun ba? Huwag kang mag-alala anak, balang araw, magkakasasakyan ka rin. Pag-iipunan natin yan.”

Si Pader talaga. Mas gugustuhin pa atang mamulubi kami at tumanda akong dalaga kaysa payagan niya ang panganay niyang magkasyota. Hmp!

Para sa Bespren Kong Lasing

Pare,

 

Ewan ko ba kung bakit naisip mo pang sayangin ng panahong iinom sa limot yang syota mong walong taong binilog ang iyong ulo. Kung tutuusin, antagal mo ng tanga at pumayag ka pang tatlo kayong gelpren niya. Kay tagal ko nang sinabi sayong unahin mo nang makipagbreak dahil sigurado naman akong yun din ang kahihinatnan nang lab story niyo pero hindi ka talaga nakinig. Gwapo nga siya, oo, pero ansama naman ng ugali. Ikaw lang ata ang nakakaalam kung ano ba talaga meron siya at hindi mo siya nakuhang iwanan. Hindi naman siguro dahil sa lagi ka niyang pinapakain ng Purefoods hotdog itlog na alam kong paboritong-paborito mo. Ginayuma ka ata ng damuhong iyan.

 

At ngayon, nang nakipagbreak siya sa yo, nagulat ka pa. Heller! Antanga mo talaga. Gusto mo pa siyang kulitin at hingan ng explanation. Para ano? Eh, sigurado naman akong kahit sampung beses pa siyang mag-explain sayo eh, hindi ka pa rin makukuntento hanggang sa papayag siyang muling makipagbalikan sayo. Dahil alam kong yun naman talaga ang gusto mo, di ba?

 

Pare, bigyan mo naman ang sarili mo ng dignidad. Ang talino mo. Ipakita mo namang matalino ka nga. Halika, uminom tayo. Hindi upang makalimot. Pero upang iselebreyt ang iyong pagkalaya. Hindi iyang halos walang preno ang paglagok mo ng serbesa. Depressant ang alcohol. Hindi siya amnesic (amnesthic? anasthetic? amnesthetic? ah, ewan). Kaya kahit sampung taon kang uminom diyan, hindi magagawang ibaon sa limot ng alcohol ang mga nangyari sa inyo ng syota mong manloloko. 

 

Ayan tuloy. Sa sobrang kalasingan mo, hindi mo na alam ang nangyari sayo kagabi. Ikwento ko sayo:

 

Bwaaarrkkkk…

 

“Hoy pare, okay ka lang?”

 

Bwaaaarrrkkkk…

 

Habang nakaupo ka sa maruruming tiles sa sahig ng isang kilalang restaurant, niyakap mo ang toilet bowl na parang ito ang iyong matagal nang nawawalang kaibigan.

 

Bwaaaarrrrkkk…

 

Kumalat ang nakapandidiring halo-halo mula sa tacos, serbesa, mani at ang iyong hapunan sa sahig at dingding ng maliit na kubeta, na tila isang di pinahalagahang produkto ng sining. Yung residenteng duktor na kaibigan natin at tanyag sa kilalang pampublikong ospital dito sa atin? Ayun, kumuha ng mop at nagmistulang isang dyanitor habang kanyang pinunasan sa sahig ang mga isinuka mo.

 

Bwaaarrkkkk…   

 

“Pare, okay ka lang diyan?”

 

Bwaaaarrrkkkkk….

 

 

 

Ang kumuha ng Dean’s Award sa aming eskuwelahan ay sa wakas nakatagpo na rin ng kanyang katapat.

 

At ang kanyang pangalan ay San Miguel Strong Ice.

 

 

 

 

P.S. Base sa aking karanasan (o, kung may magviolent reaction diyan, at least sinabi ko namang, base sa aking karanasan ito. Maaring iba ang karanasan niyo sa akin), hindi masyadong nakalalasing ang ordinaryong beer kung ikukumpara sa iba pang mga hard drinks. Pero kung mabilis mo itong iniinom na parang may humahabol sa yo at galaw ka ng galaw na parang may kitikiti sa puwet, mabilis mo ring mararamdaman ang epekto nito.    

Hey Joe… Wanna Have Some Fun? Part 2

Definition of terms:

 

Habal-habal – motorsiklong nakakasakay ng 4-6 na pasahero sa isang sakayan. Karaniwang mode of transportation sa mga probinsyang bulubundukin. Presko, exciting at may libre pang anghit ng drayber habang ineembrace mo siya sa kagustuhang hindi ka mahulog habang paakyat ng bundok ang motorsiklong iyong sinasakyan   

 

 

 

Noong third year ako sa medskul, isang 28 year old na gradweyt ng isang medskul sa Amerika na may dugong Intsik-Bumbay-Pinoy ang sumama sa klase namin sa aming paninirahan ng isang buwan bilang bahagi ng aming pagcocommunity immersion sa probinsya. Kung inyong tatanungin bakit sa pipitsuging eskuwelahan namin sya nagpunta, na kung tutuusin ay mas marami namang mas bigating medskul sa ibang sulok ng Pilipinas, ang masasabi ko lang ay walang kinalaman ang galing ng faculty at ng mga estudyante (kasi hindi naman) sa medskul namin sa kanyang desisyon. Nagkataon lang na eskuwelahan namin ang unang sumagot sa liham niya.

 

Itago natin siya sa pangalang Joe.

 

Hindi mukhang foreigner si Joe. Kung tutuusin, mukha lang siyang karaniwang Chinoy na geek. Bago pa man namin siya nakita sa personal, at nabalitaan na naming magkakaroon kami ng bisitang taga-ibang bansa, samu’t-sari na ang aming mga expectations sa kanya, tulad na lamang ng sumusunod:

 

a. Kasinglaki siya ng reprigerator – sabi ng kaklase kong kuripot at ganid sa pagbigay ng kanyang share sa aming pang-grocery

 

 

b. Baka hindi siya kumakain ng rice – sabi ng kaklaseng laging nakatokang magsaing, dahil kanin lang ang alam niyang iluto

 

 

c. Kamukha niya si William Hung – sabi ng kaklase kong bading na uhaw sa mga gwapo. Salat kasi sa gwapo ang batch namin. Mga feeling gwapo lang, marami.

 

 

d. May polio siya at naka-wheelchair – sabi ng kaklaseng idol siguro si Stephen Hawking (Trivia: Amyotrophic Lateral Sclerosis ang sakit ni Hawking, at hindi polio. Kung ano man yun, i-google niyo na lamang. Wala akong panahong maglectyur)

 

 

e. Makapal ang mukha niya kasi walang hiya naman ang karaniwan sa mga foreigners – sabi ng kaklaseng may galit siguro sa mga foreigners. Ewan ko lang kung bakit.

 

 

f. Chansingero at nanghihipo siya ng mga babae – sabi ng kaklaseng gusto yatang magpahipo. Ayayay!

 

 

g. Gwapo siya – sabi ng kaklaseng nangangarap na makabingwit ng boypren na isteytsayd

 

Una sa lahat, hindi po siya gwapo. At hindi rin siya nakawheelchair. In fairness, mabait naman siya.

 

 

Limang araw lang kami sinamahan ni Joe sa probinsya.. Buti na lamang ay koboy ito at dati yatang Boy Scout kung kaya’t sanay sa pag-aakyat ng bundok. Nakahiking boots lang naman siya habang de tsinelas na goma lang naman ang gamit namin. Hindi rin siya umalma ng makitang tabi-tabi kaming lahat sa banig sa sahig lang natutulog. Tuwang-tuwa siyang makasakay ng habal-habal kahit halos mahulog na siya mula sa motorsiklo, at oo, pinagtripan namin siyang pakainin ng galunggong at tuyo kahit na chicken at gulay naman ang karaniwan talaga naming kinakain nung wala siya.

 

 

 

 

 

 

Si Joe at ang aking mga kaklase habang sakay ng tricycle. Walang ganyan sa Tate!

(Sinadya kong takpan ang pagmumukha ng aking mga kaklase dahil wala silang alam na ipinost ko sa Internet ang letrato nila. Ehehe…)

 

 

Paborito niya ang magpictyur-pictyur dala ang kanyang walastik sa pagka-hitech na camera at siyempre, tuwang-tuwa naman kaming ibenta ang sarili namin sa pagpopokpok ng aming mga pagmumukha sa harap niya kahit na mas interesado pa siyang kunan ang mga puno ng niyog, mga kambing na nanganganak at mga trabahador ng kopras kaysa sa aming mga mala-Redtube na pagpoposing-posing.

 

Madalas namin siyang binibiro. Palibhasa, parang matanda kung umasta. O baka naman siguro dahil isip-bata lang kami kumpara sa kanya. At sa kagustuhang mapa-belong sa amin, ginagaya-gaya niya ang ginagawa ng isa sa mga boys ng grupo, si FunnyBoy. Ewan kung tayp ba niya ito o iniidolo lang. Kung saan kasi pumunta si FunnyBoy, sasama din siya. Nung inutusan kong mamalengke si FunnyBoy sa bayan, sasamahan daw niya. Nung hindi kumain si FunnyBoy ng tanghalian, hindi rin siya kumain. At nang hindi naligo si FunnyBoy pagkatapos naming magswimming sa dalampasigan dahil sa tinamad mag-igib ng tubig sa poso, ay hindi na rin naligo si Joe.

 

Kaya ayun, nangati siya pagkagabi dahil kapit pa sa mga singit-singit niya ang buhangin at lumot galing sa beach.      

 

Sinamahan niya rin kami sa unang buwan namin ng clerkship at doon nahalata talaga namin kung gaano ka magka-iba ang mga setudyanteng-duktor ng Tate at mga estudyanteng-duktor ng Pilipinas. Kung kami ay kaya naming mag-eksamin ng pasyente ng wala pa sa limang minuto, si Joe ay umeeeksamin ng pasyente ng halos 30 minuto. Ewan ko kung dahil lang ba iyon sa language barrier o di kaya’y dahil sa kung anu-anong pag-eeksamin na hindi na kakailanganin ng pasyente ang kanyang pinaggagawa. Magaling talaga siya at tulad ng nakikita niyo sa Greys Anatomy, willing din siyang makipag-agawan ng pasyente. Kung tutuusin, dito sa Pilipinas, karaniwang gawain ng mga residenteng duktor ay kung pwede mong ipasa ang isang pasyente sa kabilang departamento, gagawin mo. Excited na excited din siya pag nakakita ng mga pasyenteng may dengue at tuberculosis habang kami naman ay halos isuka na dahil sa sobrang sawa ang mga pasyenteng dinudumog sa hospital na may ganoong mga sakit. Siyempre, wala kasi masyadong ganun sa Tate. Malas niya nga lang dahil sanay siyang magdiagnose ng mga sakit gamit ang mga bigating laboratory at diagnostic machines na sa CSI: Las Vegas ko lang nakikita habang dito sa Pinas, kadalasan, utak mo lang at ang iyong five senses lang ang kailangan mong gamitin upang malaman kung ano ang sakit ng pasyente, lalo na dito sa amin sa bundok.

Pero siyempre, talong-talo talaga kaming mga kaklase kong duktor sa graduate thesis niya ukol sa biochemical markers for diagnosis of Myocardial Infarction in the Emergency Room kung ikukumpara sa aming mga ismol-taym na graduate thesis. Halos magkunwari na nga lang kaming bingi dahil ayaw naming sagutin ang tanong niya noong tinanong niya kami tungkol sa aming graduate thesis dahil ano ba naman ang masasabi ng mga research namin  ukol sa Tuberculosis, Breastfeeding at Natural Family Planning kung ikukumpara sa kanyang Biochemical markers? Baka sabihin niya pa kaming pangbukid lang ang beauty namin.

 

Siyempre, dahil hindi marunong magsalita ng Tagalog si Joe, kinailangan namin siyang kausapin ng Ingles. Doon ko nalamang ang hirap palang makipagkuwentuhan sa isang tao ng purong Ingles. Kahit na kumportable naman ako sa pagsasalita ng Ingles sa tuwing may mga oral recitation sa klase at endorsements sa hospital kung saan hindi ako confi sa sagot ko, o di kaya’y nakikipagtapunan ako ng mga salitang Ingles bilang intimidating tool sa mga watcher ng pasyenteng pinagdududahan at nilalait ang aking kaalaman sa panggagamot dahil siguro sa mukha akong batang pwede nilang tulak-tulakan, napatunayan kong iba pa rin talaga pag normal na kuwentuhan ang pag-uusapan. Napapaisip ka sa bawat paksang iyong bubuksan at gwardyado ang bawat salitang lalabas sa iyong bibig. At dahil hindi naman Ingles ang aming pangunahing lengwahe sa tuwing magkakasama kaming magkaklase, mahirap talaga ang magbiro gamit ang Ingles. Napapatigil ka, napapaisip at maraming beses ay maraming mga silent moments in between kung saan nagkukunwari ka na lang na magteteks kahit wala ka namang load habang siya naman ay parang tangang aliw na aliw sa ingay ng mga kuliglig at mga palakang naghahappy hour.

 

Sa unang araw niya pa lamang kasama kami, naubos na yata ang Ingles namin sa kanya.

 

Kung tutuusin ay nakakaintindi naman pala siya ng konting Tagalog.

 

  

Hey Joe… Wanna Have Some Fun? Part 1

 

Noong Grade 5 ako, isang Amerikanong blondie na nangangalang Josh ang nag-enroll sa eskuwelahan namin upang pumasok ng ilang araw ng klase namin sa Filipino. Dahil sa ganap akong petite (pinagandang bersyon na tawag sa mga pandakekok), sa may first row ako nakaupo at dahil sa gusto siyang bigyan ng special treatment ng teacher namin, sa first row rin siya pinaupo, doon sa tabi ko.

 

Dalawang linggo lang namin siyang nakasama, kung kaya’t dalawang linggo ko rin siyang naging seatmate. Siyempre, ang iisipin niyo, naging sobrang close na kami sa dalawang linggong yun dahil wala siyang ibang pwedeng maaasahan at hihingan ng tulong kung hindi ako, at malamang nainlab siya sa akin at napag-isipan niyang magpaiwan na lamang dito sa Pilipinas dahil andito ang tunay na itinitibok ng kanyang pusong gatuta.

 

Mali. Ilusyon ko lang yun.

 

Sa pagkakaalala ko, sa dalawang linggong kaming dalawa ay naging seatmate, iisa lang ang nasabi ko sa kanya.

 

“Hi.”

 

At siyempre, ang sagot niya… “Hello.”

 

Ang galing no? Tinuringan pa naman akong MATALINO.  

Matagal Ko Nang Alam Na Cute Ako

Sa totoo lang, hindi pa talaga ako nakakarecover sa Limonada tag na ipinasa sa akin ni Ate Maru, at eto na naman ang bago. May ipinasa na naman sa akin, this time, ang aking pseudo-bunsong kapatid na ampon (hindi namin alam kung sino sa amin ang talagang ampon kaya para patas, parehas na lang kami) na si Joshmarie.

 

Matanong ko lang: Sino nga ba talaga si Cute? At bakit Cute’s Blogger Award ang tawag dito? Oo, alam kong cute ako (LOL, joke lang), matagal na, pero hindi naman ako ang nagpasimuno ng award na ito. Eniweyz, o siya, kagatin na lang. Baka sabihing KJ ako. Okey, fine. Eto na ang mga rules na aking ni-copy paste mula sa blog ni Joshmarie:

 

1. Each blogger must post these rules.

2. Each blogger starts with ten random facts/habits about themselves.

3. Bloggers that are tagged, need to write ten facts about themselves. You need to choose ten people to tag and list their names.

 

At ang TEN RANDOM FACTS tungkol sa akin ay ang mga sumusunod:

 

 

 

1. May mga nakapagsabing kamukha ko daw si ARA MINA. Noong nasa kolehiyo naman ako, ANA CAPRI daw… Sa totoo lang, hindi ko sila kamukha. Si Ashley Judd talaga ang kamukha ko. Ahaha. Joke lang. Ilusyon ko lang na kamukha ko si Ashley Judd.  
2. Noong Grade 2 ako, dahil sobra akong curious, kumuha ako ng stapler at nag-staple ng aking sariling daliri. Dahil isa akong drama queen, lumabas ako ng bahay, at doon pa saka humagulgol ng pagkalakas-lakas.
3. Noong Grade 2 rin ako, tumalon ako mula sa isang tumatakbong motorsiklo na parang isang superhero. Sa kamalasang palad, sumabit yung paa ko sa gulong at matagal na dumikit sa mainit na tambucho ang aking kaliwang hita. Isang malaking peklat ang produkto ng pangyayaring iyon at kahit ilang sebo de macho na ang aking nilagay ay hindi pa rin nawala ang peklat na iyon sa hita ko.
4. Pangarap ko talaga ang sumali ng The Amazing Race: Asia. Wala nga lang gustong sumali kasama ako.  
5. Mahilig ako sa mga palabas at mga pelikulang no-brainer. Ayoko kasi ng masyadong nag-iisip. Kung gusto kong mag-iisip, makikinig na lang ako sa klase o di kaya’y magbubukas ng medical books.
6. Paborito ko ang mga streetfoods. Maari akong gawing alila forever ng isang lalakeng liligawan ako sa pamamagitan ng isaw, kwek-kwek, tukneneng at chicken skin.
7. Ayoko talagang maging group leader sa mga class projects. Tamad kasi talaga ako sa tunay na buhay. Kaso sa sobrang ka-OC ko sa mga detalye, sa akin na nila binibigay ang trabaho. Wala kasing gustong kumontra sa aking pagbubutinting ng mga kaliit-liitang detalye.
8. Hindi kami mayaman. Isa akong partial scholar ng limang taon noong nasa medical school ako. P6,000 lang ang binabayad ko kada semester. Purus photocopy lang ang mga libro ko sa medskul. Umuulan na nga ang mga lumang photocopies ko dito sa bahay na sobra pa upang gawin kong scratchpaper o gamiting pambalot ng mga gamit na napkin.
9. Parehas na mga social workers ang mga magulang ko. Grade 2 pa lang ako, memoryado ko na ang lahat ng “Rights of A Child”. At panakot ko kila Mader at Pader sa tuwing gusto nila akong paluin ang sabihan sila ng “Hep, hep, hep! Sumbong ko kayo sa Bantay-Bata!”   
10. Malapit na ang birthday ko. Next month na. Shiyet. Ang tanda ko na, wala pa rin akong trabaho. Isa yan sa mga one thousand and one na insecurities ko.

 

At kung kanino ko ipapasa ang mga ito…

 

Oo, alam kong nanginginig kayo dahil ayaw niyong malista ang mga pangalan niyo. Tulad ng laging sinasabi ko, walang pilitan. Feel lang kita pasahan ng award. Anong magagawa mo kung sa tingin ko, CUTE ka? Mapipigilan mo ba ako? Obviously, hinde. Kung dedmahin mo, okey lang. Hindi ako mamamatay kung hindi mo tatanggapin ang aking pagsabi sayo na CUTE ka tulad ko. 

 

Actually, mas CUTE ako sayo. Kasi mas CUTE sa akin si Joshmarie. Nababawasan na kasi ang powers ng award na ito the more mo ito ipinapasa. 

 

Naniwala ka ba?

 

Andali mo namang mauto.

 

O siya, bago pa dumami ang mga iniimbento kong rules at powers ng Cute Blogger award na ito (tulad ng pagpost ng mga personal picture niyo which I’m sure, ayaw niyong gawin), ipapasa ko na ito sa mga sumusunod: Yeye, Rio, Repah, Pepe, Muymuy, Chim, AnakngPiso, Buzzing FlowerPecker, at Batopik. Kung bakit siyam lang yan at kulang ng isa, nadisqualify na kasi yung pang sampu kasi hindi na siya cute. Joke! May nauna nang nakapagsabi sa kanya na CUTE siya.

 

Ang nanay niya.

 

Walang pilitan. Para sa akin, CUTE kayong lahat. Lab yu. Ahahaha. Mwah!   

Ang Bunso Kong Lumalaking Manyakis

Mahal ko ang kapatid kong si BBBro.

 

Adopted si BBBro. Hindi siya iniwang nakabalot sa loob ng makapal na kumot sa harap ng labas ng pintuan  ng bahay namin o di kaya’y natagpuang nakaanod sa loob ng isang basket na palutang-lutang sa malapit na ilog na parang si Moses. Ang kanyang ina ay isang disgrasyadang tumakas sa kanilang pamilya sa probinsya, dating katrabaho ng aking tiyahin noong nagbakasyon siya sa Cagayan. Natatandaan ko pa noong Grade 6 ako at tumira ang kanyang ina sa aming pamamahay. Nagising na lang ako isang araw at may bagong kapapanganak na sanggol na sa aming bahay. Nanganak pala ang bisita. Maliit na babae lang kasi ang nanay niya kung kaya’t hindi halatang buntis. Dahil itinago pala ng kanyang nanay ang kanyang pagbubuntis sa kanyang pamilya, mas gugustuhin niyang ipaampon na lamang daw ang bata at umuwi siya sa kanilang probinsya ng mag-isa. Dahil puros mga babae kaming magkakapatid at tinanggalan na ng uterus ang nanay ko ng mga panahong iyon, napagdesisyunan ng pamilyang kami na lamang ang umampon sa bata. Sa wakas, madadagdagan na rin ang Y chromosome sa aming pamilya at tuwang-tuwa si Pader dahil may magdadala na rin sa apelyido niya.       

 

Makulit si BBBro. Sobrang kulit kahit na busy-busyhan ang beauty ko at sinasabi ko sa kanyang huwag na niya akong kulitin. Nakakainis dahil sobrang sakim: sa atensyon, sa pera, at lalong-lalo na sa pagkain. Mapipilitan kang kumain ng marami pag nariyan siya dahil ayaw mong malamangan ka o di kaya’y maubusan ng pagkain. Paborito siya ng aking mga magulang dahil liban sa kaisa-isang lalake, bunso pa. Marami rin siyang nagagawa na siya lamang sa aming magkakapatid ang nakakalusot. Pero kahit madalas ay isa siyang malaking buwisit sa buhay ko, mahal na mahal ko yun.

 

Kapag kasama ko ang aking kapatid, kapansin-pansin ang kaibahan ng aming mga galaw dala na rin siguro ng aming 13-year age gap. Dahil naninirahan siya sa isang pamamahay na puno ng mga matatanda, mas exposed siya sa mga ugali ng mga matatanda kung kaya’t mas matured siya kumpara sa mga kaedad niya. Halimbawa, sa tuwing ayaw niya ang suot ko, wala siyang pakundangang magsasabing magpalit ako ng damit at nagmimistula akong porn star sa suot ko. Wala rin siyang malisya kung magbihis ng underwear sa harap namin, kaya’t pagkatapos maligo ay hindi na niya sinasarado ang pintuan ng kwarto niya kung magbihis ito.

 

Hindi rin siya kaaya-ayang pagmasdan magsuot ng underwear kaya kami na mismo ang nahihiya at nagsasara ng pintuan ng kuwarto niya.

 

Paborito ng aking kapatid ang manood ng TV sa gabi, katabi ko at ng isa pa naming kapatid na babae, si SisJ. Kung manood kami ng TV tatlo, wala kaming kapoise-poise kung umupo. Nasa mukha na ng kapatid kong babae ang puwet niya, nasa bayag na niya ang aking paa o di kaya’y nakabalandra na sa kanyang pagmumukha ang aming nakikitaang underwear. Pinipigilan niya ako kung sawa na akong manood ng TV at gusto ko ng pumasok ng kuwarto dahil kung hindi na kami katabi niyang manonood ng TV, ay papasok na rin siya ng kwarto niya.

 

Sasabihan siya ng kapatid kong mag-aral na o di kaya’y gumawa na ng assignment (Matagal na akong nagsurrender sa pagganap bilang tutor niya o tagatulong sa paggawa ng kanyang homework. Wala kasi akong pasensya sa ganyan dahil ubod ng manipulative ang bunso namin at masaya na akong maging ang kanyang Cool na Ate kaysa sa maging ang kanyang striktong Ate). Mahilig magbigay ng excuses ang bunso kong kapatid. Kaya, sinasabi ko kay SisJ, “Gusto mong mag-aral na si BBBro? Kaya ko siyang paaralin.” Tapos, sisigawan ko na si Mader sa kwarto nila ng, “Ma, ayaw mag-aral ni BBBro!” Siyempre, magpatumbling-tumbling na ang kapatid ko sa kagustuhang takpan ang bibig ko dahil tulad naming lahat sa pamilya, kasama na diyan si Pader, takot din ang kapatid ko sa nanay ko.  

 

Sa edad na 13, marami na akong nakitang mga DVDs na may sekswal na tema sa mga sulok-sulok ng kanyang kwarto sa aking paghahanap ng deodorant o pabango na madedekwat at mga underwear ko na nagkamaling itago ng katulong namin sa aparador niya. Ayon sa aking mga ex-boylalu, normal daw ang ganun sa mga lalake na nasa ganung edad. Hmmm… Okey. Takot ko lamang na sana hindi ibig sabihin nitong makakadisgrasya rin ang kapatid ko balang araw. Nagpapalitan din kasi kami ng mga video scandals. Ang point ko lang dahil kahit pa man pagbawalan o hindi ko man siya sa mga ganung gawain, ay maeexpose din siya sa mga kaedad niya na kung saan pwede niyang hingan ng mga ganitong bagay. Para sa akin, mas mabuti na ang ganito kaysa ang mahuli ko na naman siyang dinadala ang kanyang syota sa loob ng kanyang kuwarto.

 

Ke bata-bata, inunahan pang magakyat ng syota sa loob ng kwarto kaysa sa Ate niya.

 

Huwag niyo na akong tularan. Iba-iba ang style natin sa pagpapalaki ng kapatid.

 

Subalit, isa sa mga pinakahindi ko talaga makakalimutang insidente starring si BBBro ay ang nangyari noong isang buwan, habang nasa kalagitnaan kami ng panonood ng TV Patrol. Tinatanong niya ako kung meron daw gamot na nakapagpalaki ng etits. Kinulit nya ako ng kinulit buong gabi. Sabi ko sa kanya, bayaran niya muna ako ng P100 tapos saka ko sasabihin sa kanya. Dahil P30 lang ang baon niya, wala siyang maibibigay sa akin kung hindi mga laway ng kanyang palambing-lambing na halik sa aking pisngi. Biniro ko siya, sabi ko, uminom muna siya ng ihi niya tapos, saka ko sasabihin sa kanya. Ang matured ko, ano? Napagturingan pa naman akong duktora. Grow up, Angel. Grow up. Eniweyz, siyempre, hindi naman siya pumayag na gawing sopdrinks ang kanyang sariling ammonia kaya’t nagpatuloy na lamang siya sa pangungulit sa akin. Hanggang sa sinabi niyang:

 

“Sige na, Ate. I want to make my Pee-Pee look bigger.”

Sa katatawa ko, muntik tuloy akong mahulog sa upuan.