Mga Balitang Krimen sa Land Down Under

Nakakabuwisit.


Baka mapagkakamalan ng “Rant Blog” itong blog ko.


Ayoko na sanang dagdagan ang laki ng “galit ako sa mundo” na tag sa aking tag cloud pero hindi ko ata kayang palampasin ito.


Hindi carry ng aking katauhan ang tumahimik na lamang ng malaman ko ang balitang ito.


Itago natin siya sa pangalang GRACIA.


Si Gracia ay isang bading na trabahador ng karinderya sa tabi ng ospital na aking dating pinagtratrabahuhan. Dahil mura, malinis at masarap (at kuripot naman kami) ang mga luto sa karinderyang iyon na pinagmamay-ari ng isa rin sa mga trabahante doon sa ospital ay madalas naming nakakasalamuha si Gracia. Siya ang taga-hatid sa hospital ng mga ulam at meryendang inorder namin mula sa karinderya through phone patch, sa mga panahong dinudumog kami ng mga pasyente at nilalamon kami ng buhay ng aming mga residente sa aming duty. Hindi ganap na palakwento si Gracia lalo na kung ikaw ay pinanganak na may Y Chromosome, pero kung bibiruin mo siya ay bibiruin ka rin niya. Madalas na nakikita si Gracia na rumarampa sa ospital suot ang kanyang tank top at boot-legged jeans at nakangiting magtatanong sa iyo ng “Meryenda, doc?”


Dahil unti-unti na akong nilalamon ng malungkot na mundo ng board review, may ilang buwan na rin mula nang huli akong pumunta sa ospital at nakita si Gracia.


Noong isang linggo ay may nabalitaang may natagpuang naaagnas ng bangkay ng isang di kinikilalang lalake sa may dalampasigan ilang metro ang layo mula sa bayan. Walang nakakakilala kung sino ito, at ang mga markang makakapag-kilala dito ay tanging ang kanyang tattoo sa braso.


Si Gracia pala iyon.


Walang kamag-anak si Gracia sa aming lungsod. Tanging ang pamilya ng may-ari lamang ng karinderya ang masasabing pinakamalapit na kaibigan niya. Ilang araw na raw pala itong hindi pumapasok sa trabaho at nang napanood ng may-ari ang balita sa telebisyon, saka pa lamang niya nalaman ang tunay na dahilan ng pagkaabsent ni Gracia sa trabaho.


Pinatay si Gracia.


Ayon sa balita, ilang saksak ng kutsilyo ang tinamo ni Gracia. Ayon naman sa chismis, nilapastangan daw ang kanyang ang kanyang pagkavavaeh, dahil wasak na wasak daw ang kanyang puwet. Nagulantang kaming lahat ng aking mga kaklase ng malaman namin ito. Sa aming palagay, mga gago ang gumawa nun kay Gracia. Hindi namin alam ang dahilan paano napadpad si Gracia sa sitwasyong kinailangan siyang ihantong sa isang malamig na bangkay. Ito ba ay gawa ng mga lulon sa droga? Mga maton na may galit sa mga bading? Bahagi ng isang initiation ng fraternity? Nakuha pa ngang magbiro ng isa kong kaklase na baka naman nagpanggap na babae si Gracia sa isang textmate at nang nakipag-eyeball ito sa may boulevard ay nainsulto ang kanyang textmate ng makitang bading pala si Gracia kung kaya’t pinagsasasaksak ito at tinapon ang bangkay sa boulevard, na tuluyan na lang nadala ng mga alon papunta sa dalampasigan kung saan natagpuan ang kanyang bangkay.


Oo, nakakatawa siyang isipin na resulta lamang ng panloloko ang lahat. Pero hinde kung alam mong bali-baligtarin man ang mundo, hindi wasto ang pumatay ng tao. At lalong hinde nakakatawa kung kilala mo yung namatay na tao.

Sabi ko sa mga kaibigan kong bading, mag-astang lalake na lamang muna sila pag nasa harap ng masa. Umiwas na muna sa pakikipag-eyeball sa textmate ng gabi. At huwag kalimutan ang bilin sa atin ng ating mga magulang, ang don’t talk to strangers. Baka kako ang karumal-dumal na nangyari kay Gracia ay resulta ng mga grupong nangtritriping ng mga bading. Mahirap na. Mas mabuti na rin ang safe.


– Hindi yan si Gracia, ha? Natuwa lang ako sa pose ng bading na yan –


Masyado na talagang talamak ang krimen ngayon sa aming lugar. Noong isang araw rin ay aming nabalitaang may kinidnap na naman, bading na estudyante rin sa unibersidad na aking pinapasukan. Hanggang ngayon ay hindi pa rin daw siya naisasauli sa kanyang mga magulang. Nung isang buwan naman, isang nars na nagtratrabaho sa isang pribadong hospital. Nung nakaraang taon naman, anak ng presidente ng isang pampublikong unibersidad. Kung tutuusin, kung buong buhay kang naninirahan sa aming lunsod, parang obituaries sa newspaper na dinededma na lang ang mga balitang may nakidnap dahil sawang-sawa ka ng makarinig ng mga tungkol sa kidnapan. Ewan ko kung totoo pero mukhang kami na ata ang nagiging Kidnapping Central of the South, dahil magmula bata ako ay left-and-right ang mga balita ng kidnapan sa amin. Nakakabuwisit dahil hindi tuloy kami nabibiyayaan ni Lord ng SM Megamall sa takot ng mga investors na makidnap habang sila’y nandito. Isama pa natin ang kalokohan ng MOA at MILF at tuloy parang gusto ko ng magmadaling makapagtrabaho ng makaalis na dito.


Pero, joke lang. Mahal ko ang lungsod ko. Dito ako lumaki at pinalaki (kahit hindi na ako lumaki pa dahil hanggang ngayon ay kulang pa rin ako sa height) ng aking mga magulang. May layp na rin dito at umuusbong na rin ang ekonomiya dito, kumpara sa mga karatig nitong probinsya. Mahal ko ito kahit uso kidnapan dito. Love your own, ika nga. Nakakabuwisit lang dahil kapag pumupunta ako dati ng Maynila at sinasabi ko kung taga-saan ako, ang laging tinatanong sa akin ay, “Marami bang bomba doon?”


Oo, kinakain pa nga namin yan sa almusal araw-araw.


Pero, napapangiti na lang ako. Gusto kong sabihing, Bomba, not really. Kidnap, oo.


Ewan ko na lang kung gugustuhin pang bumisita dito ng kausap ko kung sinabi ko yun.


Naalala ko tuloy nung isang araw, nakasalubong ko ang aking kaklaseng si IdealMan. Ito ang aming pag-uusap.


IdealMan: Hoy, Angel. Kita ko na naman Mommy mo sa TV.

Angel: Ah, ininterview na naman si Mader? Baka may chenes chenes eklavoo na naman ang office nila na kailangang ilabas sa TV.

IdealMan: Regional Director na pala ang Mommy mo?

Angel: Hoy, hinde ah. Officer in Charge lang.

IdealMan: Eh, sabi sa TV, Regional Director na siya.

Angel: Heh! Siguro naman kung ginawa na siyang Regional Director eh sasabihin niya yun sa amin, no?

IdealMan: Baka secret lang… Kaw ha? Big-time na pala Mommy mo.

Angel: Yaks. Yoko nga. Ayokong maging kidnapable.

Hindi po Regional Director ang nanay ko. Kaya please lang, huwag niyo na akong isipang ipakidnap. Wala kaming maibabayad sa mga kidnappers kung hindi mga gabi, niyog, kamote, saging at kung ano-anong prutas mula sa lupa ng yumaong lola ko. Magiging healthy man ang mga kidnappers dahil sa fortified ng vitamins and minerals ang maibibigay naming pang-bayad ransom, eh, baka hindi pa rin nila mapipigilan ang kanilang sariling isoli ako sa mga magulang ko na latoy-latoy na rin ang aking pagkababae. Hindi ko rin kayang magkunwari tulad ng ginawa ni Ces Drillon.


Maawa na kayo. Virgin pa ang uterus ko.


*Photo taken from creepygerry.blogspot.com

About these ads

2 Tugon to “Mga Balitang Krimen sa Land Down Under”

  1. vhonne Says:

    dami talaga krimen na nagaganap… kaya nga hindi n ako naglalabas ng bahay eh… sa banyo n lng ako gagawa ng krimen… lol…

  2. thefilipinamistress Says:

    ikaw talaga vhonne. ibang klaseng krimen na naman yang pinaplano mong gawin ah. hehehe…


Mag-iwan ng Tugon

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Palitan )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Palitan )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Palitan )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Palitan )

Connecting to %s

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

%d bloggers like this: