Hey Joe… Wanna Have Some Fun? Part 1

 

Noong Grade 5 ako, isang Amerikanong blondie na nangangalang Josh ang nag-enroll sa eskuwelahan namin upang pumasok ng ilang araw ng klase namin sa Filipino. Dahil sa ganap akong petite (pinagandang bersyon na tawag sa mga pandakekok), sa may first row ako nakaupo at dahil sa gusto siyang bigyan ng special treatment ng teacher namin, sa first row rin siya pinaupo, doon sa tabi ko.

 

Dalawang linggo lang namin siyang nakasama, kung kaya’t dalawang linggo ko rin siyang naging seatmate. Siyempre, ang iisipin niyo, naging sobrang close na kami sa dalawang linggong yun dahil wala siyang ibang pwedeng maaasahan at hihingan ng tulong kung hindi ako, at malamang nainlab siya sa akin at napag-isipan niyang magpaiwan na lamang dito sa Pilipinas dahil andito ang tunay na itinitibok ng kanyang pusong gatuta.

 

Mali. Ilusyon ko lang yun.

 

Sa pagkakaalala ko, sa dalawang linggong kaming dalawa ay naging seatmate, iisa lang ang nasabi ko sa kanya.

 

“Hi.”

 

At siyempre, ang sagot niya… “Hello.”

 

Ang galing no? Tinuringan pa naman akong MATALINO.  

Matagal Ko Nang Alam Na Cute Ako

Sa totoo lang, hindi pa talaga ako nakakarecover sa Limonada tag na ipinasa sa akin ni Ate Maru, at eto na naman ang bago. May ipinasa na naman sa akin, this time, ang aking pseudo-bunsong kapatid na ampon (hindi namin alam kung sino sa amin ang talagang ampon kaya para patas, parehas na lang kami) na si Joshmarie.

 

Matanong ko lang: Sino nga ba talaga si Cute? At bakit Cute’s Blogger Award ang tawag dito? Oo, alam kong cute ako (LOL, joke lang), matagal na, pero hindi naman ako ang nagpasimuno ng award na ito. Eniweyz, o siya, kagatin na lang. Baka sabihing KJ ako. Okey, fine. Eto na ang mga rules na aking ni-copy paste mula sa blog ni Joshmarie:

 

1. Each blogger must post these rules.

2. Each blogger starts with ten random facts/habits about themselves.

3. Bloggers that are tagged, need to write ten facts about themselves. You need to choose ten people to tag and list their names.

 

At ang TEN RANDOM FACTS tungkol sa akin ay ang mga sumusunod:

 

 

 

1. May mga nakapagsabing kamukha ko daw si ARA MINA. Noong nasa kolehiyo naman ako, ANA CAPRI daw… Sa totoo lang, hindi ko sila kamukha. Si Ashley Judd talaga ang kamukha ko. Ahaha. Joke lang. Ilusyon ko lang na kamukha ko si Ashley Judd.  
2. Noong Grade 2 ako, dahil sobra akong curious, kumuha ako ng stapler at nag-staple ng aking sariling daliri. Dahil isa akong drama queen, lumabas ako ng bahay, at doon pa saka humagulgol ng pagkalakas-lakas.
3. Noong Grade 2 rin ako, tumalon ako mula sa isang tumatakbong motorsiklo na parang isang superhero. Sa kamalasang palad, sumabit yung paa ko sa gulong at matagal na dumikit sa mainit na tambucho ang aking kaliwang hita. Isang malaking peklat ang produkto ng pangyayaring iyon at kahit ilang sebo de macho na ang aking nilagay ay hindi pa rin nawala ang peklat na iyon sa hita ko.
4. Pangarap ko talaga ang sumali ng The Amazing Race: Asia. Wala nga lang gustong sumali kasama ako.  
5. Mahilig ako sa mga palabas at mga pelikulang no-brainer. Ayoko kasi ng masyadong nag-iisip. Kung gusto kong mag-iisip, makikinig na lang ako sa klase o di kaya’y magbubukas ng medical books.
6. Paborito ko ang mga streetfoods. Maari akong gawing alila forever ng isang lalakeng liligawan ako sa pamamagitan ng isaw, kwek-kwek, tukneneng at chicken skin.
7. Ayoko talagang maging group leader sa mga class projects. Tamad kasi talaga ako sa tunay na buhay. Kaso sa sobrang ka-OC ko sa mga detalye, sa akin na nila binibigay ang trabaho. Wala kasing gustong kumontra sa aking pagbubutinting ng mga kaliit-liitang detalye.
8. Hindi kami mayaman. Isa akong partial scholar ng limang taon noong nasa medical school ako. P6,000 lang ang binabayad ko kada semester. Purus photocopy lang ang mga libro ko sa medskul. Umuulan na nga ang mga lumang photocopies ko dito sa bahay na sobra pa upang gawin kong scratchpaper o gamiting pambalot ng mga gamit na napkin.
9. Parehas na mga social workers ang mga magulang ko. Grade 2 pa lang ako, memoryado ko na ang lahat ng “Rights of A Child”. At panakot ko kila Mader at Pader sa tuwing gusto nila akong paluin ang sabihan sila ng “Hep, hep, hep! Sumbong ko kayo sa Bantay-Bata!”   
10. Malapit na ang birthday ko. Next month na. Shiyet. Ang tanda ko na, wala pa rin akong trabaho. Isa yan sa mga one thousand and one na insecurities ko.

 

At kung kanino ko ipapasa ang mga ito…

 

Oo, alam kong nanginginig kayo dahil ayaw niyong malista ang mga pangalan niyo. Tulad ng laging sinasabi ko, walang pilitan. Feel lang kita pasahan ng award. Anong magagawa mo kung sa tingin ko, CUTE ka? Mapipigilan mo ba ako? Obviously, hinde. Kung dedmahin mo, okey lang. Hindi ako mamamatay kung hindi mo tatanggapin ang aking pagsabi sayo na CUTE ka tulad ko. 

 

Actually, mas CUTE ako sayo. Kasi mas CUTE sa akin si Joshmarie. Nababawasan na kasi ang powers ng award na ito the more mo ito ipinapasa. 

 

Naniwala ka ba?

 

Andali mo namang mauto.

 

O siya, bago pa dumami ang mga iniimbento kong rules at powers ng Cute Blogger award na ito (tulad ng pagpost ng mga personal picture niyo which I’m sure, ayaw niyong gawin), ipapasa ko na ito sa mga sumusunod: Yeye, Rio, Repah, Pepe, Muymuy, Chim, AnakngPiso, Buzzing FlowerPecker, at Batopik. Kung bakit siyam lang yan at kulang ng isa, nadisqualify na kasi yung pang sampu kasi hindi na siya cute. Joke! May nauna nang nakapagsabi sa kanya na CUTE siya.

 

Ang nanay niya.

 

Walang pilitan. Para sa akin, CUTE kayong lahat. Lab yu. Ahahaha. Mwah!